Wild-Life "Gezworen Kameraden"

Vandaag wil ik nog een stukje wijden aan enkele opmerkelijke elementen in het schilderij "Gezworen Kameraden".
Meerbepaald wil ik de vacht en de neus iets verder uitvergroten .
Wanneer men op een schilderij een dier met een pels of pluimen ziet denkt men soms wel ten onrechte dat de schilder geen anatomische kennis van dit dier dient te bezitten. Wel niets is minder waar. Het is namelijk zo dat je bij het tekenen van dit soort dieren zeer goed op de hoogte moet zijn van de anatomie. Steeds als ik deze dieren tekenen onderzoek ik de skeletbouw. Dit is belangrijk omdat je door dit te doen zeer goed  de vormen van het dier in de vingers krijgt . Ook is het belangrijk om  al de specifieke eigenschappen en vormen te kennen , omdat de vacht steeds (meestal) de vormen van het lichaam volgt. Dit kun je op de foto  goed zien doordat de haren in de nek van de wolf de lijnen en plooien van de nek volgen. Hierdoor krijg je een juiste weergave van het profiel en van de manier waarop de kop op de romp zit.
De snuit van een wolf is ook weer zeer typisch voor dit dier omdat zij  de sterkte van de kop weergeeft. Ook hier dien je de haren zeer nauwkeurig te tekenen om een geloofwaardig beeld te scheppen. Belangrijk is hier ook om het gevoel van een ietwat vochtige neus op te roepen en zeer goed de juiste contouren weer te geven. In zekere zin is dit ook weer een beetje eeen portrtet tekenen ik noem dit soort schilderijen ook meestal dierenportretten. Nattuurlijk is het ook belangrijk goed de verhoudingen en kleur in de gaten te houden om geloofwaardig te schilderen.
Als laatste maar niet onbelangrijkste opmerking wil ik meegeven dat de licht en schaduwpartijen zeer goed moeten geobserveerd en weer gegeven worden. Want door middel van deze kleurnuances kan je weer het glanzen van een pels maar ook de doffere plekken of dieptes in een vacht meegeven. 
Ik hoop dat ik met de bespreking van dit schilderij weer wat meer duidelijkheid uit de wereld van de realistische  schilderkunst heb kunnen brengen. Toch wil ik er aan toevoegen dat schilderen niet zo moeilijk is als men zich een gedachte voor ogen houdt "Realistisch schilderen bestaat voor drievierde uit goed kijken en observeren, en de rest is kinderspel (voor wie de knepen van het vak kent)".
 Mijn volgende bespreking zal handelen over het hoe en waarom van de guldensnede toepassing in een schilderij.

Vandaag wil ik het afgewerkt schilderij laten zien.Aan de hand van dit schilderij wil ik de verschillende onderdelen die voorkomen in dit werkstuk bespreken. Achteraf wil ik enkel details specifiek toelichten.
Het afgewerkte schilderij bestaat in dit geval uit een drietal grote onderdelen:
-een achtergrond die een bepaalde kleurstruktuur bezit die het schildereij kenmerkt
-een middengedeelte waar er iets meer in detail gewerkt is
- de voorgrond waar alles precies uitgewerkt is.
Deze drie onderdelen zorgen ervoor dat een schilderij goed overkomt bij de toeschouwer
Hoe ontstaat nu zulk schilderij (mijn werkwijze)?
Meestal begin ik met een goede basistiekening. Deze tekening ontstaat nadat er reeds verschillende voorstudies gemaakt zijn.
Wanneer de ontwerptekening erop staat begin ik met de achtergrond in te vullen. Een achtergrond dient meestal onscherp getekend te zijn vormen dienen vaag weer gegeven te worden en de kleuren mogen  niet te royaal in het oog springen. Toch dient men er rekening mee te houden de de gebruikte kleuren achteraf als het schilderij voltooid is de juiste uitstraling aan het schilderij geven. Met pastel is het namelijk zo dat je niet verschillende kleuren gaat mengen op doek of op het papier maar eerder probeer je reeds de gepaste kleuren rechtstreeks te gebruiken. Bij fijnschilderen met olieverf gaat men verschillende glacislagen over elkaar heen aanbrengen, waardoor men een bepaald effect weet te creëeren..Maar pastel schilderen is een dekkende schildermethode wat wil zeggen dat de kleuren die men aanbrengt voor een groot gedeelte reeds op zich zelf bestaan.
Zoals ik gisteren reeds zei is dit schilderij gemaakt op glasspapier 000 wat het tekenen en schilderen enerzijds moeilijker maakt maar anderzijds ook een veel beter resultaat geeft. De heel fijne glaskorrels (zand noem ik het) houden het pastel veel beter vast en hierdoor kan men ook een dikkere laag pastel aanbrengen waar dit nodig is. Het moeilijke is dat men zeer weinig kan corigeren (men wrijft gemakkelijk de korrels weg), waardoor er lelijke vlekken ontstaan. Dus men moet zeer goed weten wat men alds uiteindelijk resultaat wil bereiken.
Wanneer de achtergrond klaar is dan ga ik meestal over naar het middengedeelte van het schilderij of tafereel en in dit geval zijn dat de stammen en de twijgen die duidelijker afgetekend staan tegen de achtergrond (zij staan natuurlijk ook voor de achtergrond).
Tenslotte werkt men de voorgrond uit (hier wordt alles in detail weergeven) en in dit geval zijn dat de wolven.
Welke details wil ik nu in de volgende dagen extra bespreken:
1) de achtergrond hoe komt die tot stand
2) het middengedeelte met  de bomen, twijgen en bladeren
3) de wolven waarin ik extra aandacht wil geven aan de vacht, de ogen en de neus.

Het vervolg op deel 1 van gisteren (25/09/2005) over het Realistisch schilderen en of realistische schilders iets bijbrengen aan de schilderkunst. Om een goed idee te hebben waar het over gaat lees je best ook deel 1. 

Je zal mij nooit horen beweren dat een schilder die, doormiddel van  enkele zwarte of rode punten en deze punten te flankeren door dito strepen en klodders verf  en dan zegt dat hij sneeuw heeft geschilderd, niet naar de werkelijkheid kan tekenen of schilderen. Met een aantal neuten op zou ik daar zelfs zwarte sneeuw in kunnen zien . Dus verkondigen dat Modernisten niet kunnen tekenen uit waarneming, zou een zeer bekrompen mening zijn, daar ik niet eens weet wat die man of vrouw werkelijk als tekenaar of als schilder waard is.
Maar evenzeer vind ik het een domme stelling te  zeggen dat het naar Realiteit schilderen minder kunstig is aan het schilderen van een hervormde  en eigen interpretarie van de realiteit. Want hoe weet je waar de schilder zich bevond op het ogenblik dat  hij een  boompje of dat model of dat landschap schilderde. Was hij wel op die  plaats waarvan jij denkt dat het geschilderde een voorstelling is, of was hij in zijn atelier of  op een andere locatie. En als hij al op locatie aan het schilderen was, heeft hij dan niet nieuwe composities, nieuwe kleuren en kleurarrangementen gemaakt van de bestaande toestand. Door eventueel objecten  weg te laten en ander dingen toe te voegen kan hij een totaal nieuwe realiteit gemaakt hebben waar geen enkele toeschouwer achteraf weet van heeft. 
Er bestaat zoiets als dichterlijke vrijheid in het maken van gedichten,en de vrijheid die een schilder heeft bij het maken van schilderijen laten we die dan de  schilderlijke vrijheid noemen. Of denk jij mischien beste Ludo dat ik letterlijk alle stillevens zelf uitstal en opzet en dan alles netjes overteken en schilder. En indien ik dat doe, dan nog maak ik de compositie (samenstellen van het stilleven) zelf en zelfs jij zal begrijpen dat het niet perse een compositie is die je  in de natuur vindt. Neen dat onderwerp heb ik dan zelf samengesteld en zelf gemaakt, dat is iets wat ik zelf creëer. En door het realistisch te schilderen laat ik achteraf de toeschouwers, via mijn schilderij, mee genieten van iets dat eigenlijk een kortstondig leven heeft gehad.
Neen mijn beste vriend, en vergeef mij de ironie, ik heb redelijk wat stielkennis opgedaan in de afgelopen 25 jaar als schilder, veel van deze zogenaamde realitische schilderijen komen voor een gedeelte of soms helemaal voort uit mijn fantasie. Ik weet hoe het licht reflecteert in een fles of op glas, ik weet dat een schaduw indien het licht van rechts komt  zo en niet andersom achter een welbepaalde schaal ,of op een achtergrond valt. Een schaal of  achtergrond die  ik dikwijls zelf bedenk, die ik zelfs niet in mijn bezit heb of dacht je dat ik honderden houten achtergronden en evenveel doeken en andere objecten bezit die ik in mijn schilderijen gebruik.
Zelf heb ik zeker niet de wijsheid in pacht ook niet als het over schilderen of  kunst in het algemeen gaat, maar ik verzeker je, en dat weet ik uit ervaring dat de toeschouwer slim genoeg is en voor zichzelf bepaalt wat kunst is.
Voor de een is dat super realisme voor de ander Naïve kunst voor weer een ander is dat een Visionistisch schilderij en voor nog andere is dat het Kubisme of Surealisme of Modernisme met al hun onderverdelingen.
Eigenlijk zou ik je willen vragen wat is kunst?
Wel mijn menig hierover geef ik morgen en ik ben benieuwd om de jouwe te kennen.
Lees ook de tekst bij de foto hieronder voor iets meer inzicht in mijn redenering