Herfst

Al eens een vliegenzwam gezien met een minirokje aan?

Deze week woensdag werd er een activiteit georganiseerd voor kinderen in het Raspaillebos. Veel ouders en grootouders waren ook van de partij want alle mogelijke parkings in de buurt stonden overvol.

Bedoeling was om de kinderen wegwijs te maken met wat er leeft in het bos.

Eén van de opdrachten was: kriebeldiertjes zoeken, deze goed te bestuderen en nadien weer vrij te laten.

Aan de bewoners van het bos werd gevraagd effekes hun huisje te verlaten en kennis te maken. Uitnodiging waar ze gretig op ingingen. 

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Deze damherten hadden een leuk onderonsje in een aangrenzende wei aan het bos. Toen ze ons evenwel opmerkten verdwenen ze vlug allemaal in het bos.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Deze paddenstoelen dachten hoe dichter we bij mekaar kruipen, hoe warmer het is.

De boomstronk biedt zich klaarblijkelijk aan als de perfecte voedingsbodem om snel en uitbundig te groeien.

Deze namiddag een aantal dieren tussen de bomen gespot die hun pyjama nog aan hadden. Ja je ziet, het gaat er soms ongedwongen aan toe in het bos

Foto 1

Foto 2

Misschien zul je even twijfelen als je volgende foto ziet, maar ik kan je verzekeren dat ze wel degelijk met twee waren.

Ik krijg er maar niet genoeg van als ik die paddenstoelen overal aantref in het bos.

Wat een actief vogeltje! Het winterkoninkje is één van de kleinste vogels van het Raspaillebos, maar daarom niet minder mooi.

Deze reebok was niet van plan om recht te staan. Hij hield ons wel continu in het vizier, maar toen hij merkte dat we niet dichter kwamen bleef hij vredig liggen.

Hier was er een meningsverschil of hoe ze het zeggen: ruzie in het huishouden of een haar in de boter. De één bekeek de andere niet.

Het is druk in het bos de laatste weken.

Het is een op -en aanrijden van bussen met joelende kinderen. De ene groep al wat ouder dan de andere, maar er is één constante: genoeg lawaai.

Dit vertaalt zich in het feit dat de wilde dieren zich minder laten zien en dat ik soms moet terugvallen op foto's die ik in het verleden heb genomen maar nog niet had gepost op dit of mijn vorig blog (link).

Foto 1 (een groepje in aantocht)

Foto 2 (creatief bezig geweest)

Foto 3 (deze hebben ze laten liggen)

Amanita Muscaria, de vliegenzwam. Het was lang wachten dit jaar om er een aantal te ontdekken, maar als je een ander weggetje neemt in het bos, lukt het dan toch.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Een aantal artikels geleden postte ik al een foto van onze hond en een reebok. Hierna vind je er nog twee, wel op een ander tijdstip gemaakt en met een andere gastheer.

Foto 1

Foto 2, maar nu ingezoomd op de gastheer.

Deze vonden het gezellig samen. Ze waren met 4 en konden dus kaarten.

De foto's werden genomen op verschillende dagen. Je ziet dus een beetje evolutie in het korte leven van het viertal.

Foto 1

Foto 2

Foto 3 en tevens de laatste want plotseling

waar ze van de aardbodem verdwenen.

Ja er moet één iemand in de achterhoede blijven om de rest van de kudde te beschermen. Ze waren ongeveer met een kleine twintigtal.

Het was lang wachten op een streepje zon, maar toen ze er dan toch doorkwam (een flauw zonnetje weliswaar) dacht deze reebok zijn moment gekozen om zich ook eventjes te laten zien.

Dit jong veulen gespot tussen de bomen. Alhoewel, veulen

En plots is hij daar: de paddenstoel.

De ene dag is er nog geen sprake van hem en de dag erna komt hij boven piepen.

Deze had zich zelfs vergist en zag het levenslicht

op de parking aan de ingang van het bos.

Soms hoor je hem en soms zie je hem. Het was evenwel al een tijdje geleden dat ik nog een eekhoorn had gespot.