Wandelen in het Raspaillebos

Het is pas 2 september en er liggen al veel bladeren langs de kant van de weg.

Idyllisch plaatje met een rustbank midden in het bos.

Jullie zullen mij dit wel vergeven dat ik eens voor een Franse titel ga en wie zegt dat de damherten die op de foto's staan hieronder niet Franstalig zijn? Geraardsbergen ligt namelijk niet zo ver van de taalgrens, dus het kan ...

Voor zij die de Franse taal niet machtig zijn "Sauve qui peut" betekent niet meer of minder dan "redde wie zich redden kan"

Ze waren ongeveer met 12 toe wij hen opmerkten. Een aantal ontbreken dus al op de foto's.

Foto 1. 

Foto 2.

Foto 3.

Deze foto's zijn vers van de pers, want gemaakt deze morgen rond 09u tijdens mijn wandeling met mijn twee vriendinnen (mijn vrouwtje en onze hond).

Deze reegeit was nogal smoelen aan het trekken bij haar ontbijt. Blijkbaar was het aanwezige voedsel van mindere kwaliteit

Misschien best een klacht indienen via de vakbond?

Nadat ik eerder deze week al een foto publiceerde van een jonge reegeit, hierna nog een exemplaar.

Dit liep alleen rond, geen moeder te bespeuren.

Hopelijk haalt het de winter zonder kleerscheuren.

Dit koppeltje gefotografeerd in het naburige weiland aan de rand van het bos.

Gras is goed voor de vertering. Onze hond doet dit ook als er iets op haar maag ligt. Misschien ook eens proberen?

Vandaag in aangrenzende wei van het bos volgend dier op poten gefotografeerd. Deze vissendief zullen jullie wel kennen zekers?

Het spreekwoordelijke licht aan het einde van de tunnel

Hierna een foto van een jong reekalf dat ik begin deze week spotte in het bos.

Nog een dreumes en zich nog niet bewust van het gevaar, want het bleef eerst staan en maakte dan aanstalten om onze kant uit te komen.

Een schreeuw van moeder deed het evenwel vlug op de stappen terugkeren en verdwijnen.

Hierna een idyllisch beeld van de aangrenzende weiden van het Raspaillebos.

In de verte de kerktoren van Onkerzele (deelgemeente van Geraardsbergen).

En de koetjes en kalfjes aten lustig verder en een aantal

verkozen om de schaduw op te zoeken.

Deze reebok stond te blinken in de zon en nee, hij heeft ons niet opgemerkt. De wind zat dus ook goed.

Bijenbrood, weeral een inheemse plant die zich bevindt aan de rand van het Raspaillebos en die veelvuldig door bijen wordt bezocht.

Het moeten toch niet altijd wilde dieren zijn op dit blog?

In één van de weiden aan de rand van het bos vond ik Bella en Bella was enorm geïnteresseerd in mijn viervoeter. Het gevoel was evenwel niet wederkerig

Dit is Bella en één van haar lotgenoten.

Profielfoto van Bella.

Zoals aangegeven in een vroeger bericht op dit blog, ze zijn er dit jaar vroeg bij: de paddenstoelen.

En nog een.

Nog nooit gezien zoiets! Een damhert op 6 poten!

Geloof je me niet? Zie ook volgende foto.

In feite heb je gelijk dat je me niet geloofd

Wat staat er op het menu vandaag? Kijk hieronder als je nieuwsgierig bent

Een paddenstoel en een eikel

op een bedje van groen en bruin.

Zoef de haas heeft er de brui aan gegeven.

Vraag me niet hoe hij aan zijn eind is gekomen, maar het beest(je) lag dood niet ver van de asfaltweg die leidt naar de boerderij Steenborre.

Is hij onder de wielen van een wagen of tractor terecht gekomen? Heeft een ander dier hem het leven gekost? Of gaat het om een schietincident?

Ik vermoed dat dit door de politie of boswachter niet gaat worden onderzocht, maar Zoef is ondertussen wel naar de dierenhemel.

Nee ik wil absoluut niemand beledigen!

Ik kan er toch ook niet aan doen dat er eikels groeien aan een eik

Een simpel bosweggetje kan ook al een foto waard zijn.

Een paar dagen geleden stak hier een reegeit over, maar ik was te laat om haar te fotograferen. Bij nader inzien is haar aanwezigheid niet echt nodig op de foto.

Wij wilden juist een weggetje inslaan in het midden van het bos toen we iets zagen bewegen in de verte.

Het bleken twee nietsvermoedende damherten te zijn die ons niet hadden opgemerkt.

Een blaf verder (van mijn viervoeter wel te verstaan) en ze zetten het op een lopen.