In afwachting, een collage...

Bijna iedere pelgrim op weg naar Santiago draagt de Jacobusschelp met zich mee. Hét symbool bij uitstek van bedevaarders naar Compostela, al dragen ook pelgrims naar andere oorden vaak zo’n schelp mee op hun lange weg.
De èchte Jacobusschelp is de 'pecten maximus', die gevonden wordt langs de kusten van de Atlantische oceaan. Er was een tijd dat de pelgrim de schelp pas ontving, nadat de pelgrimstocht naar Santiago was volbracht als teken dat de opdracht of de gelofte was vervuld. De schelp was in dat geval het embleem van de ware pelgrim: volgens de normen van die tijd behoorde het tot "de werken van barmhartigheid" om zulke pelgrims met respect te behandelen, te huisvesten, en hen van voedsel te voorzien...

Opzoek naar Sint Jacob.

In Galicië, het Keltenland ten noorden van Portugal, ligt niet ver van de Atlantische kust de oude Spaanse pelgrimsstad Santiago de Compostela. Hier ligt het graf ligt van de apostel Jacobus de Meerdere (Sant-iago). Op het hoogtepunt van de pelgrimage in de 12^e eeuw gingen jaarlijks zo’n half miljoen pelgrims naar deze stad. Als je bedenkt dat de West-Europese bevolking toen uit vijftig miljoen zielen bestond, dan ging 1% van de toenmalige bevolking naar Santiago de Compostela. Sindsdien nam de stroom pelgrims steeds toe, vooral toen Sint Jacob door de Spanjaarden verheven werd tot patroon van de herovering van het Iberische schiereiland op de Moren. Daarna raakte pelgrimeren vele eeuwen steeds meer in de vergetelheid, revolutie en oorlogen betekenden een verregaande belemmering voor dit oude gebruik, het dieptepunt lag in de eerste helft van de twintigste eeuw, het getij keerde na de Tweede Wereldoorlog langzaam.

Een legende
Jacobus, apostel van Jezus, vertrok na diens dood naar Spanje, om daar de bevolking te evangeliseren. Wanneer hij terugkeerde naar Jeruzalem werd hij door Herodus onthoofd. Zijn volgelingen verscheepten het lijk terug naar Spanje, meerbepaald naar Galicië, waar hij begraven werd. Vroeg 9de eeuw werd het graf ontdekt en werd de Heilige Jacobus uitgeroepen tot de patroonheilige van Spanje. Santiago (San Tiago) is Spaans voor Sint Jacobus, in het Frans St.Jacques, in het Engels St.James. Er werd een kerk, en later een kathedraal rond het graf gebouwd. De plaats kreeg de naam Compostela van campus de la stella, campus = begraafplaats en stella = ster.

Nog een legende

Nog meer legende

Het idee om op mijn zestigste ‘iets speciaal’ te doen leefde al lang. Wat of hoe moest toen nog rijpen. In 2006 heeft dat idee pas vorm gekregen. Het lezen van pelgrimsverhalen was een dagelijkse bezigheid geworden. Door het lezen van die verhalen werd de motivatie aangescherpt. De gesprekken met mijn levensgezel Lewiske waren vanaf het eerste moment positief. Lewiske gaf me van bij het begin de nodige steun en motivatie, als ik maar niet de eenzame fietser wilde zijn.
In de maand mei van 2006 nodigden we pelgrims uit om te komen overnachten. Luus en Martien uit Anna Paulowna gingen op het voorstel in. Het echtpaar fietste van uit hun gemeente in Noord-Holland naar Santiago de Compostela, heen en weer. Die avond en de dag daarop stond het vast, ik zou ook naar Compostela fietsen. Due date was 1 mei van het jaar dat ik mijn pensioen zou halen…2009!

Er was eens en tijd…

Toen ik nog heel sportief (fysiek en mentaal) was – lees jong - liep ik met de gedachte rond om ooit een ‘grote’ fietsonderneming uit te voeren. Lourdes, Rome, Wenen, Venetië, Compostela waren toen de voorop gezette doelstellingen. Door diverse omstandigheden is de uitvoering ervan nooit gebeurd. Ik heb lang getwijfeld of het er ooit nog van komen zou. Uiteindelijk heb ik beslist dat het een fietstocht naar Santiago de Compostela zal worden…
Dat ik deze tocht nu onderneem in functie van de sport, als pelgrim uit devotie voor Sint Jacob of om andere geloofsredenen, of de combinatie van de drie, de prestatie blijft uiteindelijk dezelfde. De iets meer dan 2300 km over Belgische, Franse en Spaanse wegen, hellingen, heuvels en cols moeten worden overwonnen, dat is een vaststaand feit!

Een vroegere (negatieve) gedachte dat ik nooit de 60 jaar zou halen heeft mij er eigenlijk toe aangezet een belofte te maken, als wanneer ik de 60 wel haal, de een of andere bedevaart zou gehouden worden. Zodoende staat mijn besluit vast, met de 60 op mijn actief doe ik een fietspelgrimstocht van Gierle naar Santiago de Compostela. Het sportieve aspect van de onderneming is dan uiteraard meegenomen. Wat ook telt is die ongebondenheid onderweg, niets moet alles kan en met één doel voor ogen: beleven wat ik ontmoet onderweg…
Onderweg ook al die bezienswaardigheden visueel meenemen en vastleggen met het digitaaltje. Een uitdaging is het zeker, maar zo af en toe heeft een mens die nieuwe uitdaging nodig, al leg ik deze uitdaging mij zelf op. ‘Santiago here we come’.

Startdatum voorzien op 1 mei 2009, drie jaar tijd gehad om te trainen moet voldoende zijn. Het symbool van de tocht, een Sint Jacobsschelp, zal me vergezellen op mijn tocht. Een tocht die zal gereden worden volgens de oude St. Jacobs fietsroute, langs pelgrimswegen… En dan bij mijn terugkomst mijn eigen verhaal over de tocht en over de mensen, op die zelfde weg, kunnen vertellen en schrijven. Illustreren met tal van foto’s, mijn weblog aanvullen met anekdotes en zelf vele herinneringen bewaren…dat was toen... (wordt vervolgd)