28/11/2020
Beste allemaal,

Zaterdagmorgen, vroeg opgestaan. 6u30, de krant in het pikkedonker gehaald. Er hangt nog een weinig mist, deze zal ongetwijfeld bij zonsopgang verdwijnen.

Ik voel me echt goed. Het wordt een mooie dag.

Na het schrijven van deze boodschap zal ik het nieuws eens kort doornemen en nadien vertrek ik samen met mijn eega voor een aantal uurtjes fietsen.

Gisterenavond een moedige beslissing gehoord van onze beleidsmakers. Hiermee kunnen we hopelijk een zogenaamd onvermijdelijke derde golf afwenden of er op zijn minst voor zorgen dat de piek veel lager is.

Onze boot vaart intussen traag verder. De mist waarvan vorige week sprake was, trekt langzaam op maar we zijn zeker nog niet aan de haven.

Afgelopen week hebben we verder afgeschaald. We hebben nog twee cohorte-afdelingen maar de druk op IZ blijft hoog. Gisteren kregen we daarbovenop nog een - hopelijk kleine -uitbraak op een afdeling.

Van de overheid kregen we gisteren de toestemming om onze voorbehouden capaciteit voor COVID gedeeltelijk af te bouwen. Ik wil hier toch aan toevoegen dat dit niet betekent dat het onmiddellijk business as usual wordt. Het zal nog een aantal weken duren vooraleer de gevolgen van deze golf volledig achter de rug zijn. We zullen dan ook in ons ziekenhuis in het Nieuwe Normaal zitten. Uit de twee golven hebben we heel wat geleerd. Onze manier van vergaderen kan anders. In het OK heeft men inmiddels leren werken met niet alleen het plannen van een OK-zaal voor een grote ingreep maar daaraan ook het koppelen van een IZ-bed.

Gisteren heb ik ook enkele merkwaardige nieuwtjes gelezen in de krant. Het meest merkwaardige: de CEO van BPost heeft begin november een nieuwe piek in online bestellingen niet zien aankomen. Ik begin toch te geloven dat de impact van COVID op het functioneren van mensen niet onderschat mag worden.

Wetenschappers proberen te berekenen hoeveel het totale gewicht virussen is dat nu de ganse wereld in zijn greep houdt, misschien is het maar 100 gram. Ik vind dit een beangstigend idee als er ooit boze, zieke geesten zijn die er van dromen om een biologische oorlog te voeren.

En dan nog de vaccinsoap. Astra Zeneca zou zijn resultaten te rooskleurig hebben voorgesteld waardoor hun aandeel op de beurs flink zakt, tot daar aan toe . Voor mij is het veel belangrijker dat hierdoor ook de geloofwaardigheid en het vertrouwen in de vaccins zal dalen. 

Ook onderzoek bij huisartsen heeft aangetoond dat een derde van hen vaccinatie niet zou aanraden. Er is nog werk aan de winkel voor de influencers. Ik hoorde in Ter Zake het hoofd intensieve Gasthuisberg vertellen dat daar slechts 50% van de medewerkers zich laat vaccineren tegen de griep. Wij zitten aan 73%. Dikke proficiat voor jullie allen en voor de mensen die de promotie gevoerd hebben. Wij zullen jullie nodig hebben voor de COVID vaccinatie campagne.

Ik zag een schitterende cartoon van Luc Zeebroek alias Kama(gurka)naar aanleiding van de drie aanbieders van vaccins. Een man zit met ontblote bips op handen en knieën met drie spuiten in zijn billen met als onderschrift: een mens kan niet zeker genoeg zijn.

Vandaag vraag ik ook om eens stil te staan bij onze zieke medewerkers en voor onze mensen die het moeilijk hebben. Dit virus overvalt je letterlijk en figuurlijk. Wij denken aan jullie, hou er vooral de moed in en zoek hulp. Wij zijn er voor jou. Het team Sint-Lucas is samen aan boord gegaan en ik herhaal nog eens wat ik vroeger schreef: wij gaan niemand overboord laten vallen.

Tot slot nog positief nieuws. Op dinsdag 8 december onthullen we ons nieuw logo en gaat de nieuwe website online. Uiteraard dienen wij dit coronaproof te doen. Ik mag en kan daar nog niet veel over onthullen, maar bereid je voor: het groen gaat weg en ik vind het zeer mooi. Wij hebben voor jullie allen ook een mooie attentie.

Inmiddels is het 7u30. Ik ga de krant doorbladeren met een espresso en na zonsopgang de fiets op. Deze namiddag haal ik het chocoladegoed af en mag ik de goede Sint spelen. Ik ga volgens jaarlijks ritueel een pakje aan de deur van mijn vier kinderen afzetten.

Hou je taai en zorg goed voor mekaar,

Dirk 

PS: volgende week zal ik er vermoedelijk niet zijn door omstandigheden

                                                                                                                                                                                                                                                                                 13/12/2020

Beste allemaal,

Net terug van mijn wekelijkse fietstocht met mijn knuffelcontact. Telkens ben ik verwonderd hoe mooi onze Vlaamse Ardennen zijn in elk seizoen. We zaten wel volledig onder het slijk. Na een warme douche en met hete kop soep ben ik achter mijn scherm gekropen. Het scherm is voor mij de afgelopen maanden zowat mijn belangrijkste communicatiemaatje geweest. Zelfs dit begint te wennen.

Vorige keer kondigde ik nog optimistisch aan dat we richting haven afstevenden, maar vooraleer de haven in te kunnen varen voor anker moeten gaan. Er is nog veel tegenstroming.

Onze aantallen waren vorig weekend het laagst maar zijn opnieuw licht gestegen. Er is geen enkele reden tot paniek maar dit wijst erop dat -zoals we in de pers kunnen lezen- we een plateaufase hebben bereikt die nog te hoog is om versoepelingen toe te laten. Het is een trend in alle ziekenhuizen en wij doen het dankzij onze strenge maatregelen beter dan de buurlanden. Er heeft zich een precair evenwicht gevormd, maar bij het minste dat gebeurt dreigen de cijfers opnieuw te stijgen. Net zoals andere ziekenhuizen hebben we ook een aantal interne uitbraken gehad waarvan zowel patiënten als medewerkers het slachtoffer zijn. Dit kan nog plaatsvinden. Jullie kunnen enkel de voorzorgsmaatregelen volgen, we moeten hier geen schuldigen zoeken.

Juist, ik ben jullie nog een woordje uitleg verschuldigd waarom er vorig weekend geen schrijven in je mailbox viel. Ik was zeker met mijn gedachten  bij het ziekenhuis maar ik had nog zeer veel werk aan de voorbereiding van een audit die ik als voorzitter van een zeskoppig team deze week heb uitgevoerd in een Nederlands ziekenhuis. Speciale ervaring zo volledig coronaproof. Ik heb mijn bureau in Gent niet verlaten en alle gesprekken hebben via Teams plaatsgevonden. Een buddy heeft mij rondgeleid in het ziekenhuis met een mobiel device en toonde mij alles wat ik wou zien of horen. Ik heb zo ook patiënt gesproken. Jet is prima verlopen. NIAZ is veranderd in Qualicor, maar heeft daarbij ook de aanpak bijgestuurd. We zijn getraind om waarderend te auditen waarbij we de positieve zaken van de werking van het ziekenhuis proberen naar boven te brengen en checken in welke mate de medewerkers zich bewust zijn van het vermijden van fouten in het belang van de patiënt. Deze benadering komt zeer positief over bij de medewerker en de instelling. Dit krijgt in ons ziekenhuis zeker ook een vervolg. Het enige nadeel van rondgeleid te worden in een ander ziekenhuis met een mobiel device was dat ik dacht op een boot te zitten en als gevolg van het bewegend beeld soms moeite had om niet zeeziek te worden.

Maar terug naar ons schip. We hebben momenteel naast de patiënten op IZ nog één cohorte afdeling. De andere activiteit is terug opgeschaald. De volgende weken zullen geleidelijk de wachtlijsten die zijn ontstaan worden afgebouwd. Ik wil hier mijn bijzondere appreciatie uitspreken voor onze medewerkers die op een covidafdeling hebben gewerkt en nu naar hun vertrouwde werkplek terugkeren. De ganse directie is er zich zeer goed van bewust dat dit lastig is en dat sommigen onder jullie het moeilijk hebben. Doe beroep op het Zorg voor Jou Team, deze mensen staan klaar om jou te helpen en leveren schitterend werk.

Het duurt lang en we hebben nog geen onmiddellijk perspectief dat het covidprobleem van de baan is. Net zoals in de eerste golf worden de discussies soms scherper, links en rechts is er al eens een verwijt te horen. Ook dit is normaal in crisissituaties. Ik blijf ervan overtuigd dat wij allen vanuit onze eigen insteek het beste wensen voor onze patiënt, ons AZ Sint-Lucas team en het ziekenhuis. Ik ga nog eens een oud Vlaams spreekwoord bovenhalen: de beste stuurlui staan aan wal.

Ik weet het: we moeten letterlijk afstand houden en dat is niet altijd simpel maar dit neemt niet weg dat wij mekaar eens figuurlijk kunnen omarmen. Vroeger schreef ik reeds over de polariteiten: wij hebben enerzijds schrik, onzekerheid is soms moeilijk te dragen. Anderzijds als antidoot: laat ons elke dag eens een paar minuutjes uittrekken om naar een collega te luisteren, een hart onder de riem te steken, een leuke anekdote te vertellen, eens te roddelen,..

Deze week hebben wij de “wereldpers van Oost-Vlaanderen” gehaald met de restyling van onze boot: de nieuwe kleuren, het logo en de nieuwe website. Een speciaal bloemetje voor de dienst communicatie. Dames, het is geslaagd!

Inmiddels heeft mijn knuffelcontact de kerstboom opgetuigd. Nu nog de fietsen poetsen.

Deze nacht is er een speciale sterrenregen. Door de bewolking zullen wij - vrees ik – niet veel vallende sterren zien. Toch ga ik een paar wensen doen voor jullie allemaal: blijf gezond, blijf geloven in de toekomst- het komt goed.

Mijn volgend schrijven komt nog voor Kerstmis, niet op zaterdag maar wel op een speciale dag. Rarara.

Hou jullie taai, zorg voor jezelf en voor elkaar,

Dirk

Emeritus prof Roger Burggraeve wint met zijn boek 'Geen toekomst zonder kleine goedheid' de publiekprijs en de prijs van het beste spirituele boek.

De Franse filosoof Emmanuel Levinas (1905-1995) bekende ooit aan de Leuvense salesiaan en theoloog Roger Burggraeve dat hij zijn geschriften beter kende dan hij die ze zelf had geschreven. Niet voor niets is de emeritus hoogleraar moraaltheologie van de KU Leuven tot buiten de landsgrenzen gerenommeerd voor zijn onderzoek naar het denken van Levinas, die hij regelmatig heeft ontmoet en waarmee hij tot aan diens dood een levendige correspondentie onderhield. Zijn tweede belangrijke inspiratiebron is het personalisme. Personalisme mag je niet verstaan vanuit de persoon als individu, maar vanuit de persoon in al zijn relaties, zowel in zijn relatie met andere mensen als met het milieu, verduidelijkt Burggraeve. Mensen zijn al van bij aanvang verbonden. Het is een dialogaal personalisme. Daarin speelt de verantwoordelijkheid voor anderen en zelfs voor toekomstige generaties een belangrijke rol.

Het beste spirituele boek én de publieksprijs bekroonde boek bevat als ondertitel: Een pleidooi voor een genereus samenleven in verantwoordelijkheid. Roger Burggraeve: Telkens opnieuw duikt de idee op van de perfecte samenleving, vaak heel autoritair gedacht. Zelfs het christendom heeft in die perfecte samenleving geloofd. Vooral dankzij haar sociale leer is de Kerk daar vanaf gestapt. In naam van het goede werd doorheen de geschiedenis een bepaalde samenleving, een sociaal regime als definitief systeem opgelegd ten koste van kleine kwetsbare mensen. Dat resulteerde doorheen de geschiedenis in heel autocratische en totalitaire samenlevingsmodellen. Dat geldt net zo goed voor economie, onderwijs, financiën, justitie … Levinas bestempelt dit als het kwade van het goede. Hij heeft duidelijk gemaakt dat geen enkel sociaal systeem het laatste woord kan hebben. Kleine goedheid is nooit te vatten in systemen.

Lees verder onder de foto.

Roger Burggraeve: ‘Het goede schuilt in de liefde en het medelijden die gewone mensen in hun hart dragen voor alle leven’ © Luc Gordts

Pleidooi voor een genereus samenleven

Prof Burggraeve zal je niet terugvinden in tv-programma’s als De Slimste Mens en De Afspraak of in lange radiogesprekken. Kranten staan al evenmin te dringen voor een interview. Toch hangen mensen, zowel studenten als diegenen die een van zijn lezingen bijwonen, aan zijn lippen. De publieksprijs maakt duidelijk dat hij met zijn pleidooi voor de kleine goedheid en broederlijkheid, in een tijd van polarisatie en toenemende uitsluiting, opnieuw een ruim publiek aanspreekt.

Goedheid duikt telkens opnieuw op tijdens grote crisissen, wanneer mensen in de steek dreigen gelaten te worden, wanneer wij zoeken naar manieren om de andere nabij te zijn. Maar er zijn mensen nodig om haar vorm te geven. Roger Burggraeve

Gesprekken met Burggraeve hebben telkens iets van een metanoia-ervaring. Dat is opnieuw het geval met zijn bekroonde boek: Geen toekomst zonder kleine goedheid. Hoewel het al voor de coronapandemie werd geschreven, heeft het ook een hoopvolle boodschap voor deze moeilijke en complexe tijd: kleine goedheid is onoverwinnelijk, zelfs al lijkt er geen uitzicht op een happy end. De kwetsbare, fragiele, onvolmaakte mens, die het ons ongemakkelijk maakt, is telkens een uitnodiging tot bekering, omdat hij aanspoort tot mededogen, barmhartigheid en broederlijkheid. Hij toont de mogelijkheid tot goedheid en erbarmen, al zijn mensen daartoe niet per definitie geprogrammeerd. Goedheid en barmhartigheid zijn een mirakel. Maar zij zijn telkens ook een genade. Systemen zoals het stalinisme en andere sociale utopieën hebben de beste der mogelijke werelden beloofd. Maar zij zijn nooit erin geslaagd die belofte te vervullen. Mensenrechten staan boven elk systeem. Het laatste woord komt van de verhouding van de ene tegenover de andere. Kleine goedheid humaniseert de samenleving en geeft relaties tussen mensen opnieuw een menselijk gelaat. Zij koestert argwaan tegenover sociale organisaties en systemen die zich verheffen tot utopie, waardoor kritiek niet langer mogelijk is. Zij is een hefboom voor het individuele geweten dat zich niet laten neerslaan en onderdrukken. Zij is als een klein grassprietje, dat wordt platgetrapt maar telkens opnieuw herrijst.

Die kleine goedheid wordt ook weerspiegeld in het 25^ste hoofdstuk van Matteüs. Het christendom is niet vanuit zijn theologie, maar vanuit zijn praktijk van barmhartigheid en naastenliefde relevant en vanuit de kleine goedheid die God als liefde openbaart. God wordt in de Bijbel omschreven als 'rechem' (baarmoeder - de andere in zich dragen om te laten geboren worden). Maar wij kunnen slechts in die goedheid delen door de praktijk, door zelf goed te doen. Geloven is niet op de eerste plaats weten of hopen, al is dat belangrijk. Geloven is op de eerste plaats 'doen'. Het eerste gebod is de liefde tot God en de liefde tot de naaste (Barmhartige Samaritaan), die ook in ons lichaam, in onze geest en in onze ziel werd gelegd. Dat is de bron van alle theologie. De paus verwijst daarnaar in zijn laatste encycliek met zijn voorstelling van Jezus als universele mensenbroeder (Charles de Foucauld)

Vriendelijke groeten

Henk Maes

Diensthoofd patiëntenbegeleiding

AZ Sint-Lucas & Volkskliniek

Beste vrijwilligers,

Jullie begonnen er wellicht al aan te twijfelen… Waren jullie wel braaf genoeg in 2020 of is de Sint jullie misschien vergeten…?

Niets van dat alles natuurlijk! AL JULLIE NAMEN staan in zijn grote boek. Alleen had hij het dit jaar nog veel drukker dan andere jaren en liep hij hierdoor wat vertraging op.

Het is trouwens niet alleen de Sint die een verrassing voor jullie heeft achtergelaten ook onze directie verwent ons met leuke gadgets naar aanleiding van onze nieuwe huisstijl.

Een nieuw logo in compleet nieuwe kleuren en een volledig vernieuwde website is het resultaat van veel en hard werken door ons team communicatie. Het zorgt voor een positieve noot aan het einde van wat we op z’n minst een moeilijk jaar kunnen noemen.

Ik nodig jullie bij deze graag uit om jullie welverdiende attentie en gadgets te komen ophalen, volgende week 14/12 t.e.m. 18/12/2020 telkens tussen 10u en 12u of tussen 14u en 16u.

Een collega vrijwilliger zal in mijn plaats hiervoor ter beschikking zijn in de BISTRO in straat 60:

Alvast van harte dank aan iedereen die z’n cadeautjes komt ophalen.

Vriendelijke groeten

Chantal

Beste vrijwilligers,

Graag herinner ik jullie aan het feit dat volgende dinsdag 17 november de uren van de laatste kans plaatsvinden!

Tijdens  de priksessie voor het griepvaccin in straat 31 zal ik een laatste keer aanwezig zijn voor het bedelen van jullie attenties.

Het is onze blijk van dankbaarheid en appreciatie naar jullie toe, het zou jammer zijn als deze niet aanvaard wordt…

Alvast bedankt voor jullie aandacht!

Vriendelijke groeten

Chantal

Beste allen,

Ik had gelijk. Thuis zouden mijn kinderen zeggen: onze papa moet altijd gelijk hebben.

Wij zijn na deze eerste stormweek niet gekapseisd.  De druk kende een steile klim maar neemt voorlopig niet verder toe. Vooral onze intensieve zorgen is nog geïmpacteerd.

Verdere opschaling van onze cohorte-afdelingen hebben wij voorlopig on hold gezet.

Mijn bijzondere dank hiervoor voor allen die hier zeer kort op de bal gespeeld hebben en meer dan het beste van zichzelf gegeven hebben om mogelijk te maken dat wij terug een beetje kunnen afschalen ten voordele van niet-COVID pathologie.

Ik kan me inbeelden dat medewerkers op de werkvloer zich soms afvragen ‘vanwaar komt deze beslissing nu weer?’ Dat heeft alles te maken met de snel veranderende toestand op het terrein, zoals men zegt.

De kans bestaat dat de situatie het meest kritiek wordt eind volgende week; dit is twee weken na de fameuze koopzondagen. We zijn er klaar voor om deze schok opnieuw op te vangen.

Laat ons hopen dat de lockdown nu voldoende lang wordt aangehouden om de besmettingscijfers zeer laag te houden en zo een derde golf te voorkomen. Ik vrees evenwel dat wij er niet in zullen slagen een derde golf af te weren.

En ondertussen draait de wereld verder. In de USA - waar de derde golf in kracht wint - geraken ze er niet uit wie nu de verkiezingen heeft gewonnen, maar afhankelijk wie het dan haalt zullen zij de coronacrisis hetzij ontkennen hetzij aanpakken. Een raar volkje deze cowboys als je het mij vraagt. Aanslagen vinden plaats of worden juist verijdeld, ook met deze realiteit hebben wij de afgelopen jaren leren leven.

Exact twee jaar geleden stond alles in het teken van de honderdjarige herdenking van het einde van de Grote Oorlog. Dit was evenwel ook de vooravond van de tweede en dodelijkste golf van de Spaanse griep. Waren onze grootouders zich hiervan bewust en hoe gingen zij hier mee om? Ik zoek hierover nog literatuur op.

Zoals u waarschijnlijk bekend ben ik erg geïnteresseerd in kwaliteit in de gezondheidszorg. Deze week vond het wereldcongres over quality and safety plaats in Kopenhagen. Spijtig genoeg moest ik mij beperken tot het online volgen van een aantal sessies. Zoveel is duidelijk: COVID zal een aantal veranderingen die zich met mondjesmaat aan het ontwikkelen waren, versnellen. Deze crisis is ook een opportuniteit. Als grote zorginstelling moeten wij hierover kritisch durven nadenken: hoe kunnen wij middelen en mensen optimaal inzetten voor de beste outcome voor zowel patiënt, medewerker als organisatie? De muren tussen eerste, tweede en derde lijn zullen een stuk vervagen. Ambulante activiteit, opvolgen op afstand en zowel thuishospitalisatie als daghospitalisatie zullen aan belang winnen. Zeker voor chronische patiënten zullen de problemen meer en meer in team samen met de patiënt aangepakt worden. Het is nog zeer de vraag of de commercialisering en de bouw van steeds grotere ouderenvoorzieningen de weg is die wij moeten gaan. 

Volgende week wordt nog een kritieke en lastige week. Zoals deze morgen bij het beklimmen van  de Oude Kwaremont: we halen eens diep adem, kijken niet om, rechten onze rug een laatste keer en gaan er tegenaan. Probeer ook wat te genieten van de herfstzon.

Mede namens de raad van bestuur wenst de directie jullie allemaal uitdrukkelijk te danken voor uw inzet en getoonde flexibiliteit.

Hou jullie taai en zorg voor mekaar,

Dirk 

Beste allen,

En of we in ruwere zee terecht gekomen zijn!

Voor zij die nog de klassieke media volgen, we worden overstelpt door coronanieuws. Experten verdringen elkaar om maar op de beeldbuis te komen. Tot daar aan toe, maar ik vind het wel jammer dat ze ons beeld van “boot op zee” gebruiken. Zowel het diensthoofd van de spoed ZNA als Pierre Van Damme stellen dat het schip niet zo maar bij te sturen is en op de klippen zal varen. Deze bv’s zijn van Antwerpen dus spreken ze wel van een zeeschip en een tanker. Kwestie van uw plaats te kennen.

 Wel ik zeg u met mijn hand op het hart dat we er alles aan zullen doen om ons schip niet te laten vastlopen. De storm die op ons afkomt, zal ons wel averij opleveren maar we zullen alles doen wat in onze mogelijkheden ligt om niet te kapseizen.

 Deze week zijn we erin geslaagd om ons opschalingsplan bij te sturen zodat onze capaciteit substantieel kan uitgebreid worden zoals de overheid vraagt. We hebben heel wat geleerd uit de eerste golf en ik ben mij er ook heel goed van bewust dat niet alles wat mensen verwachten, kan gerealiseerd worden om diverse redenen.

 De afspraken tussen de Gentse ziekenhuizen lopen. Maar we zitten allemaal in dezelfde storm. Hoewel het lastig is voor ons allemaal heb ik deze week heel wat positieve zaken gezien. Afspraken zijn gemaakt rond inzet van artsen op de afdelingen. Medewerkers bieden zich spontaan aan om te helpen. Op het ogenblik dat we in het oog van de storm komen, zullen we elkaar hard nodig hebben. Spreek wederzijdse verwachtingen uit tegenover mekaar, steun en ondersteun mekaar. Laat elkaar vooral niet los.

De kans bestaat dat moeilijke beslissingen zullen moeten genomen worden. Een protocol wordt voorbereid om de last van moeilijke keuzes door meerdere mensen te laten dragen zodat je er nooit alleen voor staat. Met onze bemanning van Sint-Lucas slaan we ons hierdoor. Het zal weken duren.

 Ik kreeg een berichtje van mijn dochter Josefien dat ik met de ganse organisatie mag delen.

Een collega van haar onderging deze week een ingreep in ons dagziekenhuis en stuurde haar de volgende Whatsapp:

“Zeg maar aan uw papa: mega chapeau voor zijn personeel! Wat die allemaal doen in deze onzekere tijden…vanaf maandag worden bijna alle verpleegsters die mij vandaag hielpen naar andere afdelingen gestuurd, weg van hun teamgenoten en niet wetend voor hoe lang. En allemaal doen zij dit met veel courage!” De witte lakens zijn wel verdwenen maar de mensen dragen jullie toch nog in het hart.

De periode van Allerheiligen doet ons stilstaan bij onze overleden dierbaren.  In een van mijn vorige berichten schreef ik reeds iets over mijn voorliefde voor Midden- en Zuid-Amerika.

Steeds brengen we ook een bezoekje aan begraafplaatsen. Hoe gemeenschappen met hun doden omgaan, zegt voor mij zeer veel over hun cultuur. In deze landen gaat men op bepaalde plaatsen met de ganse familie naar het graf om ganse dag een soort ritueel feest te vieren. Dit zullen deze mensen dit jaar ook niet kunnen doen.

Met mijn echtgenote ga ik morgen naar het graf van mijn ouders. Mijn mama veel te jong overleden, mijn papa zou nu 92 jaar zijn. Ik ben voor deze sociale man opgelucht dat hij deze periode van lockdown nu niet meer moet meemaken. Laten we ook even stilstaan bij onze overleden COVID-patiënten en hun familie, alsook bij onze medewerkers die deze mensen op het einde hebben bijgestaan in moeilijke omstandigheden.

Hou jullie taai, zorg voor jezelf en elkaar!

Dirk

PS: het was vandaag best pittig fietsen, zeer strakke zuidenwind en behoorlijk glad door bladeren en modder

Beste allen,

Vorige week meldde ik dat we koers zetten richting volle zee. Deze week kan ik niet anders dan zeggen dat de zee sneller dan verwacht ruwer wordt. De overheid heeft bijkomende strikte richtlijnen opgesteld om ons voor te bereiden op de komende weken.

We hebben ons noodplan opnieuw geactiveerd en alle plannen zoveel mogelijk bijgestuurd om te proberen de situatie onder controle te houden. Begin volgende week lees je hierover meer in de e-brief.

Na mijn passage deze morgen in het ziekenhuis  ben ik in mijn fietspak gekropen voor mijn wekelijks “zen” moment. Ideaal weertje voor dit seizoen: een flinke zuidwester, af en toe weinig motregen, veel zuurstof in de lucht, bandana strak over mijn haar, helm goed vast. ‘Laat ze maar komen de Vlaamse Ardennen met de neus in de wind’, dacht ik. ‘Over een vijftal kilometer is mijn hoofd leeg. Let’s go.’ Het lukt mij maar half: teveel wind? Muizenissen in mijn hoofd? Het is het laatste.

Hoewel we allemaal stilletjes het tegenovergestelde hopen, worden het een paar lastige weken. Anders dan vorige keer. Ik voel heel goed aan dat jullie allemaal het beste van jezelf wilt geven voor deze toch zwaar zieke medemensen. Heel wat van jullie gaan naar huis met het gevoel dat jullie toch nog meer zouden willen bieden, maar dat door de omstandigheden   tijd en ruimte ontbreken. En dit knaagt aan jullie hart voor de zorg. Misschien raar om te schrijven: dit siert jullie allen.

Ik hou regelmatig Gents burgemeester Mathias De Clercq op de hoogte van de situatie hier. Hij gaf mij gisteren de volgende boodschap mee voor jullie allemaal: “Chapeau voor de toewijding van het ganse team, mijn diep respect en grote dankbaarheid.”

Wat komt, komt . We gaan ons hierdoor slaan. In de koers zie je bij veel wind waaiervorming. Dat houdt grote risico’s in voor degenen die achteraan fietsen om eruit gewaaid te worden.

We gaan dit NIET doen. We houden het peloton gesloten, schouder aan schouder. We halen SAMEN de eindmeet.

We komen in de donkerste dagen, het winteruur start straks. Ik ga nu nieuwe voederbakjes en vogelkastjes in de tuin hangen met in mijn gedachten het nieuwe leven dat hier over enkele maanden zal ontstaan als we de klok terug op zomeruur zetten. Toch een grote zekerheid: de wisseling van de seizoenen met elk hun charme blijft .

Kop op, we rechten onze rug!

Hou je taai en gezond,

Dirk