Moederdag..

Gewoon..elke dag..
Is een pareltje dat ik bij krijg,
die ik aan mijn levensdraadje rijg
Mij heel goed bewust van het geluk,
dat ik dit vandaag nog beleven mag
Ik hou van het leven zoals het nu is
Zorgen voor..heb ik altijd al gedaan,
Ik ben nog niet geheel voldaan
Misschien is er nog een vergeten werkje,
dat ik nog niet heb gedaan
Dus zorgen voor..zal altijd bestaan..

Spanning..
Mag niet al te gespannen staan
Men kan het rekken en trekken,
maar ooit breekt het touwtje door
Je beseft dan pas wat je verloor..
Als je de spanning laat doorslaan,
is het pijn en lijden en alles is gedaan
Maar wat bereik je als ze breekt,
dan weet je pas wat er in je leven ontbreekt..

Een wandeling..zomaar,
dan kom je even tot bezinning
Je ruikt enkel de natuur, zo puur
Er ritselt wat in het struikgewas,
en jij, je versnelt je pas
Het vlucht bang weg van mensenlucht,
zoals jij ook vlucht voor de pure natuur
Je voelt je zo klein en nietig en je keert terug
langs de sporen die je maakte bij het gaan
net of je een misdaad hebt begaan
Je stapt verder tot op de vaste grond,
om dan weer fier rechtop te gaan..
Men zegt, ga waar nog niemand is geweest,
is het dat niet wat men vreest..

Mooie liedjes..spijtig,
maar die duren nooit erg lang
Vervlogen tijden, waarvan men
alleen nog maar kan dromen
Gezellig samen met familie en vrienden,
een tijd die nooit meer terugkomen zal
Al zouden wij het wel heel graag willen
Het zou nu helemaal anders zijn als toen,
ik was zo blij er aan mee te doen
Dat hebben wij toen dan toch gehad,
maar tijd die keert nooit weer
Wij waren vrienden voor het leven,
maar weinig is daar van overgebleven..
Geniet zoveel je kan, want tijd neemt en geeft..

Wij zien..
niet altijd wat wij willen zien
Wij horen niet altijd wat wij willen horen
en voelen niet altijd wat wij willen voelen
Omdat wij alleen met onszelf bezig zijn
Onze nood willen wij wel klagen,
en zien daardoor onze rijkdom niet
Een rijkdom, die wij allen 
in de loop der jaren mochten vergaren
Al kostte het soms veel pijn en verdriet,
ons leven, dat wij zomaar kregen,
heeft ons al al die jaren al gedragen
Als dat geen rijkdom is..
waarom zouden wij dan klagen..

Jouw glimlach..
is als een warme zonnestraal,
bij dit koude weer waar ik zo van baal
Jouw vragende blik, jouw schaterlach,
doet zo'n deugd, op deze grauwe regendag
Jouw lach doet alles herleven,
het heeft mij weer hoop gegeven
We weten dat niets blijft zoals het is,
dat dit alles maar voor even is,
er komt stellig een verbetering..
Bij een onschuldige schaterlach van een kind,
vergeet je even wat je zo verblind..

Zijn wie je bent..
Zonder vrees, gewoon jezelf zijn,
zoals iedereen je kent
Je kan zagen en ook plagen over levensvragen,
er is niemand die het echte antwoord kent
Ook zij stellen zich die vragen,
hoe men zich het best kan gedragen
Wees geen vreemde in je eigen huis,
dat is niet pluis, zijn wie je zelf bent,
die al je fouten en gebreken echt wel kent..
Aan jezelf herken je de halve wereld,
de rest blijft onbekend..

Wat zouden wij zijn..
zonder één enkele bloem,
zonder de schakering van kleur
Kleuren die onze ogen strelen
Hun geuren, soms zacht en dan indringend,
is wat hen in onze ogen laat springen
Een bloem, al is het een madeliefje,
een crocus of een vergeetmenietje
of een bloedmooie rode roos
Die geeft ons leven een perspectief
Hun geuren en kleuren zijn als een liedje
"Een melodie"
Van mens ik heb je zo lief..

Mijn wens is..
Dat je vandaag gelukkig mag wezen,
een zalig gevoel krijgt bij het lezen
Hou dit stevig vast en laat het nooit meer los
Deel het met anderen zonder last
Je zal voelen..
dat gedeelde vreugde dubbel word,
wanneer je ze spontaan met anderen wil delen
Ban het heimwee uit je heden
Zing en dans naar morgen toe,
met het zalige weten
Dat je ook nog gelukkig zal wezen..

Als ik zo..
's Avonds heel alleen hier zit te denken,
komen de woorden "Nood aan"
in mijn gedachten
Is dat de Vriendschap die wij allen verwachten
Nood aan zou dus een hulpkreet zijn,
aan alle zieleverwanten
Als dat vriendschap is wat je kan schenken,
sta het me toe er even over na te denken
Vriendschap kan nooit liefde zijn,
zoals liefde nooit vriendschap is
Liefde is eisen en laat niemand toe,
vriendschap is vragen of ik wel doe
Ik kan er alleen met mezelf over debateren,
en mijn conclusie is, blijf je vrienden eren,
want het zijn alleen zij,
die je heel wat over 't leven leren..

Ik heb nooit een dagboek gehad..
'k Hoef enkel mijn geheugen te raadplegen,
wanneer ik mooie of slechte dagen had
Het rare is dat ik steeds weet,
of mijn dag goed of slecht is geweest
Niemand weet of je morgen nog wakker word,
ook niet als je de nieuwe dag al had gepland
Op een dag gebeuren er zoveel dingen
Dat je het ene met vreugde zou omweven,
en het andere liefst in een vergeethoekje drijft
Brute woorden vergeet je het best,
en ze zoals een citroen naar de vergetelheid perst
De zuurte ervan kan wel even blijven hangen,
maar er zijn altijd vrienden die me helpen,
het zure in het zoete te vervangen
Een echt vrienschapswoord dat heelt,
en altijd weer boven drijft,
en wat je nooit of nooit vergeet..

Een wandeling..
Je komt er dikwijls dezelfde mensen tegen
Ze herkennen je met een knik,
en jij zegt vriendelijk gedag
Je kent ze allen zo goed
Op een dag is er iemand niet meer bij..
Je schrikt en denkt aan die familie
Een wandeling door 't leven,
waarbij je op wanhoop en verdriet stoot
Jij zelf houd dat niet tegen,
al zou je het ook anders willen
Je wandelt dan al strompelend voort
Want je weet, jou eigen wandeling,
is nog niet voltooid en je stapt door..

Wat is vriendschap..
Wat betekent ze voor jou..
Een vriend(in) waar je kan schuilen,
een schouder om op uit te huilen..
Zit jij vol van verdiet,
dan vind je die schouder zo maar niet
Je zorgen maken om een vriendschap
die er niet was..doet even pijn,
dan denk je hoe nodig vriendschap kan zijn
Echte vriendschap vind je keer op keer,
ook als je elkaar in lang niet zag,
dan is diezelfde vriendschap er weer
Pas dan weet je.. dat echte vrienden bestaan..

Het is maar muziek..
Een droevig gezongen lyriek
Een dolende die op zoek naar wat liefde is
Een verhaal zonder verbaal,
dat slaat op ons allemaal
Dwalende eenzame mensen,
met elk ons eigen verhaal
Wat was komt nooit terug,
maar ons lied is nog niet uit
Elk voor zich heeft nog wat wensen,
die wij trachten te behalen
Misschien wel een utopie
Alleen al de gedachte doet ons verder gaan
Een drang die nooit overgaat..

Teruggaan.. gaat niet meer..
Waar jij bent, daar kom ik,
maar ik kan niet zeggen wanneer
Geluk heb ik gekend
Ik idealiseer je nu niet meer
Jij net als ik,
had ook je fouten en gebreken
Tesamen hebben wij de weg
die we moesten lopen afgelegd,
zo is achteraf gebleken
 Geluk, ik heb het gekend,
 ik wandel nu alleen de weg die ik moet gaan
Terug gaan kan niet meer
Ik volg mijn weg die ik moet gaan
Soms tevreden, en af en toe,
 zo zonder het minste verweer..