Damhert (vrouwtje)

Dit damhert was niet om aan te spreken. 

Als je de foto goed bestudeert blijkt dat hij een koord of iets anders heeft opgescharreld en ik weet niet hoe lang hij hiermee al rondloopt.

Foto is een beetje onscherp want het was nog een beetje donker, maar ik wou jullie absoluut de foto tonen.

Deze reegeit wou maar al te graag poseren.

Vraag me niet hoe het komt dat ze drie rode strepen op haar oor heeft, maar ik vermoed dat dit de weerschijn van de zon is via mijn camera.

Ik ben niet de persoon die zijn foto's op en top bewerk en heb hem dus niet bijgewerkt.

Misschien, mocht ik de foto moeten indienen voor een wedstrijd, had ik wel een poging gewaagd, maar dit is een blog, geen wedstrijd.

Een geluk dat ik juist die kant uitkeek want anders had ik haar gemist. Even later was ze al weg.

Nee, dit is geen beschimmelde kaas, maar een paddenstoel.

Damhert in mooie kleurcombinatie.

Eerst bleef zij staan en liet ze mij haar in het vizier nemen, maar kort daarna pakte ze haar biezen.

In volle glorie

Op de terugweg

Deze torenvalk was haar batterijen aan het opladen. Ik zag ze van ver al op de elektriciteitsdraden zitten en toen wij passeerden verroer ze geen vin.

Hopelijk hebben jullie zich niet laten vangen aan de titel. In het Raspaillebos is er geen waterplas waar palingen kunnen zwemmen, noch een restaurant waar je deze kunt eten.

Het reetje op volgende twee foto's geniet echter wel van de groene omgeving.

Foto 1 (hierboven) en foto 2 hierna.

Alles is aanwezig op volgende foto om van een herfsttafereeltje te kunnen spreken.

Boomstam en takken op de grond, houtsnippers en/of krullen, verschillende soorten paddestoelen, bolster van kastanje en bladeren in groen, geel en bruin.

En nee, ik heb er niet om gedaan, dit is geen geënsceneerde fotografie, maar blijkbaar waren alle ingrediënten aanwezig.

Het gras op de achtergrond past er wel niet echt bij, maar dat moeten jullie er maar bijnemen.

Deze moeder leert haar kalf hoe hij/zij moet op zoek gaan naar eten. En ja, de kastanjes staan momenteel in rode prijs wegens overaanbod.

De populatie damherten in het Raspaillebos is weer aan het toenemen.

Hierna een tweetal die zich tussen de bomen ophield.

En hierna nog een foto van het duo.

Aan de voet van de Bosberg, dus vlak naast het Raspaillebos staat er een kapel.

Deze kapel, 't Zielkappeleke of ook kapel Onze-Lieve-Vrouw van het Raspaillebos genoemd, maakte samen met de naastgelegen hoeve deel uit van een klooster (eind 17e eeuw).

De volgende afbeelding (zwartwitfoto) is van het Agentschap Onroerend Erfgoed (AOE).

Bronvermelding (licentie AOE)

Menig wielrenner die aan de voet van de Bosberg komt is wellicht bereid om hier een kaarsje te branden om veilig en wel de top van deze kuitenbijter te bereiken

De kleurenfoto's hierna zijn wel eigen materiaal.

Zicht bij afdaling Bosberg (richting Geraardsbergen)

idem dito

Zoals je kan zien op deze foto en deze hierna heeft de kapel ook

een serieuze impact van een vierwieler moeten trotseren.

Foto's binnen in de kapel heb ik niet kunnen maken, want deze wordt momenteel gerestaureerd.

Zie ook een eerdere bijgrage op mijn vorig blog over het Raspaillebos: klik hier

Gisteren poste ik een artikel over kastanjes. Vandaag toon ik jullie wie o.a. die kastanjes met veel smaak opeet.

Ik heb één van beide dieven kunnen vastleggen op de gevoelige plaat want ze waren, jawel met twee. De andere ree was onmiddellijk rechts het struikgewas ingerend.

Foto genomen deze morgen rond 09u

Ze noemen het Raspaillebos soms ook het kastanjebos. Naast beuken, eiken en andere bomen, herbergt dit bos ook veel kastanjebomen zowel wilde als tamme.

Onze hond houdt hier niet zoveel van.

De bolsters voelen wellicht niet aangenaam aan.

Een tweeling

Een drieling.

Leuk hoe ze hun handen uitsteken.

Sorry voor mijn verbeelding

Hierna een foto van een eerste klas opruimer van dienst in het bos: de mestkever.

Meestal is hij niet alleen aan het werk, maar zijn ze met velen. Deze heb ik wel afzonderlijk kunnen vastleggen.

Hierna 3x dezelfde reegeit.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Deze morgen was ik getuige van een ontroerend tafereeltje. 

Ik zag dit koolwitje altijd maar op en aanvliegen. Een soortgenoot was blijkbaar serieus gehavend aan één van zijn vleugels en maakte slagzij. 

Ik heb dit een tijdje staan bekijken en was aangedaan van de dierenliefde die tussen beide heerste. 

Hopelijk komt het nog goed met hem.

Wellicht vragen er velen onder jullie zich af vanwaar de naam Raspaille komt. 

Wel blijkbaar zijn er twee mogelijke verklaringen.

Tijdens een wandeling met gids, een paar jaar geleden, kreeg ik al een eerste verklaring, namelijk dat er zich eeuwen geleden gespuis "Rapaille/Raspaille" ophield in de bossen. Dit waren dus rovers of ballingen die er zich verscholen en van daaruit opereerden. Deze waren dus niet graag gezien in de streek en dit uitgestrekte bos was dus een uitgelezen schuiloord voor hen. Ook de bende van Jan De Lichte zou zich opgehouden hebben in dit bos. 

Een tweede verklaring, die ook steek houdt, is dat op oude Franse officiële kaarten (17e eeuw) de naam "Bois de Rachepaille" voorkomt (zie afbeelding hierna).

Bois en paille kennen we allemaal: bos en stro.

Ras zou komen van het werkwoord raser (scheren). Dus als we alle info samen leggen komen we uit op een open plek in het bos, waar er een stro-achtig gewas groeide dat werd gemaaid (= geschoren).

Ik denk dat het één, het ander niet uitsluit en ga dus voor beide betekenissen van dit mooie bos.

Het beste moment om wilde dieren vast te leggen op foto is in de herfst, winter en lente.

In de zomer is er te veel begroeiing en zie je er maar sporadisch een. Voordeel evenwel is dat de kleur van de vacht meer uitspringt in de late lente en zomer.

Dit was ook het geval met deze reegeit die ik pas in laatste instantie opmerkte.

Hierbij een event dat ik ten volle wil ondersteunen en jullie dus warm wil aanbevelen: de opendeurdag van SOS Wilde dieren.

Het is ook deze vereniging waarop beroep wordt gedaan om in de bossen in onze omgeving te interveniëren indien dit nodig is.