Op de terugweg

Zo moet het: honden aan de leidband.

Nog te vaak kom ik baasjes tegen in het bos die denken dat ze hun hond niet moeten aanlijnen.

Het is nochtans het moment niet om honden vrij los te laten lopen want veel reekalfjes worden door hun moeder eventjes achter gelaten tijdens haar zoektocht naar eten.

Dus hierbij graag een warme oproep naar alle hondenbezitters die het bos met hun viervoeter bezoeken. Hou het veilig voor jou, voor je viervoeter en voor de andere dieren.

Deze reegeit (zie foto's hierna) merkten we op in de afzink richting Helix.

Het toeval wou dat er beneden ook een wandelaar onze kant opkwam zodat ze een beetje afgeleid was.

Eerste foto.

Tweede foto toen ze de andere wandelaar in het vizier kreeg.

Derde foto, kort voor haar verdwijntruc.

Gisteren, aan de ingang van het Raspaillebos (aan de voet van de Bosberg) spotte ik volgend opmerkelijk diertje.

Heb via Google proberen op te zoeken over welk dier het gaat, maar niets terug gevonden. Misschien weten jullie toevallig welk dier en hoe gevaarlijk dit is?

Er moet niet altijd commentaar bij vermoed ik.

Deze ree zal geneteld zijn. Ze had er niet beter op gevonden dan zich in een veld netels neer te vleien.

Dieren hebben wellicht andere gevoelens dan wij

Op veel plaatsen in het bos tref je momenteel vingerhoedskruid aan. Ondanks de mooie kelken die deze plant vormt moet je er ook omzichtig mee omspringen want vele delen van de plant zijn giftig.

Iedereen  die al een vinkenzetting heeft meegemaakt kent het typische geluid van een vink.

Op volgende foto de appelvink die ik aan de rand van het bos in het vizier kreeg.

Dit olijke trio had de dag van hun leven.

Lekker spelen en stoeien in de wei, ondertussen een beetje eten, een beetje poseren en dan rustig verder wandelen en keuvelen.

De ochtendzon tussen de bomen levert toch altijd mooie plaatjes op.

Deze foto werd reeds gemaakt om 07u30 want ik was al van op 7u op pad met mijn viervoeter. Ze had de reiger weggejaagd aan onze vijver en ik ben dan maar opgestaan en met haar naar het bos getrokken.

Deze kennen jullie wel, Zoef, de haas. Dit beestje gespot in de wei aangrenzend aan het Raspaillebos. Hij was zich van onze aanwezigheid niet bewust en ging dus gewoon zijn gangetje. Getuige hiervan volgende foto's.

Nu ik deze reegeit iets meer in detail bekijk stel ik vast dat de contouren van haar oren mooi afgelijnd zijn (zie donkere rand).

De natuur kan toch mooi zijn!

Zou ze ook valse wimpers hebben?

Nee het zijn niet de kleuren van een voetbalploeg, maar de kleuren van een bonte specht.

Geef toe, deze mag er zijn.

Deze reebok is zich bewust van het feit dat hij er goed en stoer uitziet.

Hij loopt daar maar wat te pronken en heeft wellicht meerdere reegeiten tot zijn vriendenkring en ter zijner beschikking

Deze reegeit dacht wellicht dat ze zich goed verstopt had, maar niets is minder waar

Deze mooie meid genoot in alle stilte van de zon. Ze liet zich door onze aanwezigheid niet ontmoedigen en bleef ons maar aanstaren tot we verder gingen en dan zette ze het uiteindelijk ook op een lopen.

Je moet de titel niet al te letterlijk nemen. Het heeft al lang niet meer geregend, dus het is niet kopjes boven water, maar boven de bladeren

Deze waren wel echt nieuwsgierig naar onze aanwezigheid.

Door de dichte begroeiing in het bos is het niet gemakkelijk meer om een dier te spotten. Dit jong reekalf liet zich evenwel toch verleiden om zijn kopje even boven te steken en dus kon ik hem/haar op de gevoelige plaat vastleggen.

Deze damherten dachten zich te verstoppen voor ons, maar net niet gelukt.

Hoeveel zijn er het juist? Laat het me weten

Elk moment in de mooie, vrije natuur koester ik. Voor personen die het Raspaillebos (grens Geraardsbergen/Galmaarden) niet kennen wil ik dit mooie bos warm aanbevelen want er zijn talrijke wandelpaden en met een beetje geluk spot je een ree of ander wild dier dat de oversteek waagt. 

Ook het bos op zich is de moeite waard. Getuige hiervan volgende foto.

Ik wou dat ik zo kon schilderen

(Foto genomen om +/- 8u30)