Archief

• Mensen zijn in regel voor of tegen een bepaalde politieke partij of stroming, een bepaald persoon, of een bepaald idee, stelling, of mening. voor zover men er zich over uitspreekt.
• 
• Maar in ons democratisch systeem vraagt men de burger helemaal niet om zijn mening om de eenvoudige reden dat deze zich enkel mag uitspreken over welke politieke partij en/of welke persoon zijn voorkeur wegdraagt. Bij parlementaire en gemeenteraadsverkiezingen heeft de kiezer zich enkel te moeien met de machtsverdeling tussen de verschillende partijen, die dan onderling bepalen wie met welk gezamenlijk programma men op dictatoriale wijze gaat regeren. Uit welke partijen de meerderheidscoalitie gaat bestaan, wie de ministers gaan zijn, en in welke mate welke verkiezingsbeloften of -veto's het beleid gaan uitmaken, daar heeft men de kiezer op geen enkel ogenblik zijn mening over gevraagd. Tot daar wat men 'onze democratie' noemt.
•  
• Al gaat het het er bij presidentsverkiezingen iets minder ondemocratisch aan toe, en weet men daarbij vooraf toch iets meer over het te verwachten beleid, ook daar krijgt de kiezer geen inspraak in de regerings- en adviseurvorming. In de VS maakt het kiessysteem het zelfs mogelijk dat de kandidaat met de meeste stemmen niet voldoende 'kiesmannen' achter zich krijgt, en , zoals daar nu het geval is, de tegenkandidaat met 3 miljoen stemmen minder, president wordt. 
•  
• Een partij- of presidentsprogramma gaat over een relatief groot aantal onderwerpen, die dikwijls, zo niet vaag, dan toch  uitgebreid interpreteerbaar behandeld worden en  waarvan, afgezien van enkele witte raven, nieman het eens kan zijn over alle onderdelen ervan. De gemotiveerde kiezer kan dan ook niet anders dan zijn partij- of persoonkeuze stoelen op de voor hem belangrijkste, met zijn gedachtegoed overeenstemmende standpunten ervan. Zij stem gaat dus naar een partij of persoon waarvan hij meerdere standpunten en ideeën helemaal niet genegen is of zelfs ronduit afkeurt.  Al zijn er uiteraard ook aardig wat kiezers die hun afwijkende mening gemakshalve aanpassen aan deze van hun favoriete partij.
•  
• Een weldenkend burger kan dus helemaal niet voor honderd procent achter een bepaalde politicus of partij staan, gezien deze hoogstens kan beschouwd worden als 'het dichts tegen zijn gedachtegoed aanleunend' of de voor hem belangrijkste items delend zijnde.
•  
• Onze parlementaire democratie, welke in wezen een particratie is, is bijgevolg een aanfluiting van wat een democratie in wezen inhoudt. Dat de meerderheid van de burgers er op bepaalde onderwerpen dikwijls heel andere ideeën op nahoudt dan de meerderheid van de politieke partijen wordt af en toe bewezen uit de resultaten van wetenschappelijke bevragingen. Zo bleek onlangs een meerderheid van de Vlamingen voor een migratiestop, zo niet uit alle, dan minstens uit bepaalde moslimlanden te zijn, terwijl met uitzondering van 'radicaal rechts' geen enkel politieke partij het aandurft om daar nog maar over na te denken.
•  
• Het is onlogisch en onredelijk te stellen dat men vóór of tégen een bepaalde partij of politicus kan zijn. Men kan enkel, en dan dikwijls nog genuanceerd, vóór of tégen een bepaald idé of standpunt zijn. Het in een referendum aan de bevolking voorleggen van bepaalde maatschappelijk belangrijke items komt dan ook heel wat dichter bij een echte democratie, dan de volksverlakkerij die men in de zogenaamde democratische landen als 'voldoende democratisch' aanziet.

Hieronder geef ik het woord aan de Nederlandse journaliste van Turkse origine, Ebru Umar, die voor kort in Turkije werd opgepakt en daar huisarrest kreeg voor belediging van Erdogan, en die nadien in Nederland moest onderduiken voor de toorn van de ‘nederturken’ (Nederlanders van Turkse afkomst)
Ebra Urmar, 19 juli in metronieuws.nl

Natuurlijk ga je aan jezelf twijfelen als je de beelden ziet van demonstrerende Nederturken in Rotterdam. Dit zijn mensen die opgegroeid zijn in dezelfde stad als ik. De stad van niet lullen maar poetsen. De daadkracht van onmiddellijk demonstreren, jezelf laten zien én horen, pleit voor ze.

Maar de zaak waarvoor ze dat doen? Hoe dan?!
Hoe kan ik niet zien wat deze mensen zien? En hoe kunnen deze mensen niet zien wat ik zie?
Hoe kan het dat deze mensen niet inzien dat ze in vrijheid leven, die het demonstreren zelfs zonder vergunning mogelijk maakt? En hoe kan het dat deze mensen niet inzien dat ze hun mening in veiligheid kunnen uiten – hoe onwelgevallig die voor de ander ook is?

Hoe kan het dat deze mensen niet inzien dat zij wél in een land leven dat dit mogelijk maakt?
Hoe kan het dat deze mensen het vanzelfsprekend vinden om de pers die ter plekke is om verslag te doen, aan te vallen?
Hoe kan het dat deze mensen een land waar vrijheid noch veiligheid, Laat staan mensenrechten gegarandeerd zijn, ‘mijn vaderland’ noemen,?
Hoe kan het dat deze mensen vrijheid, veiligheid en mensenrechten de inwoners van hun ‘vaderland’ misgunnen? En hoe kan het dat deze mensen een man steunen, die etnische minderheden (zoals zijzelf in Nederland zijn!) onderdrukt en de doodstraf wil invoeren?

Maar vooral: hoe kan het dat Nederland deze mensen heeft opgenomen, gevoed, gekoesterd, beschermd en omarmd, maar gefaald heeft er Nederlanders van te maken? en hoe kan het dat de burgemeester van mijn, maar ook hun stad, niet de ME erop af heeft gestuurd om een niet aangekondigde demonstratie te beëindigen? En waarom zijn er geen mensen opgepakt die de pers het werken onmogelijk hebben gemaakt?
Hoe kan het dat er geen schande wordt gesproken in de Nederlandse pers over het geweld dat tijdens de demonstratie in Rotterdam heeft plaatsgevonden?
Hoe kan het dat de Nederlandse pers, politie én justitie het überhaupt maar klakkeloos accepteert dat er blijkbaar voor Nederturken andere regels gelden als het gaat om het verstoren van de openbare orde middels getoeter, geweld en demonstraties?

Hoe kan het dat de Nederlandse overheid nog steeds niet de kliklijn van de Turken heeft veroordeeld, die het mogelijk maakt dat Nederlanders in Nederland andere Nederlanders aangeven in Turkije? En hoe kan het dat de Nederlandse overheid de hernieuwde oproep van de Turken om Nederlanders die pro-coup waren aan te geven in Turkije, niet veroordeelt?
Hoe kan het dat Nederland bij monde van Bert Koenders, Europa bij monde van Juncker en Merkel en de wereld bij monde van Obama ‘blij is dat de democratie heeft standgehouden in Turkije’? En hoe kan het dat Nederland, Europa en de wereld het oppakken van 3000 rechters, honderden militairen onder wie generaals, journalisten en onschuldigen burgers, nog steeds een ‘democratie’ durft te noemen?

In 1924 werd het kalifaat door Mustafa Kemal Atatürk afgeschaft, en hervormde hij Turkije tot een seculiere staat. Sindsdien heeft het Turkse leger, telkens als de ‘seculariteit’ in het gedrang dreigde te komen, zich als behoeder ervan opgeworpen en indien het dat nodig achtte, tijdelijk de macht in handen te nemen.

De eerste maal dat dit gebeurde, was in 1960, toen de Turkse generaals de toenmalige president Celal Bayar en premier Adnan Menderes arresteerden en tot levenslange gevangenis lieten veroordelen. Een nieuwe grondwet werd geïnstalleerd, en vier maanden laten verkiezingen. Tien jaar later volgde een tweede staatsgreep, en duurde het twee jaar vooraleer er verkiezingen kwamen. Weer tien jaar later werden alle politici werden door het leger naar huis gestuurd en de politieke partijen werden opgeheven. Pas drie jaar later mochten er nieuwe partijen opgericht worden en konden er verkiezingen plaatsvinden. In 1997 vond de legerleiding een nieuw ingrijpen nodig, maar kwamen ze snel met nieuwe verkiezingen.

Toen Recep Tayyip Erdogan met zijn islamitische partij aan de macht kwam, verving hij voor zover mogelijk seculier- gezinde stafchefs en generaals door islamitisch gezinde elementen ten einde het leger voldoende in zijn macht te krijgen. Op dezelfde wijze grijpt hij sinds geruime tijd in bij de rechtscolleges waarbij hij rechters die regeringsonwillig zijn, ruwweg ontslaat.
Het spreekt voor zich dat Turkse president de huidige mislukte coup van een relatief klein deel van het leger zal gebruiken om af te rekenen met zijn vijanden en al diegenen die drang naar almacht in de weg staan. Amper één dag na de mislukte putsch zijn intussen al meer dan 3000 duizend soldaten gevangengezet en bijna 3.000 ‘onbetrouwbare’ rechters ontslagen, waarvan er reeds meer dan honderd zijn gearresteerd. Verwacht wordt dat in de komende dagen de Turkse staatsveiligheid van de gelegenheid gebruik zal maken om ook critici van de Turkse president het zwijgen op te leggen.

Erdogan, die grondwettelijk tot heden niet zoveel bestuurlijke macht heeft wil daar verandering in brengen. Bovendien wil hij als rasechte islamiet af van Ataturk s’ erfenis en de Islam als staatsgodsdienst ‘her-installeren’. Voor die beide doelstellingen is een ingrijpende grondwetswijziging nodig, die, met de groeiende steun van de bevolking, en de steeds groter wordende angst vanwege de oppositie-parlementsleden voor ‘vervolging’, hoogstwaarschijnlijk niet zo lang op zich zal laten wachten.
Voor zover dat al niet deels het geval was, glijdt Turkije binnen afzienbare tijd af naar een soort democratie naar Russisch Putin-model, waarbij regering en parlement herleid zijn tot de administratieve uitvoerders van de dictatoriale presidents-dictaten.

Europa in shock! 51,9% van de Britse bevolking die het de moeite vonden om hun stem uit te brengen vond, om welke reden ook, dat Groot Britanie uit de Europese Unie moet treden. En volgens het wereldwijd aanvaard democratisch principe, dat 50+ 0.1 als een meerderheid beschouwt, dient dit dan ook te gebeuren.

Reeds toen vorig jaar de Britse eerste minister liet weten dat hij de mening van het Britse volk zou vragen over het al dan niet in de EU te blijven, en die mening van de meerderheid ervan ook zou uitvoeren, reageerde men in Brussel daar wat hoofd-schuddebollend op. Waar haalde die man het in zijn hoofd om ‘het volk’ over zo iets belangrijks laten te beslissen? Maar de wetenschap dat in de politiek de soep maar zo warm wordt gegeten als ze wordt opgediend, en dat laatste dat ‘ervaren’ kelners wordt geserveerd, voedde de verwachting dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen.

Maar 25 juni 2016 toonde aan dat Bredero indertijd het bij het rechte eind had, als hij stelde dat ‘het (soms) kan verkeren’. Bij zowel de bedienaars als de volgelingen en gelovigen van het moderne gouden kalf, waarvoor wij al dan niet willoos in aanbidding op de knieën vallen, heeft het nu dat de kiezer dom gestemd heeft, hij voorgelogen, misleid en bedrogen is, en opkomst van 72% toch wat weinig is, en 51.9% toch maar een bedenkelijke meerderheid heeft. In de media worden ‘verwarde’ Britten ten tonele gevoerd, die verbaasd over hun eigen ‘leave’-stem berouwvol mekkeren dat zij eigenlijk niet wisten waarvoor ze stemden. “Vader Europa, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen.”

Maar ‘vader Europe’ is onverbiddelijk! Volgens hem moeten de Britten nu maar vlug werk maken van hun zelfgewilde scheiding, en niet zoals Cameron wil, daar tot oktober mee wachten, en het kalm en doordacht aanpakken. Want, tegen beter weten is men er van overtuigd dat zonder hen de 27 andere lidstaten eindelijk eendrachtig werk kunnen maken van een ‘vernieuwd’ Europa. Alsof Groot Britanie de oorzaak was van de politieke onmacht, de geldverspilling, de graaicultuur, de bureaucratie, de ondemocratische structuur, het selectief al dan niet negeren van de nationalistische belangen, en de daaruit volgende chronische verdeeldheid. Dat voor heel wat Britten meerdere van de voornoemde EU-eigenschappen reden te over waren om voord e brexit te stemmen is voor de EU-elite blijkbaar van ondergeschikt belang.

Referenda, vooral over belangrijke zaken, zijn dom, en bovendien enkel bruikbaar als ze kunnen dienen als legitimatie van wat het zichzelf tot deskundig leiderschap uitroepende beleid heeft beslist. De kiezer is per definitie onwetend en ondeskundig, en wordt gemanipuleerd door diegenen die het verkeerd voorhebben. Enkel voor diegene of hetgene waar hij zijn stem toe leent heeft hij juist en democratisch gehandeld. In het andere geval heeft hij zich onverstandig en antidemocratisch getoond.

Voor de verliezers van 25 juni 2016 is de sublieme vorm van democratie dom, en daarenboven onverantwoord. In hun ogen kan democratie, vooral (maar niet alleen) als het over de Europese Unie gaat, hoogstens betekenen dat het volk weliswaar periodiek de machtsverdeling tussen de politieke stromingen in Europa mee mag bepalen, maar verder zich niet dient te moeien met wie, welk beleid gaat uitvoeren, laat staan op welke wijze dat gaat gebeuren.