Zilveren boomkussen

Nee ik heb ze niet zelf op dit infobord neergelegd, maar ik vond het mooie verzameling aan verschillende bladeren, vandaar dat ik deze foto nam.

Deze weigerde onze kant op te kijken en ik vraag me nu nog altijd af waar ze naar keek.

Ik heb me meermaals omgedraaid om te checken wie of wat haar aandacht opeiste, maar weet het nog steeds niet.

De damherten (uitheems) in het Raspaillebos zijn stilaan bezig de reeënpopulatie (inheems) uit het bos te jagen.

Ik zie de laatste tijd meer en meer damherten opduiken dan voorheen en zie maar sporadisch nog een ree of een koppel reeën.

Hierna het verhaal van de vos en de twee reeën.

Op een mistige dag zagen we twee reeën beneden de oversteek wagen en terwijl ik wou aanleggen om een foto te maken maakte plotseling een vos zijn opwachting.

Toen hij ons evenwel opmerkte maakte hij zich vliegensvlug uit de voeten (= lees poten ).

Deze schijnt zich af te vragen "wat komen jullie hier doen?".

Nee met de titel is er niks mis.

Ik had het gisteren nog over mistige toestanden en het feit dat het niet altijd evident is om dan mooie foto's te maken. Aan de reacties op mijn artikel heb ik begrepen dat niet elke fotograaf er zo licht overgaat en dat smaken dus verschillen en daar heb ik alle begrip voor.

Hierna dus een foto die ik eergisteren nam en die wellicht mooier had kunnen zijn mocht er niet zoveel nevel hebben gehangen.

Je hebt zo van die dagen dat de mist blijft hangen. Als fotograaf verfoei je dit, maar soms kan je er ook je voordeel uithalen.

Op de voorgrond een boom met stilaan rosse bladeren

en op de achtergrond de kerk van Onkerzele.

Volgende foto heb ik genomen in de afzink van de parking van het bos richting het natuurcentrum "de Helix". Aan bladeren geen gebrek.

Misschien kan ik deze foto aanwenden om mijn eerste aquarel te maken?

'k Moet toch eens beginnen.

Op volgende foto vind je een reegeit die bij de kapster is langs geweest en zich een nieuw kleurtje heeft laten aanmeten. Grapje natuurlijk.

De vacht van een ree die in het tussenseizoen mooi rosbruin is evolueert naar donkerbruin in het late najaar en de winter.

De kleur van de poep blijft wel behouden

Mannelijke damherten met hun gewei vind ik persoonlijk altijd een dankbaar onderwerp om te fotograferen.

De ene zijn gewei is imposanter dan deze van de andere en dit gaat samen met de leeftijd van het dier.

Zojuist terug van een wandeling in het Raspaillebos en het regent letterlijk en figuurlijk bladeren. Het is misschien moeilijk te zien op de foto, maar het is wel zo.

De wind zorgt ervoor dat de laatste bladeren van de bomen vallen.

Als je de titel leest, zul je wellicht wel al weten over wie ik het heb, jawel de eekhoorn

Dit beestje amuseert zich rot en springt van de ene tak naar de andere. Hij produceert dan ook nog zo'n apart geluidje dat je eeuwig bijblijft.

Er liep hier wellicht eentje rond met een hongergevoel.

Op de foto hierna zie je een bladerdek waarin een viervoeter (wellicht een ree of een damhert) op zoek is gegaan naar eten.  

Soms moet je rap reageren als fotograaf want een wild dier dat je weg kruist is bijzonder gehaast

Toen ik de reegeit opmerkte nam ik vlug een foto en ik dacht dat ik de tijd had om meerdere shots te wagen, maar toen ik weer aanlegde met mijn fototoestel was ze al gaan vliegen.

De reeën hebben al hun wintervacht.

Dit damhert had zich goed verscholen. Ik had het eerst niet opgemerkt tussen al de mooie herfstkleuren, maar toen het zich bewoog had het wel onmiddellijk mijn aandacht.

Hierna een paar foto's van twee damherten die we afgelopen week konden spotten.

Tiens wie zou dat zijn?

Een foto van iets dichterbij.

Nog zo een.

Hier was hun nieuwsgierigheid over

en zetten ze het op een lopen.

Deze morgen met de hond geweest wandelen.

Het was geen weer om een kat door te jagen, maar onze Chaka bleef maar zagen naar haar dagelijkse boswandeling.

Op deze foto zie je geen regen vallen, maar hij was er wel.

Moet het je verwonderen dat we alleen waren in het bos?

Niemand gezien, ook geen wilde dieren. Deze zijn slimmer en schuilen voor de regen.

Ik heb de wandeling ook nog wat ingekort, want je kon na afloop mijn broek uitwringen.

Ik heb eindelijk bewijs gevonden dat kabouters bestaan (zie hierna).

Er heeft er één zijn geel laarsje achtergelaten.

Ik en mijn viervoeter hebben forfait gegeven en dus de match verloren met 5-0. Zij waren nl. met elf en wij slechts met twee.

Je zou voor minder forfait geven.

Foto genomen aan de rand van het bos.

Wees eerlijk wat zou jij gedaan hebben?