Kelken vermist?

Ik tel er vijf als ik goed kan zien. Deze damherten waren zich van geen kwaad bewust en keken raar op toen wij hun kant uitkwamen.

Als het binnenkort weer gaat regenen zal de boswandeling zo plezant niet meer zijn. De bladeren zullen langzaam een pap vormen. Het gevaar op uitschuiven, uitglijden gaat dan met een ruk omhoog. Dus opletten is de boodschap.

Hierna nog een eenzame, kleine paddenstoel die ik begin deze week fotografeerde.

Omdat de fotografische omstandigheden niet echt optimaal waren heb ik de foto bewerkt in sepia. Hopelijk geen bezwaar?

Deze voelden zich betrapt en maakten zich vlug uit de voeten.

Deze reegeit had geen aandacht voor ons, maar voor een andere voorbijganger. Als je goed kijkt zie je ook nog de rug van een tweede ree, maar deze liet zich niet zien.

Hierna een foto van een reegeit die ik ontdekte aan de rand van een aangrenzend weiland. Vanuit mijn standpunt leek ze opgesloten achter prikkeldraad, vandaar de misleidende titel.

De naam "Black Beauty" zal bij de ouderen lezers van mijn blog misschien een belletje doen rinkelen, het was namelijk een hele tijd terug een TV-reeks over een zwart paard.

Voor volgende foto heb ik toepasselijk dus deze naam gekozen omdat je er een gevlekt en zwart damhert op kunt bewonderen. Ik heb de ene Black en de andere Beauty gedoopt.

De bleke oranje kleur is stilletjes aan moeten wijken naar het donkerbruingrijs. Ja de dieren krijgen stilaan hun wintervacht.

Een voordeel van het vallen van de bladeren is dat je vlugger de dieren opmerkt tussen de bomen die er stilaan kaal komen bij te staan.

Ik spotte onlangs aan de rand van het bos, in een privaat deel, een verwittigingsbord in drie talen, ook in het Duits. Zou de eigenaar meer weten? Zouden ze dan toch nog eens terugkeren?

En wij maar denken dat de drones uit Rusland komen.

Goed kijken!

Hierbij het levende bewijs dat onze hond niet alleen aan het wandelen was in het bos.

En nee, je ziet geen spoken, Halloween is al een paar dagen achter de rug

Dit damhert koos voor een roze achtergrond om op te poseren. Ik had dus niet de minste keuze als ik haar wilde fotograferen.

Ongeveer 5 minuten en tal van foto's heb ik erover gedaan om deze deugniet op de gevoelige plaat vast te leggen.

Hij sprong van de ene boom naar de andere en van de ene tak naar een volgende. Dan was de lichtinval niet goed en onderstaande foto is uiteindelijk het beste resultaat uit een 20-tal die ik er nam.

Wie heeft er zijn salontafel in het bos neergepoot?

Dit mannelijk damhert (= bok) bleef ons stoïcijns aankijken en maakte geen aanstalten om het op een lopen te zetten. Wij dus ook niet, want ik wilde de confrontatie niet aangaan gelet op zijn gewei

't Was niet plezant wandelen deze morgen in het bos: regen, regen en nog eens regen.

Ik had er mij wel op voorzien (= regenkledij), maar tegen dat we terug aan de wagen waren, waren we kletsnat.

Mijn hond Chaka kon er ook niet mee lachen en eens in de wagen schudde ze de regen van haar lijf, weeral extra kuiswerk

En als je je afvraagt, "Waarom ga je in hemelsnaam wandelen bij zo'n weer"? dan antwoord ik gewoon met een andere vraag: "Ken jij een hond die geduldig kan wachten op haar wandelingetje?"

Als je goed kijkt zie je een plas water in het midden van het gangpad.

Deze morgen spotte ik deze twee damherten. Duidelijk moeder met kalf, maar vraag me niet naar het geslacht van deze laatste.

Laat me het gemakkelijkshalve zo stellen: de takken en twijgen zaten een beetje in de weg om mij hierover te kunnen uitspreken

Dit was wel effekes verschieten toen ik met mijn viervoeter een zijweg van het bos naar het veld wilde inslaan.

Ik begrijp dat men de fietsers wil beletten om langs welke kant dan ook in het bos te komen crossen, maar ik vraag me af bij een mogelijke calamiteit indien iemand dringend dient geëvacueerd hoe dit in zijn werk kan gaan.

Met een brancard kun je er niet door en boven deze palen lukt het ook niet om het slachtoffer erover te tillen.

Schelpen in het midden van het bos? Ik dacht dit kan toch niet!

Ik laat jullie zelf oordelen.

Blijkbaar gaat dit om een zwam: het elfenbankje

Deze reegeit stond er maar wat beteurerd bij. Ik had deze gespot in de wei en ze wist zo niet goed wat doen: weglopen of toch maar blijven staan. Ze besloot dan maar schoorvoetend het bos iets verder in te trekken, maar er was geen haast bij.