Categorie: Actualiteit

Artikel 5 van het NAVO-verdrag houdt in dat NAVO-landen een aanval op één van de lidstaten beschouwen als een aanval op alle lidstaten. Dat betekent dat lidstaten de aangevallen lidstaat op dat moment bijstaan. 

Oekraïne is vooralsnog geen lid van de NAVO, alhoewel het daar sinds 2014 steeds opnieuw heeft op aangestuurd. Maar de vrees voor de Russische reactie was voornamelijk voor landen zoals de VS, Duitsland, en Frankrijk, dermate groot, dat men die wens nooit verzilverd heeft.

Dàt, én het feit dat 'het westen enkel met lichte symbolische economische sancties reageerde op de bezetting van een deel van Georgie, en de annexatie van het aan Oekraïne toebehorende schiereiland 'de Krim', gaf president Poetin, de zekerheid dat hij vrij ongehinderd in minder dan een week, met een 'speciale operatie' het Oekraïense bestuur enhet bijhorende 'boerenlegertje' plat kon walsen. 

Dat één en ander tot op heden enigszins anders loopt dan hij verwacht had, moet hem intussen wel duidelijk zijn geworden. Evenzo dat het zogenaamde 'roemruchte Russische leger' van weleer, nu verworden is tot een hoofdzakelijk in puin schieten van steden en dorpen, en bij rechtstreeks contact met de Oekraïense (voorlopig nog) ondermaats-bewapende strijdmacht, dikwijls het onderspit moet delven.

Afgezien van de ver doorgedreven economische en financiële sancties van de EU en VS, waar niet enkel de Russische burger maar ook wijzelf onder lijden, leveren nu ook verschillende westerse landen, veel te laat én te weinig, wapentuig aan het Oekraïense leger. Tot nader order zijn 'wij' als de dood voor het 'rechtsreeks' contact tussen Russische en Navo troepen, want volgens de 'orakels' aan beide kanten, breekt dan 'de hel' los. Het door Russische leiders meermaals dreigen met het inzetten van kernwapens, moet de vrees voor de 'Russische beer' terug naar het niveau van Berlijnse- en de Cuba-crisis, brengen. 

Wie de interviews, geschriften en allerlei toespraken, van Poetin in de voorbije 10-15 jaar heeft gevolgd en begrijpend geanalyseerd, weet dat hij het als zijn missie beschouwt om, niet enkel de Russisch sprekende gebieden in Azie en Europa, maar ook de voormalige Sovjetunie-staten met Rusland te herenigen. Aan de oostelijke kant staan dus ook de twee kleine baltische NAVO-lidstaten, Estland en Letland op zijn menu.

Nu Finland en Zweden de zwakheid van hun neutrale status inzien, en het NAVO-lidmaatschap aanvragen, en ook Denemarken steeds meer oefeningen met de NAVO aangaat, begint het Poetin aan zijn westelijke grens bijzonder warm te worden. Hij gaat daar hoe dan ook een antwoord moeten op geven. En daar zijn, in navolging van de Oekraïense Donbas-Regio, de Russisch sprekende delen van Letland en Estland een geschikte aanleiding toe. 

De vraag is en blijft: Wat doet de NAVO als die beide kleine NAVO-lidstaten, deels met een volgende Russische 'speciale operatie' te maken krijgen? Gaan alle NAVO-lidstaten zich dan daadwerkelijk volgens art.5 van het verdrag gedragen? Gaan zij, behalve wapens, ook voldoende troepenmacht inzetten? Gaan zij voldoende steun van hun bevolkingen krijgen om levens te offeren? Gaan zij een wereld- en mogelijke kernoorlog waard vinden?

Als Poetin zich in Oekraïne niet tevreden met een status quo van de nu veroverde gebieden, en toch, zoniet geheel, dan toch het grootste deel van Ukraine wil, èn de NAVO-landen zich blijven beperken tot enkel wapenleveringen, denk ik het antwoord op de in vorige alinea gestelde vraag:

NEEN !

 Poetin's macht en de westerse onmacht     Is, in tegenstelling tot de  dictatoriale leiders, en/of regimes, welke hem zijn voorgegaan, is de Russische president Poetin aardig op weg om als de eerste, en voorlopig enige, 'wereldheerser' in de toekomstige geschiedenisboeken te komen?

Julius Caesar, Napoleon, Peter de Grote, Philips II, Hitler, Stalin, en nog enkele andere 'roemruchte' criminelen,  die meenden door één of andere God of ideologie te zijn uitverkozen om, zo niet de gehele, dan toch een aanzienlijk deel van de wereld te overheersen, zijn er nooit in geslaagd om het reilen en zeilen van vrijwel gans de wereldbevolking  te bepalen.

Tot er aan het eind van de vorige eeuw aan het Russische firmament iemand verschijnt die blijkbaar de eigenschappen van al zijn illustere voorgangers in de wereldgeschiedenis bezit, en de nadelen van de mondialisering van, zowel het politieke, economische, financiële, en maatschappelijke leven, met wisselend succes weet te gebruiken.

Poetin, de kleine, in de Russische geheime dienst, niets en niemand ontziende man, heeft zich, naar eigen zeggen, tot doel gesteld, de vernedering welke het 'grote' Russische volk bij de teloorgang van het Sovjetregime moest ondergaan, zoniet te wreken, dan toch ongedaan te maken door een "nieuw Groot-Russland" op te bouwen, waarin, behalve Rusland zelf, Wit-Rusland, en Tsetsenie, niet enkel het Oekraïense 'broedervolk' maar ook alle gebieden waar in meerderheid etnische Russen huizen, verenigd zijn.  m.a.w. Het volledige Oekraïense grondgebied, en delen van de Baltische staten en van Georgië.

Niet enkel Wit-Rusland enTsjetsjenië, welke de facto vazalstaten van Rusland zijn, en het deels bezette Georgië, tracht hij nu Oekraïne tot een Russisch kerkhof te herleiden. Letland, Litouwen, en Estland, wordt, gezien hun NAVO-lidmaatschap wat moeilijker, maar daar wordt aan gewerkt...

Dat dit allemaal zonder veel noemenswaardige en efficiente westerse weerstand kan gebeuren, heeft niet zo zeer met de macht van het Russische leger te maken maar met de weerstand van het Oekraïense volk en zijn leger.  De zogenaamde "enkele dagen durende" 'speciale operatie', met als Oekraïnse 'denazificatie' als doel, en het aan de macht brengen van een Russisch-bevriend regime, loopt het niet echt vlot, gezien het Russische leger na drie maanden strijd  pas 25% van het Oekraïense grondgebied in hand en heeft. Dat het westen, eerst onwillig nadien schoorvoetend, en nu beperkt, defensieve wapens levert aan het Oekraïense leger, helpt daar weliswaar enigszins bij.

De Westerse landen, die kost wat kost een rechtstreekse militaire confrontatie met Rusland willen voorkomen, beperken zich tot wapenlevering en tot zware economische en financiële sancties, maar deze maken het enkel moeilijk voor de Russische bevolking, en dat zal het Poetinregime, dat hardhandig optreedt bij protest, worst  wezen. Bovendien leiden de sancties én de oorlog, niet enkel in Rusland, maar ook elders in de wereld tot een spiraal van prijsstijgingen.

De voorbije 20 jaar heeft het Russische regime heel wat westerse landen via gas- en oliecontracten afhankelijk gemaakt, en heeft het zijn wapen- en kernarsenaal drastisch gemoderniseerd en uitgebreid. Door het bombarderen van  Oekraïense graansilo's en graantransporten, waar vooral Afrikaanse landen afhankelijk van zijn, hoopt Poetin op hongersnood en massale vluchtelingenstroom naar Europa, met Europese destabilisatie als gevolg.

De vrees voor een derde wereld- laat staan kern-oorlog, doet het westen sidderen, en maakt de NAVO vleugellam. Dàt is de sterkte èn de macht van Poetin... en de onmacht van het westen.

Dat juist door die vrees, dat sinds 2014, door Oekraïne steeds herhaald vraag voor het NAVO-lidmaatschap is afgewezen, en men daardoor dat land op een geschenkbord aan Rusland heeft aangeboden, is een les die men blijkbaar niet wil of kan leren...

Renaat Van Poelvoorde

Hieronder geef ik het woord aan de Nederlandse journaliste van Turkse origine, Ebru Umar, die voor kort in Turkije werd opgepakt en daar huisarrest kreeg voor belediging van Erdogan, en die nadien in Nederland moest onderduiken voor de toorn van de ‘nederturken’ (Nederlanders van Turkse afkomst)
Ebra Urmar, 19 juli in metronieuws.nl

Natuurlijk ga je aan jezelf twijfelen als je de beelden ziet van demonstrerende Nederturken in Rotterdam. Dit zijn mensen die opgegroeid zijn in dezelfde stad als ik. De stad van niet lullen maar poetsen. De daadkracht van onmiddellijk demonstreren, jezelf laten zien én horen, pleit voor ze.

Maar de zaak waarvoor ze dat doen? Hoe dan?!
Hoe kan ik niet zien wat deze mensen zien? En hoe kunnen deze mensen niet zien wat ik zie?
Hoe kan het dat deze mensen niet inzien dat ze in vrijheid leven, die het demonstreren zelfs zonder vergunning mogelijk maakt? En hoe kan het dat deze mensen niet inzien dat ze hun mening in veiligheid kunnen uiten – hoe onwelgevallig die voor de ander ook is?

Hoe kan het dat deze mensen niet inzien dat zij wél in een land leven dat dit mogelijk maakt?
Hoe kan het dat deze mensen het vanzelfsprekend vinden om de pers die ter plekke is om verslag te doen, aan te vallen?
Hoe kan het dat deze mensen een land waar vrijheid noch veiligheid, Laat staan mensenrechten gegarandeerd zijn, ‘mijn vaderland’ noemen,?
Hoe kan het dat deze mensen vrijheid, veiligheid en mensenrechten de inwoners van hun ‘vaderland’ misgunnen? En hoe kan het dat deze mensen een man steunen, die etnische minderheden (zoals zijzelf in Nederland zijn!) onderdrukt en de doodstraf wil invoeren?

Maar vooral: hoe kan het dat Nederland deze mensen heeft opgenomen, gevoed, gekoesterd, beschermd en omarmd, maar gefaald heeft er Nederlanders van te maken? en hoe kan het dat de burgemeester van mijn, maar ook hun stad, niet de ME erop af heeft gestuurd om een niet aangekondigde demonstratie te beëindigen? En waarom zijn er geen mensen opgepakt die de pers het werken onmogelijk hebben gemaakt?
Hoe kan het dat er geen schande wordt gesproken in de Nederlandse pers over het geweld dat tijdens de demonstratie in Rotterdam heeft plaatsgevonden?
Hoe kan het dat de Nederlandse pers, politie én justitie het überhaupt maar klakkeloos accepteert dat er blijkbaar voor Nederturken andere regels gelden als het gaat om het verstoren van de openbare orde middels getoeter, geweld en demonstraties?

Hoe kan het dat de Nederlandse overheid nog steeds niet de kliklijn van de Turken heeft veroordeeld, die het mogelijk maakt dat Nederlanders in Nederland andere Nederlanders aangeven in Turkije? En hoe kan het dat de Nederlandse overheid de hernieuwde oproep van de Turken om Nederlanders die pro-coup waren aan te geven in Turkije, niet veroordeelt?
Hoe kan het dat Nederland bij monde van Bert Koenders, Europa bij monde van Juncker en Merkel en de wereld bij monde van Obama ‘blij is dat de democratie heeft standgehouden in Turkije’? En hoe kan het dat Nederland, Europa en de wereld het oppakken van 3000 rechters, honderden militairen onder wie generaals, journalisten en onschuldigen burgers, nog steeds een ‘democratie’ durft te noemen?

In 1924 werd het kalifaat door Mustafa Kemal Atatürk afgeschaft, en hervormde hij Turkije tot een seculiere staat. Sindsdien heeft het Turkse leger, telkens als de ‘seculariteit’ in het gedrang dreigde te komen, zich als behoeder ervan opgeworpen en indien het dat nodig achtte, tijdelijk de macht in handen te nemen.

De eerste maal dat dit gebeurde, was in 1960, toen de Turkse generaals de toenmalige president Celal Bayar en premier Adnan Menderes arresteerden en tot levenslange gevangenis lieten veroordelen. Een nieuwe grondwet werd geïnstalleerd, en vier maanden laten verkiezingen. Tien jaar later volgde een tweede staatsgreep, en duurde het twee jaar vooraleer er verkiezingen kwamen. Weer tien jaar later werden alle politici werden door het leger naar huis gestuurd en de politieke partijen werden opgeheven. Pas drie jaar later mochten er nieuwe partijen opgericht worden en konden er verkiezingen plaatsvinden. In 1997 vond de legerleiding een nieuw ingrijpen nodig, maar kwamen ze snel met nieuwe verkiezingen.

Toen Recep Tayyip Erdogan met zijn islamitische partij aan de macht kwam, verving hij voor zover mogelijk seculier- gezinde stafchefs en generaals door islamitisch gezinde elementen ten einde het leger voldoende in zijn macht te krijgen. Op dezelfde wijze grijpt hij sinds geruime tijd in bij de rechtscolleges waarbij hij rechters die regeringsonwillig zijn, ruwweg ontslaat.
Het spreekt voor zich dat Turkse president de huidige mislukte coup van een relatief klein deel van het leger zal gebruiken om af te rekenen met zijn vijanden en al diegenen die drang naar almacht in de weg staan. Amper één dag na de mislukte putsch zijn intussen al meer dan 3000 duizend soldaten gevangengezet en bijna 3.000 ‘onbetrouwbare’ rechters ontslagen, waarvan er reeds meer dan honderd zijn gearresteerd. Verwacht wordt dat in de komende dagen de Turkse staatsveiligheid van de gelegenheid gebruik zal maken om ook critici van de Turkse president het zwijgen op te leggen.

Erdogan, die grondwettelijk tot heden niet zoveel bestuurlijke macht heeft wil daar verandering in brengen. Bovendien wil hij als rasechte islamiet af van Ataturk s’ erfenis en de Islam als staatsgodsdienst ‘her-installeren’. Voor die beide doelstellingen is een ingrijpende grondwetswijziging nodig, die, met de groeiende steun van de bevolking, en de steeds groter wordende angst vanwege de oppositie-parlementsleden voor ‘vervolging’, hoogstwaarschijnlijk niet zo lang op zich zal laten wachten.
Voor zover dat al niet deels het geval was, glijdt Turkije binnen afzienbare tijd af naar een soort democratie naar Russisch Putin-model, waarbij regering en parlement herleid zijn tot de administratieve uitvoerders van de dictatoriale presidents-dictaten.

Europa in shock! 51,9% van de Britse bevolking die het de moeite vonden om hun stem uit te brengen vond, om welke reden ook, dat Groot Britanie uit de Europese Unie moet treden. En volgens het wereldwijd aanvaard democratisch principe, dat 50+ 0.1 als een meerderheid beschouwt, dient dit dan ook te gebeuren.

Reeds toen vorig jaar de Britse eerste minister liet weten dat hij de mening van het Britse volk zou vragen over het al dan niet in de EU te blijven, en die mening van de meerderheid ervan ook zou uitvoeren, reageerde men in Brussel daar wat hoofd-schuddebollend op. Waar haalde die man het in zijn hoofd om ‘het volk’ over zo iets belangrijks laten te beslissen? Maar de wetenschap dat in de politiek de soep maar zo warm wordt gegeten als ze wordt opgediend, en dat laatste dat ‘ervaren’ kelners wordt geserveerd, voedde de verwachting dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen.

Maar 25 juni 2016 toonde aan dat Bredero indertijd het bij het rechte eind had, als hij stelde dat ‘het (soms) kan verkeren’. Bij zowel de bedienaars als de volgelingen en gelovigen van het moderne gouden kalf, waarvoor wij al dan niet willoos in aanbidding op de knieën vallen, heeft het nu dat de kiezer dom gestemd heeft, hij voorgelogen, misleid en bedrogen is, en opkomst van 72% toch wat weinig is, en 51.9% toch maar een bedenkelijke meerderheid heeft. In de media worden ‘verwarde’ Britten ten tonele gevoerd, die verbaasd over hun eigen ‘leave’-stem berouwvol mekkeren dat zij eigenlijk niet wisten waarvoor ze stemden. “Vader Europa, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen.”

Maar ‘vader Europe’ is onverbiddelijk! Volgens hem moeten de Britten nu maar vlug werk maken van hun zelfgewilde scheiding, en niet zoals Cameron wil, daar tot oktober mee wachten, en het kalm en doordacht aanpakken. Want, tegen beter weten is men er van overtuigd dat zonder hen de 27 andere lidstaten eindelijk eendrachtig werk kunnen maken van een ‘vernieuwd’ Europa. Alsof Groot Britanie de oorzaak was van de politieke onmacht, de geldverspilling, de graaicultuur, de bureaucratie, de ondemocratische structuur, het selectief al dan niet negeren van de nationalistische belangen, en de daaruit volgende chronische verdeeldheid. Dat voor heel wat Britten meerdere van de voornoemde EU-eigenschappen reden te over waren om voord e brexit te stemmen is voor de EU-elite blijkbaar van ondergeschikt belang.

Referenda, vooral over belangrijke zaken, zijn dom, en bovendien enkel bruikbaar als ze kunnen dienen als legitimatie van wat het zichzelf tot deskundig leiderschap uitroepende beleid heeft beslist. De kiezer is per definitie onwetend en ondeskundig, en wordt gemanipuleerd door diegenen die het verkeerd voorhebben. Enkel voor diegene of hetgene waar hij zijn stem toe leent heeft hij juist en democratisch gehandeld. In het andere geval heeft hij zich onverstandig en antidemocratisch getoond.

Voor de verliezers van 25 juni 2016 is de sublieme vorm van democratie dom, en daarenboven onverantwoord. In hun ogen kan democratie, vooral (maar niet alleen) als het over de Europese Unie gaat, hoogstens betekenen dat het volk weliswaar periodiek de machtsverdeling tussen de politieke stromingen in Europa mee mag bepalen, maar verder zich niet dient te moeien met wie, welk beleid gaat uitvoeren, laat staan op welke wijze dat gaat gebeuren.

De aantasting van het milieu en de vervuiling veroorzaken naar schatting jaarlijks 234 keer meer voortijdige sterfgevallen dan alle gewapende conflicten ter wereld. In 2012 waren er naar schatting 12,6 miljoen sterfgevallen die toe te schrijven waren aan de verslechterende milieu-omstandigheden, of 23 procent van alle voortijdige sterfgevallen.

Dat staat in het rapport "Healthy Environment, Health People" van het United Nations Environmental Programme (UNEP), de Wereldgezondheidsorganisatie WHO en een reeks andere organisaties.
Bij kinderen jongeren dan vijf jaar die wereldwijd sterven, overlijden zelfs meer dan een kwart van hen aan de gevolgen van milieuverontreiniging.
Jaarlijks sterven wereldwijd ongeveer zeven miljoen mensen aan luchtvervuiling. Van die sterfgevallen zijn er 4,3 miljoen te wijten aan slechte lucht binnenhuis. Het gaat dan vooral om vrouwen en jonge kinderen in ontwikkelingslanden.
Gebrek aan proper water en sanitair leidt jaarlijks tot de dood van ongeveer 840.000 mensen die overlijden aan de gevolgen van diarree. 97 procent van die sterfgevallen doen zich voor in de ontwikkelingslanden.

Twee vormen van vervuiling die meer de ontwikkelde landen treffen, zijn asbest en loodvervuiling. Jaarlijks sterven er 107.000 mensen voortijdig aan de gevolgen van blootstelling aan asbest, en in 2010 overleden 654.000 mensen aan blootstelling aan lood.
Vooral Zuidoost-Azië en de Westelijke Stille Oceaan scoren slecht met respectievelijk 28 procent en 27 procent van de sterfgevallen die te wijten zijn aan milieufactoren, gevolgd door Afrika ten zuiden van de Sahara met 23 procent, en het oostelijke Middellandse Zeebekken met 22 procent. In de landen van Noord- en Zuid-Amerika die deel uitmaken van de OESO, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, is dat slechts 11 procent, in de Amerikaanse landen die er geen deel van uitmaken 15 procent, net als in Europa.
Oorzaken

Het rapport zet een aantal van de factoren op een rijtje die leiden tot de nefaste impact van het milieu op de gezondheid: onder meer het verstoren van ecologische systemen, de opwarming van de aarde, ongelijkheid, ongeplande en ongebreidelde verstedelijking, ongezonde en verspillende levensstijlen en niet duurzame productie en consumptie.
Het wijst ook op de talrijke voordelen van investeringen in een gezond milieu. Zo heeft het succesvol uitbannen van bijna 100 stoffen die de ozonlaag aantasten, er voor gezorgd dat jaarlijks tot 2 miljoen kankergevallen vermeden worden en vele miljoen gevallen van grauwe staar, dankzij het herstel van de ozonlaag.
Ook heeft het wereldwijd verbieden van lood in benzine volgens schattingen zo'n 2 biljard per jaar opgebracht, en een miljoen voortijdige sterfgevallen per jaar voorkomen.
Het toepassen van bewezen, rendabele maatregelen om de uitstoot van kortlevende broeikasgassen zoals methaan en zwarte koolstof te verminderen, kan tegen het midden van de eeuw de opwarming van de aarde terugdringen met een halve graad, en tegen 2030 jaarlijks 2,4 miljoen levens redden door de verminderde luchtvervuiling.

De opwarming van de aarde verergert immers de schaal en de intensiteit van de gezondheidsrisico's die verband houden met het milieu. Zo schat de WHO dat er door de opwarming jaarlijks 250.000 sterfgevallen meer zullen zijn, vooral door ondervoeding, malaria, diarree en hittestress.

Oplossingen
Het rapport beveelt vier geïntegreerde benaderingen aan om het aantal voortijdige sterfgevallen en andere schade te beperken:
•ontgiften: het weghalen van schadelijke stoffen, of het verminderen van hun impact op het milieu waarin mensen leven en werken.
•decarboniseren: het gebruik van fossiele brandstoffen verminderen en daardoor ook de uitstoot van CO2, door het gebruik van hernieuwbare energie. Over heel hun levensloop gezien, ligt de impact van zonne- wind- en waterkrachtcentrales op het milieu en de gezondheid drie tot tien keer lager dan die van elektriciteitscentrales op fossiele brandstoffen.

•verminderen van grondstofgebruik en veranderen van levensstijl: de economische activiteit die nodig is om de wereldbevolking te onderhouden, moet tot stand worden gebracht met minder grondstoffen, minder afval, minder vervuiling en minder vernietiging van ecologische systemen.
•verhogen van de veerkracht van de ecosystemen en beschermen van de natuurlijke systemen op aarde: we moeten het vermogen vergroten van het milieu, de economieën en de maatschappijen om te anticiperen op verstoringen en schokken, er een antwoord op te vinden en zich ervan te herstellen, door de genetische diversiteit en de biodiversiteit aan land, op de kusten en in de zeeën te beschermen en in stand te houden; we moeten het herstel van ecosystemen krachtiger aanpakken en de druk van veeteelt en houtkap op ecosystemen verlichten.
Een aantal andere rapporten van UNEP, die ook vandaag zijn uitgebracht, gaan over problemen zoals het plastic in de oceanen, lood in verven en zoönosen, infectieziekten die kunnen overgedragen worden van mens op dier.

Auteur: DeRedactie.be - Luc De Roy

Vorige week was een terroristische commandoactie  in Parijs en de daaropvolgende gijzelnemingen door radicale moslims, voldoende om in zowat gans West-Europa en Noord-Amerika de Moslim-terreur tot het hoofdthema van nieuws en actualiteitprogramma's te maken. Meer dan een miljoen mensen, waaronder een veertigtal regeringsvertegenwoordigers en zelfs staatshoofden namen zondag deel aan een protestdemonstratie in Parijs tegen. Officieel, tegen de voornoemde gebeurtenis,maar een rondvraag bij de deelnemers leert dat, behalve de 'vrijheid van meningsuiting' vooral het begrip 'islam', rechtstreeks of onrechtstreeks, en soms in positieve, maar meestal in negatieve zin, de motiveringen tot deelname aan de mars beheerste. Er waren om en bij anderhalf miljoen deelnemers. Daardoor viel de eerder provocatieve aanwezigheid niet zo op van vertegenwoordigers van regimes die blijkbaar geprezen moeten worden omdat het 'vrije meningsuiten' er enkel met gevangenisstraf of stokstagen i.p.v. moorden wordt bestraft.

Of de terroristenactie van vorige week, al dan niet een goed gestructureerd, en in opdracht van één of andere gekende terroristenorganisatie was, is volgens mij niet echt relevant. Ondanks dat het oppervlakkig bekeken om de 'vrijheid van menigsuiting' ging, ben ik de mening toegedaan dat dit gebeuren vooral als de zoveelste uitwas moet bekeken worden van de 'cultuurclash'  welke zich in steeds grote mate in West-Europa afspeelt.

Politici en bevolking, (gematigde)islamieten incluis, mogen dan wel eendrachtig 'Je suis Charlie' scanderen, en daarmee aangeven dat het in twijfel trekken of relativeren van de vrije meningsuiting een dergelijke afschuwelijke daad niet verantwoordt,  maar dat wil nog niet zeggen dat zij allen onvoorwaardelijk de mening zijn toegedaan dat met alles onbeperkt spot en satire kan worden bedreven, vooral als het gaat om de fouten en onvolmaaktheden van hun eigen gedachtegoed, laat staan dat zij het zelf zouden doen. Want alleen in het geval zij de wél zouden doen, kunnen zij zich met recht en reden bedienen van de slogan 'Je suis Charlie'.

Mijn inziens kan men niet omheen de feitelijkheid dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen de gebeurtenissen van vorige donderdag en vrijdag in Frankrijk, en de tegenstrijdigheden tussen bepaalde vrijheidsrechten en/of de verschillende  relativeringen en interpretaties ervan.

Afgezien van de vraag of  de recente tereurdaad al dan niet te maken heeft met de Islam, kam men moeilijk omheen de vaststelling dat er wel degelijk een opmerkelijke  tegenstelling is tussen de grondwettelijke en verdragrechtelijke vrijheid van godsdienstbeleving, en de even juridisch verantwoorde vrijheid van meningsuiting. Als gevolg daarvan zou men zelfs zo ver gaan te stellen dat de terroristische daad in Parijs, met de moorden als gevolg, met inroeping van het recht op vrije godsdienstbeleving, te verantwoorden zou zijn.     

In de Koran is o.a. in de verzen 2:191, 8:12, en 9:5 wel degelijk sprake van het doden van ongelovigen, (of anders-gelovigen) om nog maar de zwijgen over de verzen die van een rechtgeaarde gelovige verwachten dat hij diegenen die de Islam bestrijden (wat het beledigen van hun geloof eveneens inhoudt) 'verdrijft of doodt'.

De 'gematigde' moslims  negeren uiteraard dergelijke teksten, of plaatsen ze in hun tijdskader. Evenals de katholieke kerk dat met gelijkaardige verzen uit het oude testament doet. Fundamentalistische koran-schriftgeleerden stoelen zich echter op het dogma dat 'het woord van Allah tijdloos is'. Volgens een fundamenteel gelovige dient hij die aanwijzingen van de 'goddelijke ingevingen' en de profeet dus interpretatieloos te volgen.

Dat de gruweldaden die extreme moslims wereldwijd, naar eigen zeggen, in naam van hun geloof plegen, niet altijd (of soms helemaal niet) zuiver religieus zijn, maar een heel eigen ideologie kunnen dienen, valt uiteraard niet uit te sluiten, al wijzigt dat het resultaat  niet.

Zowel de Bijbel als de Koran zijn niets meer of minder dan een bijeenschraapsel van onderling zichzelf dikwijls tegensprekende geschriften, documenten, brieven en overleveringen, welke in zijn oorsprong van verschillende bronnen en mensen komen, en door een kleine groep, zich als 'geleid door goddelijke hand'noemend, samengebundeld tot het zogenaamde woord van God, Christus, Allah en Mohamed. Beide zogenaamde 'heilige boeken' bestaan grotendeels uit teksten die tot de grootse menslievendheid aanzetten, maar ook andere waarmee men de gruwelijkste misdaden tegen de mensheid kan verantwoorden. Daarom dat religie in de geschiedenis, enerzijds voor heel veel mensen zin aan hun leven heeft gegeven, maar anderzijds dikwijls totk tot oorlog en ellende heeft geleid, en nog steeds leidt.

De Europese Imans, om het even van welke moslimstrekking, zouden een duidelijke en eenvormige versie van de koran, waarin de met onze waarden en normen in botsing komende Koranteksten zouden moeten aangemerkt worden als 'uit de tijd' of geografisch of voormalig cultureel gerelateerd. De Europese islamitische geestelijke leiders zouden dus een soort 'verlichte'  islam moeten voorstaan en propageren, en alleen het onderschrijven daarvan zou de rechtmatigheid van de vrije godsdienstbeleving (en daarbij horende subsidiering) rechtvaardigen.

Tot zolang de Islam, bij gebrek aan evolutie, niet inpasbaar is in de Europese cultuur, gevormd door het door 'de verlichting' gelouterd christendom, en, al was het enkel in Europa, zich terzake hervormd, valt te vrezen dat  de clash tussen de westerse- en (vooral) islamitische cultuur zich zal bestendigen en zelfs zal uitbreiden. Door de demografische ontwikkeling zal de conflictintensiteit dan ook steeds groter worden.

Als de recente gebeurtenissen, zo niet een occasionele extreme uiting van deze cultuurclash, dan op zijn minst toch het zoveelste signaal daarvan zijn, hoop ik dat zowel de voor- als tegenstanders van een multiculturele samenleving tot het besef komen dat vooralsnog geen van beiden met een breedmaatschappelijk gedragen oplossing is komen aandraven, en men dringend en drastisch het roer moet omgooien

1. Het is nu reeds 47 jaar, nadat, als gevolg van de oorlogsdreiging van de Arabische buurlanden, na een zesdaagse preventieve uitvalsoorlog, Israel de Gazastrook en de 'Westbank' bezet houdt.

Wat vorige week echter helemaal niet in het nieuws was te bespeuren, is het feit dat  veertig jaar geleden geleden Turkse troepen op Cyprus aan land gingen, er tot op vandaag 40% van het voorheen meest vruchtbare en welvarende deel van het eiland illegaal bezetten, en er 200.000 Griekse Cyprioten (een derde van de bevolking) uit hun huizen verdreven.

Dat een rapport van Verenigde Naties van 2011 aangafdat de Turkse bezetter in dat gebied de mensenrechten de mensenrechten schond,  “met inbegrip van de rechten op bewegingsvrijheid, het recht op leven, de vrijheid van godsdienst en economische, sociale en culturele rechten”, was voord e internationale media maar een 'fait divers', en dus vrijwel niet noemenswaardig.

Dat er (ook daar) een bijna 200 kilometer lange grens met huizenhoge hekkens dwars door het eiland loopt dat het gebied van de rest van Cyprus afsluit, en er tienduizenden kolonisten van uit Turkije in het bezette gebied zijn komen wonen, zijn feitelijkheden die, bij gebrek aan gewelddadig verzet van de Griekse vluchtelingen en de Cyprische overheid, uiteraard nooit in het nieuws komen. Zoals in het Israëlisch Palestijns conflict, slepen ook hier de onderhandelingen over een vreedzame oplossing zich al veertig jaar voort.

Waarom heeft u niets in de media gelezen, gehoord of gezien over deze bijzondere mijlpaal van veertig jaarillegale Turkse bezetting? Waarom hoort u überhaupt nooit iets over de bezetting van Cyprus?
 

Nochtans is ook de Turkse invasie en bezetting vanCyprus in 1974 door de VN-veiligheidsraad veroordeeld. Daarenboven is volgens het officiële beleid van de EU, de Turkse bezetting onwettig, dient Turkije zich volledig terug te trekken, en erkent de EU de Turkse regering in Noord-Cyprus niet.

Toch is er zowel in België als in andere Europese lidstaten (met uitzondering van Griekenland, uiteraard), totaal geen aandacht geweest voor deze veertig jaar bezetting, nota bene van grondgebied dat onder Cypriotisch bestuur zou moeten staan en zodoende feitelijk deel zou moeten uitmaken van de EU en van de Eurozone.

Terwijl de Europese Unie aandringt op etikettering en zelfs het boycotten van Israëlische producten uit de door Israël 'bezette' gebieden, wordt de bezetting van Cyprus door diezelfde Europese Unie daarentegen gesubsidieerd. Zo komen allerlei projecten in het bezette Noord-Cyprus, bijvoorbeeld de aanleg van wegen, in aanmerking voor subsidie van de Europese Unie, omdat ook het door de Turken bezet deel (theoretisch) deel uitmaakt van de EU !.

Voordat Israël de Gaza en de Westbank na de verdedigingsoorlog van 1967 bezette, was sinds 1948 op even illegale wijze de Gazastrrok door Egypte, en de Westbank door Jordanië bezet. Ook toen kon dat op weinig interesse, laat staan protest, rekenen van zowel de wereldopinie als -leiders.  

Net zo weinig als u nu hoort over de islamitische bezettingen van West-Sahara door Marokko, en Koerdistan en Cyprus door Turkije. Blijkbaar hebben Joden en islamieten niet enkel een verschil in godsdienst en cultuur, maar ook in maten en gewichten...

De voorbije dagen zijn door toedoen van mijn facebook-reacties op berichten en artikels m.b.t. de zoveelste heropflakkering van het conflict waarin Israël en de Palestijnen nu reeds meer dan zeventig jaar onontwarbaar in verstrikt zitten, reeds heel wat van mijn, niet alleen radicaal-linkse, maar eveneens gematigd-progressieve  fB-vrienden de gordijnen ingejaagd. Zo niet ontgoocheling, dan toch verbazing, viel hen ten deel bij de vaststelling dat iemand zoals ik, gekend als een fervent voorvechter van de gelijkwaardigheid, opkomend voor de zwakken, en  vurig verdediger van de radicaal-linkse sociaaleconomische ideologie, i.p.v. onvoorwaardelijk de kant van de Palestijnse zaak te kiezen, begrip kon opbrengen voor de beweegredenen van de huidige Israëlische actie in de Palestijnse Gazastrook. 

Ik heb nooit begrepen waarom standpunten en/of beoordelingen m.b.t. sociaal-etische –morele en –filosofische onderwerpen zo nodig als ‘links’ of ‘rechts’  moeten worden gecatalogeerd. Evenmin waarom (vooral in deze tijd) links als ‘vooruitstrevend’, en rechts als ‘behoudsgezind’ wordt geëtiketteerd. Als ‘redelijk’ denkend persoon, eigen ik mezelf het recht toe om de inhoud van mijn ‘gedachtegoed’ zelf te bepalen, i.p.v. van mij door andere individuen of groepen in een bepaalde ‘kaste’ laten in te delen.

 Zo is mijn redicaal-linkse sociaaleconomische instelling niet onvoorwaardelijk en doctrinair. Elke ideologie, religie en/of maatschappelijke levensbeschouwing  is, afgezien van zijn betrekkelijkheid omdat ze door één of meerdere personen is ontstaan en/of bewerkt, tijdsgebonden en dus noodzakelijkerwijs aan evolutie onderhevig. Bovendien komen en gaan er in de loop der tijd steeds ‘richtinggevende’ personen die dan een eigen interpretatie geven aan de bedoeling van de ontwerper.  

 Tot zover, de verantwoording, waarom ik niet slaafs mee ga in de (overigens terechte) verontwaardiging over het leed dat de Palestijnse bevolking, dat er zelfs in perioden van relatieve rust is, vandaag in de Gazastrook weer eens moet ondergaan.

 En neen, het conflict en zijn gevolgen is geenszins hun eigen fout. En ja De Palestijnse bevolking in de Gazastrook zit met meer dan anderhalf miljoen opgesloten in een gebied van gemiddeld  10km breedte en ongeveer 40km lengte. Wegens het isolement met een werkloosheid van om en bij de 50%. De oorzaak en al dan niet verantwoording daarvoor, zou hier een tekst van ettelijke bladzijden vergen, en is trouwens tot op vandaag onderwerp van ellenlange en oeverloze discussies. Dus laten wij ons beperken tot de huidige escalatie in het conflict.

Elke rechtgeaarde gewone Palestijn wil in vrede leven. De Ene samen met-, en de andere, naast elkaar. Voor zover hij de joden geen warm hart toedraagt, of nog erger haat, heeft dat met zijn ellende-ervaring en/of zijn door de Palestijnse overheid geïndoctrineerde anti-Israëlische opvoeding te maken. Dus dat kan hemzelf moeilijk aangerekend worden.

En neen, ook de Israëlische bevolking, in het algemeen, heeft daar geen schuld aan. Ook zij willen in vrede (liefst naast) de Palestijnen leven. Dat niet alleen hun geschiedenis, maar ook de Arabische bedreiging en de jarenlange bom- en zelfmoordaanslagen van Palestijnse terroristenorganisaties bij velen voor onuitwisbare trauma's zorgen, kan hen evenmin kwalijk worden genomen. Dat de ‘nederzettingen’ van de Joods-orthodoxen op de ‘westbank’ een cruciaal probleem vormen om tot een definitieve vredesregeling te kunnen komen,  is één van de vele moeilijk te ontwarren knopen, waar ik, zoals hierboven aangegeven niet verder op in wil gaan.

 Zoals in de meeste conflicten, zowel in de geschiedenis als tot op de dag van vandaag, ligt de oorzaak, en meestal ook het gevolg van gewelddadige conflicten tussen volkeren en/of naties aan, ofwel de onmacht,  onwil, onkunde,  ofwel aan het opportunisme, machtshonger, of zelfs het gebrek aan macht, van de leider(s) van één of beide partijen.

 Het Israëlisch-Palestijns conflict is daar geen uitzondering op. Maar de reden waarom dit het langstdurend conflict in de moderne geschiedenis is, waar tot op heden nog steeds geen oplossing voor gevonden is, ligt aan de opeenstapeling van fouten, oorzaken en gevolgen, gemaakt en veroorzaakt door een veelvoud van leiders, niet alleen van de conflictpartijen, maar voornamelijk van heel wat Arabische en Westerse leiders van landen die er in de loop van de geschiedenis rechtstreeks en onrechtstreeks bij betrokken zijn geweest, en nog zijn.

Het propleem heeft nu een zodanig complexe inhoud en structuur, dat iemand die de mening is toegedaan dat het gewoon een zaak van goede wil van beide kanten is om tot een oplossing te komen, blijk geeft van een totaal gebrek aan kennis van het probleem.

 Vandaag wordt weer eens aangetoond hoe moeilijk de zaken liggen. Israël is het bombarderen van Palestijnse militaire doelen en huizen van hamas-leiders in Gaza begonnen als gevolg van de aanhoudende raketbeschietingen van zuid-Israëlische dorpen door Hamas van in Gaza. Uiteraard vallen daarbij heel wat burgerslachtoffers aan Palestijnse kant omdat Hamas zijn wapenopslagplaatsen en –installaties bij voorkeur in en/of naast burgerhuizen, zelfs scholen en hospitale, in de stad lokalissert. Naar eigen zeggen van Hamas-vertegenwoordigers “als ‘menselijk schild’  om de wapens te beveiligen”.

 Vanaf dag twee van de bombardementen heeft de Israëlische president gesteld dat de bombardementen, eventueel gevolgd door een grondoffensief, zouden duren tot dat de beschietingen vanuit gaza gestopt worden. Een aanbod tot een staakt het vuren dat Hamas tot heden naast zich neerlegt, integendeel het voert de raketbeschietingen zelfs nog op, en daagt Israël verder uit door zelfd de hoofdstad Tel Aviv te bestoken.  Dat deze beschietingen, welke in tegenstelling tot de Israelische bombardementen, uitsluiten naar burgerdoelen gericht zijn, schijnen de Hamas-aanhangers niet te deren. Maar dat men tot heden er nog niet in geslaagd is om hun doelstelling te bereiken, is daar geen verantwoording voor.

 Van uit dat oogpunt bekeken kan ik niet anders dan het antwoord op de vraag over  wie verantwoordelijk is voor het verder oplopen van het aantal Palestijnse doden en zwaar gewonden, enigszins anders in te vullen dan dat mijn ‘linkse’ broeders dat doen. Ook al‘schop ik daarmee tegen hun ‘progressieve’ benen…