Purple Blush

Tijdens onze wandeling staken plots twee damherten het pad over. Wij waren denk ik meer verwonderd dan zij.

Mooie dieren toch!

Verwonderlijk ook dat er al zo veel bladeren op de grond liggen.

Ooit al eens een gele paddenstoel gezien? Zoniet, hierna een exemplaar die ik gisteren per toeval ontdekte toen mijn hond haar plasje deed.

Alhoewel hij er op de foto een beetje écru uitziet, was deze wel echt geel.

Hij was ongeveer 4 cm hoog, je kan er dus niet onder schuilen als het regent.

Dit damhert kwam dartel aangehold en bleef stokstijf staan toen het ons opmerkte.

Lang heeft het niet geduurd, juist voldoende tijd om mijn camera boven te halen en af te drukken. Daarna was hij/zij foetsie.

Ken je deze plant? Het is de aronskelk.

Afblijven is de boodschap want deze vruchten zijn giftig.

Vorige week kon ik volgende foto maken van 4 damherten die overstaken.

Die witte pyjama-broek met lange pijpen vind ik altijd leuk.

Alhoewel dat tapijt op hun rug met vlekken is ook niet mis

Deze reegeit dacht zich te verstoppen achter een dikke boom. Poging mislukt!

Ze zijn er vroeg bij dit jaar. Deze trof ik zelfs al aan de ingang van het bos aan, maar daarom niet minder mooi.

Toen we gisteren op de splitsing kwamen van verschillende wandelpaden zagen we plotseling een damhert staan.

Hij stond nogal ver van ons verwijderd maar ik diende vlug over te gaan tot actie (foto's nemen) want mijn viervoeter zag in hem een hapklaar brok vlees. Dus de foto's zijn niet denderend.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Wat vind je in het bos? In eerste instantie bomen natuurlijk en dan ook veel groen of bruin naargelang het jaargetijde.

Deze reebok dacht ons te slim af te zijn, maar mijn viervoeter had hem met haar sterke reukzin wel opgemerkt.

Ik moet toegeven hij was niet gemakkelijk te vinden.

Met mijn zoomlens haalde ik hem vlug dichtbij.

Sneeuw in de zomer? Bah nee gij, het zijn paddestoelen.

Als je goed kijkt merk je niet één paar oren, maar twee.

Wat ik me altijd zal afvragen, was het de moeder die naast het reekalf lag of was het een broertje of zusje. Ik zal het dus nooit weten, want ze verdwenen vliegensvlug.

Je ziet ze niet, maar je hoort hen wel. En dan plotseling zie je er wel één hoog in de boom.

Zoals beloofd gisteren, hierbij foto van de minnaar van de reegeit die ik gisteren publiceerd op dit blog.

Het kan natuurlijk haar broer ook zijn, maar daar heb ik mijn twijfels over.

Vandaag publiceer ik een foto die ik gisteren genomen heb van deze mooie meid.

Morgen volgt een foto van haar vriend die zich iets verder ophield en ... hij mag ook gezien worden.

Soms moet je vlug zijn. Het is al niet evident om een ree te spotten, dan zie je er één en een paar tellen later is ze al weer weg.

Ik had zelfs de tijd niet om in te zoomen.

Daar is ze.

En hier zet ze het op een lopen.

Altijd een mooi zicht als de zon komt piepen tussen het bladerdek van de bomen.

Nogal beanstigend wat deze reebok doet.

Wij met twee, hij alleen, maar toch maakt hij een move met zijn tong in de zin van "jullie wil ik gerust als voorgerecht".

Soms moet je attent zijn in het bos en aandacht hebben voor de zwakke, nee beter is, de kleine weggebruiker.

Deze (zie foto hieronder) had ik bijna vertrapt bij het wandelen. Maar ja, hij is dan ook niet zo groot.

Deze rups wordt binnenkort wellicht een mooie vlinder.