Bosklassen

Amanita Muscaria, de vliegenzwam. Het was lang wachten dit jaar om er een aantal te ontdekken, maar als je een ander weggetje neemt in het bos, lukt het dan toch.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Een aantal artikels geleden postte ik al een foto van onze hond en een reebok. Hierna vind je er nog twee, wel op een ander tijdstip gemaakt en met een andere gastheer.

Foto 1

Foto 2, maar nu ingezoomd op de gastheer.

Deze vonden het gezellig samen. Ze waren met 4 en konden dus kaarten.

De foto's werden genomen op verschillende dagen. Je ziet dus een beetje evolutie in het korte leven van het viertal.

Foto 1

Foto 2

Foto 3 en tevens de laatste want plotseling

waar ze van de aardbodem verdwenen.

Ja er moet één iemand in de achterhoede blijven om de rest van de kudde te beschermen. Ze waren ongeveer met een kleine twintigtal.

Het was lang wachten op een streepje zon, maar toen ze er dan toch doorkwam (een flauw zonnetje weliswaar) dacht deze reebok zijn moment gekozen om zich ook eventjes te laten zien.

Dit jong veulen gespot tussen de bomen. Alhoewel, veulen

En plots is hij daar: de paddenstoel.

De ene dag is er nog geen sprake van hem en de dag erna komt hij boven piepen.

Deze had zich zelfs vergist en zag het levenslicht

op de parking aan de ingang van het bos.

Soms hoor je hem en soms zie je hem. Het was evenwel al een tijdje geleden dat ik nog een eekhoorn had gespot.

Als je je afvraagt hoe een reebok eruit ziet door de ogen (lees oren) van een hond, moet je volgende foto bekijken.

Geef toe, is wel een speciale foto hé

Wie kent deze niet?

Als je in het bos gaat wandelen en je hoort getok in de verte mag je er bijna 100% van overtuigd zijn dat hier een specht aan het werk is.

Bij ons zie je niet zoveel de groene spechten eerdere de bonte zoals op volgende foto.

Deze paddenstoel is gesneuveld op het veld van eer.

Vraag me niet of het door de wind kwam, door een onvoorzichtige wandelaar, door het feit dat er veel bosklassen worden georganiseerd de laatste tijd of door een wild dier.

Het feit is, de stam is afgeknakt en dat komt nooit meer goed.

Wat een rotweer vandaag. Deze morgen overvloedige regen en deze namiddag stormwind.

Tussen de buien door heb ik toch volgend tafereel kunnen vastleggen aan de rand van het bos. Een aantal damherten maakten de oversteek van de weide naar het bos.

Dit "vrouwelijk" damhert stond ons gade te slaan van tussen de bomen.

Als straf heb ik een foto van haar gemaakt zonder haar te vragen. Heb dus de privacy-regels flagrant overtreden.

Dit damhert was niet om aan te spreken. 

Als je de foto goed bestudeert blijkt dat hij een koord of iets anders heeft opgescharreld en ik weet niet hoe lang hij hiermee al rondloopt.

Foto is een beetje onscherp want het was nog een beetje donker, maar ik wou jullie absoluut de foto tonen.

Deze reegeit wou maar al te graag poseren.

Vraag me niet hoe het komt dat ze drie rode strepen op haar oor heeft, maar ik vermoed dat dit de weerschijn van de zon is via mijn camera.

Ik ben niet de persoon die zijn foto's op en top bewerk en heb hem dus niet bijgewerkt.

Misschien, mocht ik de foto moeten indienen voor een wedstrijd, had ik wel een poging gewaagd, maar dit is een blog, geen wedstrijd.

Een geluk dat ik juist die kant uitkeek want anders had ik haar gemist. Even later was ze al weg.

Nee, dit is geen beschimmelde kaas, maar een paddenstoel.

Damhert in mooie kleurcombinatie.

Eerst bleef zij staan en liet ze mij haar in het vizier nemen, maar kort daarna pakte ze haar biezen.

In volle glorie

Op de terugweg

Deze torenvalk was haar batterijen aan het opladen. Ik zag ze van ver al op de elektriciteitsdraden zitten en toen wij passeerden verroer ze geen vin.