Stekeltje

Mijn trouwe viervoeter mag ook wel eens in de spotlights staan. Hierna een foto van onze bijna 11-jarige Duitse herder Chaka.

Wat een beetje nevel kan doen.

Gisteren morgen nam ik aan de rand van het bos een aantal foto's en na het bekijken van het resultaat moest ik toegeven dat een beetje mist of nevel wel een mooie aanvulling is voor een landschapsfoto.

Ik vermoed dat het een watertoren is die op de achtergrond

uit de nevel komt opduiken.

Vandaag was het al heel ander weer: druilerig en veel wind. Dan liever een iets koudere start van de morgen

Het is herfst. De bladeren vallen en verkleuren. Dus in plaats van het gebruikelijke groen kun je nog een aantal extra kleuren waarnemen.

Door veel natuurspotters wordt dit jaargetijde als het mooiste gezien van allemaal. Ik geef evenwel persoonlijk de voorkeur aan de lente: het ontluiken van de natuur.

Deze damherten konden er niet om lachen dat wij hen stoorden tijdens hun ontbijt. Het was dan ook nog geen 8u en zo vroeg hadden ze ons daar niet verwacht.

Ik vraag me soms af wat de dieren in het bos denken over ons.

Ze staren ons aan, maar wat gaat er nu om in hun hoofd?

Hierna een foto gemaakt op een houten afsluiting aan de rand van het bos.

Het bont zandoogje.

Dit damhert ontmoet bovenaan het bos en deze had ons blijkbaar niet verwacht op die plaats. Het dier in kwestie bleef ons maar aanstaren.

Ik weet niet wat deze jonge reegeit overkomen is: een ongelukje?

In de regen gelopen en verkeerd opgedroogd? 

Ze mag volgens mij wel eens bij de kapper langsgaan.

Foto genomen in aangrenzende wei van het Raspaillebos.

Hoeveel kwispelende staartjes tel jij?

Het kalf rechts op de foto besloot, toen ze ons zag, op haar stappen terug te keren en opnieuw het struikgewas in te duiken.

Kan ik haar ongelijk geven? Nee, toch niet.

Hierna een foto van een jonge merel, gespot op enkele meters van de ingang van het bos.

Hij bleef gewillig zitten en liet zich uitvoerig fotograferen.

Deze bloem hieronder tref je nu in grote getalle aan in de veldwegen aangrenzend aan het bos.

Het Sint-Jacobskruid

wel mooi, maar giftig

Een paar dagen geleden kwamen we plotseling (in den draai) een reegeit tegen. Wij waren verschoten, maar zij ook en ze  bleef ons gedurende een tijdje onbeweegelijk aanstaren.

Nadat mijn viervoeter aanstalten maakte om dichterbij te komen, ging ze er opeens vandoor.

't was wel nog wat donker, vandaar de onscherpe foto.

Nog een paar damherten die de oversteek waagden.

Op sommige dagen zie je bijna geen dieren in het bos, op andere zie je er meerdere.

Deze reegeit was buiten mijn hond het enige levende wezen dat ik te zien kreeg gisteren bij mijn bezoek aan het bos.

Ik heb dus niet lang getwijfeld om mijn fotoapparaat te ontgrendelen en een foto te nemen.

Dan hing er ook nog eens tak in de weg, waardoor de foto onzuiver is.

Maar ja, hier moeten we het maar mee doen.

Als je goed kijkt zie je op volgende foto dat het om een reebok gaat.

Zie je het beginnend gewei?

Zijn klokkenspel kun je niet zien want zijn poot staat in de weg

Deze reegeit was aan het genieten van het herfstzonnetje en had ons niet opgemerkt. Heb haar dus maar vlug op de gevoelige plaat vastgelegd voor ze ons in de miet had.

De titel zegt het zelf al. Het is nog volop vlindertijd en mits de nodige appartuur kun je mooie foto's maken van deze superlieve en fotogenieke insecten in het bos en aanverwanten.

Oordeel maar zelf!

De citroenvlinder

De parelmoervlinder.

Er houden zich de laatste dagen veel damherten op in het bos.

Deze morgen dit tweetal gespot.