Reegeit in de diepte

Deze damherten liepen niet onmiddellijk weg, maar keken ons nieuwsgierig aan. Wellicht nog nooit mensen gezien?

Al een reegeit gezien met een groene snor?

Deze ree had er geen problemen mee om zich te laten fotograferen en poseerde gedwee eerst met haar voorkant en dan achterkant.

Foto 1

Foto 2

Meestal als je een damhert ziet zijn er andere in de buurt. Hier was het wellicht één die ver van de groep was afgedwaald of die misschien verstoten was. Maar dit heeft me niet belet om het op de gevoelige plaat vast te leggen.

Gisteren, zondag lag er in Vlaanderen een dun laagje sneeuw (zie mijn vorig artikel). Ook voor de dieren in het bos was het wellicht wel eventjes verschieten.

Deze reeën bleken evenwel niet onder de indruk. Maar ja, zoveel sneeuw lag er nu ook weer niet.

Afgelopen nacht vielen de eerste sneeuwvlokken.

Het is bijlange nog geen winter, maar toch lag er deze morgen dus een klein laagje sneeuw op mijn auto. Niet erg, de sneeuw was niet aangevroren en mijn ruitenwissers deden het meeste werk voor mij.

Zicht bij het betreden van het bos om 08u30.

Als je goed kijkt zie je duidelijk sporen van één of meerdere reeën

of damherten die hun weg zochten tussen de bomen.

De laatste dagen nemen de damherten het over van de inheemse reeën. Bijna elke dag kan ik foto's maken van damherten en een ree zie ik nog maar sporadisch.

Eens in het bos transformeert onze hond in een speurder. De oren gespitst, de neus tegen de grond en dan als een stofzuiger het hele bos afzoeken en alle geuren opsnuiven.

Op volgende foto (gemaakt deze morgen) ging haar aandacht evenwel naar een jonge ree die ons pad juist had gekruist.

Ze viert volgende week haar 12e verjaardag.

Ze ziet er nog goed uit hé?

Deze reegeit volgt duidelijk de mode. Ze heeft haar vacht dus al verruild naar één van de winterkleuren van dit jaar

Elke man droomt ervan om rustig en ongestoord te gaan wandelen met zijn viervoeter in het bos en dit in een prachtig decor zoals het zich nu aanbiedt.

Nee dit is geen foto van mij en onze hond. Zou nogal moeilijk zijn hé, de fotograaf die zichzelf fotografeert

Er was deze morgen veel activiteit aan de rand van het bos.

Een groep damherten liep speels over en weer alsof het begin van de lente zich aankondigde. Hierna een foto van een deel van het bonte gezelschap.

't Mag eens iets anders zijn en nee ik heb het niet over de frisdrank (Fanta-sietje).

Af en toe moet je ook eens naar boven kijken als amateurfotograaf en er moet daarvoor geen drone in de lucht hangen.

Vandaag merkte ik in het bos 3 kelken op. Ik zou de pastoors in de wijde omgeving toch eens willen aanraden te checken of ze niets missen. Indien zo, geef mij maar gerust een seintje ik weet waar ze staan

Ik tel er vijf als ik goed kan zien. Deze damherten waren zich van geen kwaad bewust en keken raar op toen wij hun kant uitkwamen.

Als het binnenkort weer gaat regenen zal de boswandeling zo plezant niet meer zijn. De bladeren zullen langzaam een pap vormen. Het gevaar op uitschuiven, uitglijden gaat dan met een ruk omhoog. Dus opletten is de boodschap.

Hierna nog een eenzame, kleine paddenstoel die ik begin deze week fotografeerde.

Omdat de fotografische omstandigheden niet echt optimaal waren heb ik de foto bewerkt in sepia. Hopelijk geen bezwaar?

Deze voelden zich betrapt en maakten zich vlug uit de voeten.

Deze reegeit had geen aandacht voor ons, maar voor een andere voorbijganger. Als je goed kijkt zie je ook nog de rug van een tweede ree, maar deze liet zich niet zien.

Hierna een foto van een reegeit die ik ontdekte aan de rand van een aangrenzend weiland. Vanuit mijn standpunt leek ze opgesloten achter prikkeldraad, vandaar de misleidende titel.