De deugniet van het bos

Wie heeft er zijn salontafel in het bos neergepoot?

Dit mannelijk damhert (= bok) bleef ons stoïcijns aankijken en maakte geen aanstalten om het op een lopen te zetten. Wij dus ook niet, want ik wilde de confrontatie niet aangaan gelet op zijn gewei

't Was niet plezant wandelen deze morgen in het bos: regen, regen en nog eens regen.

Ik had er mij wel op voorzien (= regenkledij), maar tegen dat we terug aan de wagen waren, waren we kletsnat.

Mijn hond Chaka kon er ook niet mee lachen en eens in de wagen schudde ze de regen van haar lijf, weeral extra kuiswerk

En als je je afvraagt, "Waarom ga je in hemelsnaam wandelen bij zo'n weer"? dan antwoord ik gewoon met een andere vraag: "Ken jij een hond die geduldig kan wachten op haar wandelingetje?"

Als je goed kijkt zie je een plas water in het midden van het gangpad.

Deze morgen spotte ik deze twee damherten. Duidelijk moeder met kalf, maar vraag me niet naar het geslacht van deze laatste.

Laat me het gemakkelijkshalve zo stellen: de takken en twijgen zaten een beetje in de weg om mij hierover te kunnen uitspreken

Dit was wel effekes verschieten toen ik met mijn viervoeter een zijweg van het bos naar het veld wilde inslaan.

Ik begrijp dat men de fietsers wil beletten om langs welke kant dan ook in het bos te komen crossen, maar ik vraag me af bij een mogelijke calamiteit indien iemand dringend dient geëvacueerd hoe dit in zijn werk kan gaan.

Met een brancard kun je er niet door en boven deze palen lukt het ook niet om het slachtoffer erover te tillen.

Schelpen in het midden van het bos? Ik dacht dit kan toch niet!

Ik laat jullie zelf oordelen.

Blijkbaar gaat dit om een zwam: het elfenbankje

Deze reegeit stond er maar wat beteurerd bij. Ik had deze gespot in de wei en ze wist zo niet goed wat doen: weglopen of toch maar blijven staan. Ze besloot dan maar schoorvoetend het bos iets verder in te trekken, maar er was geen haast bij.

Je kunt het al een tijdje niet meer ontkennen, het is duidelijk herfst. Een geluk dat ik hier in het bos de bladeren niet moet ruimen

Het is zo al erg genoeg bij ons thuis. De populieren in de aangrenzende wei en de wind die hen meevoert tot in onze tuin geven me handenvol werk.

Al eens een vliegenzwam gezien met een minirokje aan?

Deze week woensdag werd er een activiteit georganiseerd voor kinderen in het Raspaillebos. Veel ouders en grootouders waren ook van de partij want alle mogelijke parkings in de buurt stonden overvol.

Bedoeling was om de kinderen wegwijs te maken met wat er leeft in het bos.

Eén van de opdrachten was: kriebeldiertjes zoeken, deze goed te bestuderen en nadien weer vrij te laten.

Aan de bewoners van het bos werd gevraagd effekes hun huisje te verlaten en kennis te maken. Uitnodiging waar ze gretig op ingingen. 

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Deze damherten hadden een leuk onderonsje in een aangrenzende wei aan het bos. Toen ze ons evenwel opmerkten verdwenen ze vlug allemaal in het bos.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Deze paddenstoelen dachten hoe dichter we bij mekaar kruipen, hoe warmer het is.

De boomstronk biedt zich klaarblijkelijk aan als de perfecte voedingsbodem om snel en uitbundig te groeien.

Deze namiddag een aantal dieren tussen de bomen gespot die hun pyjama nog aan hadden. Ja je ziet, het gaat er soms ongedwongen aan toe in het bos

Foto 1

Foto 2

Misschien zul je even twijfelen als je volgende foto ziet, maar ik kan je verzekeren dat ze wel degelijk met twee waren.

Ik krijg er maar niet genoeg van als ik die paddenstoelen overal aantref in het bos.

Wat een actief vogeltje! Het winterkoninkje is één van de kleinste vogels van het Raspaillebos, maar daarom niet minder mooi.

Deze reebok was niet van plan om recht te staan. Hij hield ons wel continu in het vizier, maar toen hij merkte dat we niet dichter kwamen bleef hij vredig liggen.

Hier was er een meningsverschil of hoe ze het zeggen: ruzie in het huishouden of een haar in de boter. De één bekeek de andere niet.

Het is druk in het bos de laatste weken.

Het is een op -en aanrijden van bussen met joelende kinderen. De ene groep al wat ouder dan de andere, maar er is één constante: genoeg lawaai.

Dit vertaalt zich in het feit dat de wilde dieren zich minder laten zien en dat ik soms moet terugvallen op foto's die ik in het verleden heb genomen maar nog niet had gepost op dit of mijn vorig blog (link).

Foto 1 (een groepje in aantocht)

Foto 2 (creatief bezig geweest)

Foto 3 (deze hebben ze laten liggen)