10 november - Eindejaarsversiering

Ik moest even naar Arendonk en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om in de buurt wat te fotograferen. Een klein ommetje bracht me langs de abdij van Postel. Het was alweer een tijd geleden dat ik daar nog eens aan het rondneuzen was. Ik heb de wagen langs de straat geparkeerd en een kleine wandeling kon ik wel aan ondanks de weerbarstige verkoudheid. De herfst heeft daar ook al enkele leuke kleurschakeringen aan de omgeving toegevoegd trouwens. Dit is de ingangspoort, nu ja, als je binnen bent is dat eigenlijk de uitgang he... Het witgeschilderde oude gedeelte vind ik sowieso het meest fotogenieke deel van de abdij en ik heb daar wat rondgehangen. Eén foto op deze site en nog enkele andere op mijn Facebookpagina...   

Als Laatste instantie invaller in de kerstmusical wil ik me zo snel mogelijk integreren. Gisteren was ik in Aarschot waar de repetities voor de dialogen, de zang en de verhaallijn doorgaan en vandaag was er in danscenter Balance een repetitie voor het dansgedeelte. Balance is niet zo ver van onze thuis en ik wilde daar dan ook even gaan proeven van de gang van zaken, niet dat ik me zal laten verleiden tot enige dansmoves he... Maar mijn fototoestel is natuurlijk altijd binnen handbereik om wat leuke beelden te scoren. Kleindochter Julie, gediplomeerde danslerares, is de geknipte persoon om de choreografiën aan te leren en uit het aanbod van leuke scenes koos ik vandaag voor dit beeld. 

Ik had vorig jaar al aangegeven dat ik op mijn leeftijd het welletjes vond qua kerstman spelen in de jaarlijkse musical en toen de locatie nog eens verplaatst werd naar Diest was het wat mij betreft helemaal einde verhaal. Dit jaar werd de locatie weer veranderd. Het Schaliken in Herentals wordt het theater waar dit jaar de voorstelling zal doorgaan. Da's vlak bij huis en ik was al van plan om rustig een van de voorstellingen te gaan bekijken tot...
Een van de acteurs gaf plots forfait wegens gezondheidsredenen en om anderhalve maand voor de premiere nog een vervanger te vinden was bijna onmogelijk. Ondanks de kleine veranderingen in het stuk ken ik het best nog redelijk goed en ik heb me dan weer maar eens beschikbaar gesteld om de hiaat te vullen. Geen kerstman deze keer, maar de slechte... baard er af, haar er af en snor er af... een totale make over maakt mij even onherkenbaar. Misschien komt er op deze pagina ook nog wel eens een foto van mijn nieuwe personage maar voorlopig draai ik mee in het repetitieschema en als fotofanaat haal ik tijdens interessante momenten mijn Sonytje uit mijn zak. Dit is een triest moment uit de voorstelling en de elfen konden zich al goed in leven in hun rol terwijl de solozangeres mij helemaal overtuigde. Het lijkt er op dat het wel goed komt.

Je hoeft niet eens ver van huis om prachtige herfstkleuren te vangen. In dit seizoen wordt klimop tegen een muur nog net iets mooier. De herfst schildert de stervende bladeren in tinten die de liefhebber in verrukking brengen. Veel kleurrijker wordt het niet maar om nu te zeggen dat dit de laatste en ultieme herfstfoto van het jaar is? Mmmhm... ik blijf toch nog even op jacht. Je weet nooit wat er nog voorbij komt. 

Het is misschien verwarrend, maar dit weggetje, naast de bomenrij, heet Schoorsebrug. De brug over de Nete, een beetje verderop, helemaal rechts nog net in beeld, heet ook de Schoorsebrug. Toen ik er iets voor vier uur vandaag langs kwam was ik al een tijdje aan het genieten van het erg mooie lage avondlicht. Ik moest alleen nog een plaats vinden om het in een foto te stoppen. Op deze plek ben ik even gestopt en dit is het resultaat.

Het was een vrijwel gelijkaardige dag als gisteren, droog, maar wisselend bewolkt en in de loop van de late namiddag klaarde het opnieuw helemaal uit. Zelf ben ik nog steeds niet hersteld van die vervelende verkoudheid en ook vandaag ben ik niet de deur uit geweest tot ik deze keer iets vroeger dan gisteren toch nog weer besliste om naar het kanaal te rijden en een herkansing te wagen om het blauwe uurtje te pakken te krijgen. Deze keer lukte het vrij aardig en ik kreeg er zelfs nog een gratis streepje avondrood bij.

In de late namiddag werd het weer helemaal helder en de laatste resten van de wolken verdwenen helemaal. Het zag er naar uit dat de avond perfect zou worden om wat blauwe-uurtje-foto's te scoren. Ik bleef het invallen van de duisternis in de gaten houden en toen ik dacht dat het zover was ben ik richting yachthaven in Geel Ten Aard gereden. Maar toen ik daar aankwam was het eigenlijk al net iets te laat. Wat gaat het snel in deze tijd van het jaar. Ik heb uiteraard nog wel enkele leuke beelden kunnen scoren maar om nu te stellen dat deze keuze van de dag een typisch voorbeeld van blauwe uurtje-fotografie is... mmmhh...

Ik heb ons fotosalon overleefd, mede door de nodige rotzooi te slikken en zo de symptonen van die weerbarstige verkoudheid te onderdrukken. Vandaag heb ik daar de prijs voor betaald. Ik ben een wrak. Ik heb vol goede moed geprobeerd samen met het vrouwke naar de Spar, aan de andere kant van het dorp, te wandelen, maar na enkele honderden meters ben ik maar terug gedraaid. Geen foto's vandaag...
Ik ben dan maar gaan zoeken in de fotogeschiedenis om toch iets te vinden dat met de tijd van het jaar te maken heeft. Vijf jaar geleden is het al dat de beste hond die er ooit leefde ons heeft verlaten. Phaido was een allemansvriend, een schat, een welopgevoed, gehoorzaam, trouw en betrouwbaar gezinslid en toen we te horen kregen van de dierenarts dat hij een kwaadaardig gezwel had en dat het een kwestie van dagen was voor hij een pijnlijke doodstrijd zou doormaken hebben we beslist hem te laten inslapen. Het vrouwke en ik zijn er tot het einde bij gebleven en, het klinkt misschien een beetje overdreven maar we hebben hem ook een waardige begrafenis gegund. De herinnering blijft en na vijf jaar mag ie nog eens in mijn komende jaaralbum.

Tweede en laatste dag van ons fotosalon. Ondanks de zware verkoudheid heb ik me er door geworsteld. Als ik niet van dienst was ben ik telkens snel naar huis gereden om even op bed te liggen maar ik heb het overleefd. Wel jammer dat ik zo enkele kennissen gemist heb die kwamen kijken. 
Na afloop, de afbraak en opkuis is het ondertussen traditie dat we samen een hapje gaan eten bij een van onze sponsors, vandaag was dat bij Knooppunt 30. Ze hadden speciaal voor ons wat later open gehouden. De meeste klanten waren al weg op dat uur en het vrouwke en ik waren de eersten van de club die er aan kwamen. Dat schonk mij de gelegenheid om het terras eens te fotograferen bij avondlicht en zonder storende, in de weg lopende medebezoekers. En ook in het donker zijn de foto's die het kleine Sonytje maakt meer dan aanvaardbaar goed. Met ISO 1600 en uit de losse hand is dit zonder meer een scherpe, goed belichte nachtfoto. Dit is dus een stukske van het terras van een van onze fijnste locale eetcafé's.

And the winner is... Marc. Ons fotosalon is goed gestart. We hadden een beetje schrik dat deze zaterdag zwak zou zijn... winkeldag en mooi wandelweer, maar het viel goed mee qua bezoekersaantal. Uit het aanbod van foto's van gisteren en vandaag koos ik toch nog iets uit de openingsreceptie. De verschillende prijzen werden uitgereikt en de prijs van de Olense cartoonale werd overhandigd aan goede vriend Marc. Als fotograaf van dienst kon ik dat moment uitgebreid fotograferen natuurlijk. Binnen de club is zwart-wit echt wel populair en eerlijk gezegd vond ik deze omzetting ook sterker overkomen dan de originele kleur-versie. Daarom dus deze zwart-witte Marc die fier zijn prijs in ontvangst neemt van de zegsman van de cartoonale terwijl onze tevreden voorzitter Walter op de achtergrond de gang van zaken aanschouwt.

Morgen en overmorgen is ons fotosalon weer open voor het publiek maar vanavond was er al de openingsreceptie. Kennissen, genodigden, de gemeenteraad en andere belangrijke niet te negeren figuren uit onze plaatselijke samenleving mochten als eersten komen genieten van wat wij als fotoclub weer gepresteerd hebben gedurende het voorbije jaar.  Net als in deze blog is mijn motto ook bij de club: variatie. Dit jaar had ik gekozen voor studiofotografie. Toen de burgemeester zijn ronde deed was ik uiteraard zeer geïnteresseerd hoe hij zou reageren bij de foto's van kleindochter Julie, haar hondje, het vrouwke ... en toen hij duidelijk erg geamuseerd de foto's bekeek heb ik snel toch een opname gescoord.

An apple a day... keeps the doctor away. 
Er worden in huize Pol en Josee regelmatig appels gegeten en met de inhoud van de gekende spreuk in gedachten meenden we immuun te zijn voor alle mogelijke lichamelijke klachten. Edoch... we liggen allebei in de lappenmand, het vrouwke al twee dagen, ik sedert gisteren. De griep, of is het een zware verkoudheid, heeft ons te pakken gekregen. 
Ik heb de hele dag in huis rondgedwaald, gelegen, gehoest, gezweet, gerocheld... en er op uit trekken om wat te fotograferen was er niet bij. Ik heb dan binnen handbereik maar weer een onderwerp gezocht dat bij de dag past. En dan komen we weer bij die appels. Misschien zit er toch een klein beetje waarheid in het gezegde, de dokter is nog niet langs gekomen. ( maar het scheelt toch niet veel )

Een selfie maken om iedereen te laten zien hoe goed (?) ik er uit zie is niet meteen waar ik mee bezig ben. Maar vandaag had ik wel een goede reden: ik heb bijna een jaar lang mijn baard laten groeien en mijn haardos verwilderd in de wind laten waaien om kerstman te zijn in onze nieuwe musical. Als Kerstman kom ik wel niet live op het podium, de sequencen werden vandaag opgenomen en die worden tijdens de voorstelling op een groot scherm geprojecteerd tijdens een soort videoconferentie. Ik speel uiteraard nog wel mee in de musical en wel als de slechte. Da's een rol die mij wel ligt. Om de overstap van lange baard naar kaal niet al te abrupt te laten verlopen - komend weekend is ons fotosalon - heb ik de looks een beetje gefatsoeneerd - correctie, het vrouwwke heeft alles toonbaar gemaakt - maar volgende maandag, na het salon gaan de restanten van de haren, de snor en de baard er helemaal af. Ik ga jullie niet vervelen met alweer een andere look maar dit vond is sowieso een plaats waard in mijn komend jaaralbum.

We hebben het druk de komende tijd en vandaag was zowat de laatste dag dat we even naar Limburg konden rijden om in Lommel en in Peer de graven van onze dierbaren te poetsen en te fatsoeneren voor het komende Allerheiligen weekend. Eerst reden we langs Pelkmans ( ondertussen overgenomen en dat wordt binnenkort O-Green ) om wat bloemen en geschikte grafornamenten te kopen en daar werden we geconfronteerd met het feit dat de kerstspullen al geëtaleerd en verkocht werden... twee maanden voor Kerst !!! Er was een giga afdeling met ballen, lichtjes, rendieren en alles wat van ver of dichtbij commercieel gezien met Kerstmis te maken heeft. Ik geef graag toe dat het best mooi was maar... Ik heb even een gesprek gevoerd met de plaatselijke kerstman om te checken of dat niet een beetje te vroeg was maar omwille van de verkoop en de concurentie vond hij het absoluut verantwoord. Ik heb mijn Sonytje in de handen van het vrouwke gestopt om ons gesprek vast te leggen.

Ik heb weer eens iets anders geprobeerd. Op het eerste zicht zou je denken dat dit een impressionistisch schilderij is maar neen, het is echt een foto, een uitsnede uit een groter beeld en er is eigenlijk niks aan veranderd, behalve dat ik 'm ondersteboven heb gezet. De spiegeling van de herfst in het Kempisch kanaal vond ik de moeite waard om er iets creatiefs mee te doen... 

Dat er in onze gemeente deze maand allerlei pompoen-gerelateerde evenementen plaatsvinden heb ik al enkele keren verteld. Er zijn er enkele bij die we dit jaar hebben overgeslaan. Het Pompoenschieten, twee weken geleden, en de pompoenregatta blijven sowieso onze favorieten en zoals ieder jaar waren wij ook weer present vandaag. De regatta wordt ondertussen echt wel een evenement dat mondiale bekendheid krijgt. Er waren deelnemers van alle kanten van de planeet dit jaar. Ik ben best aan mijn trekken gekomen qua fotografie. Ik had een plaatsje gevonden met goed zicht en toevallig stond naast mij een dame met kroost. Toen de kids een beetje stout werden, dingen in het water wierpen en opdringerig voor de andere toeschouwers zich wurmden kwam er een opvoedkundige ingreep en dat kon ik wel apprecieren, hoewel ze mij niet echt stoorden. Een blijk van verstandhouding werd uitgewisseld. Toen onverwacht de dame en de kids begonnen te scanderen "Papa, papa..." stelde ik meteen voor om de man in kwestie wat meer uitgebreid in beeld te nemen en vanavond heb ik ook enkele foto's van de reeks doorgestuurd. Dit is misschien niet de meest glamour foto van de papa maar uit de keuzemogelijkheden voor foto van de dag vond ik dit wel de leukste. 

An J., een goede vriendin, werkte 25 jaar lang in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen en de laatste jaren zelfs als directeur. Nu een spikspinternieuwe gevangenis wordt geopend aan de Olieweg verhuist zij daar naartoe met dezelfde functie. Wij waren uitgenodigd om eens rond te kijken in de accomodaties en daar gingen we graag op in vandaag, enkele dagen voor de eerste gasten hier worden ondergebracht. De afspraak was dat er geen foto's zouden worden gemaakt, zelfs de GSM mocht niet mee. Jammer, maar afspraak is afspraak. Het ontvangstgebouw, buiten de gevangenismuren viel gelukkig niet onder die regel en dat heb ik dan maar in beeld genomen om de dag te documenteren. Het beeld voor de ingang is een kunstzinnige (?) interpretatie van een Smurf voor wie het niet meteen zag.   

Da's al de derde dag op rij dat ik gewoon thuis gebleven ben. Vandaag was de voorspelde storm de grote spelbreker.  Maar vanavond toen de regen en de wind grotendeels waren gaan liggen kon ik de kriebels niet meer bedwingen en ben ik er toch even op uit getrokken (met de wagen) om mijn fotohonger te bevredigen. Het was opvallend rustig op de wegen en veel was er niet te beleven, het duurde dan ook een tijdje voor ik een leuk onderwerp had gevonden. Het shoppingcenter in Olen biedt vaak wel wat mogelijkheden en toen ik langs de parkeergarage onder de Decathlon reed, en zag dat die helemaal leeg was, ben ik met camera en statief aan de slag gegaan. Ik heb net een AV-reeks ineengeknutseld met als thema "rood" en die ga ik tonen op ons komende fotosalon maar dit beeld is net te laat om er in te figureren. 

Het is een beetje hetzelfde verhaal als gisteren: geen tijd, geen geschikt weer om te fietsen of te wandelen, geen goesting en eerlijk gezegd ook geen puf. Op zoek naar een geschikte foto van de dag ben ik vanavond dan maar eens door ons huis gedwaald. We hebben een living in drie levels: gelijkvloers, een zitkuil en daarboven een terras, da's de TV hoek. Boven de hoogte van het plafond van de aanpalende kamer hebben we een nis uitgespaard uit de muur en daar hadden  we ooit de stereo-installatie geïnstalleerd, die hebben we ondertussen verplaatst naar de zitkuil en de vrijgekomen ruimte heeft het vrouwke gebruikt om er een kunstbloemen etalage van te maken. Plastic bloemen zijn tegenwoordig nauwelijks te onderscheiden van echte en ik kan de keuze van het vrouwke wel apprecieren. Ik heb er vandaag mijn onderwerp van de dag van gemaakt. Fototoestel op statief natuurlijk en gewoon gebruik gemaakt van het sfeerlicht op het terras.