Categorie: Sociaal

Er zijn zo van die dagen, en gelukkiglijk komen ze bij mij niet veel voor, dat ik, 's ochtends de internetkranten doornemend, mij  langzaam een gevoel van moedeloosheid overmant.

Niet (alleen) omdat redacteurs en lay-out mensen hun uiterste best doen om de chronische berichten over oorlog, dood, ellende, honger, en ziekte op deskundige wijze af te wisselen met de grootst mogelijke ridicule, tot belangrijke problematiek opgeblazen onzin, maar vooral om de gelatenheid, desinteresse, en navelstaarderij welke steeds meer blijkt uit de reacties die er op volgen.

We leven op een wereldbol, welke wij met zijn allen wetens en willens reeds decennialang gestaag naar de onleefbaarheid aansturen. Wij bedriegen onszelf met milieumaatregelen die wij pas nemen, twintig jaar na hun effectiviteitdatum, en daarenboven dan nog maar deels uitvoeren. Alle denkvermogen negerend, blijven wij steevast geloven in een sociaaleconomisch systeem dat gestoeld is op de ongebreidelde groei van verspilling, vervuiling, onrecht, ongelijkwaardigheid, onrechtvaardigheid en de oeroude machtsprincipe  van de sterkste.

Wie over dat alles placht na te denken ziet zich voor de keuze geplaatst tussen ofwel, rechtdoor gaan en afwachten waar men uitkomt, omdat dat nu eenmaal de eenvoudigste weg is, ofwel de minder gemakkelijke richting nemen van het geloof in de inventiviteit der mensheid, die het systeem, mits hervorming, bijsturing en duurzaamheid denkt te kunnen redden, ofwel demoeilijke, eerder pessimistische weg, met de wetenschap dat enkel een noodgedwongen syteem- en samenlevingwijziging nog enig uitzicht op de toekomst biedt.

 Niet allen de globale levensbeschouwing m.b.t.  het mensdom, maar ook deze over onze eigen nationale habitat is evenmin van aard om het toevallig gedeprimeerd ochtendgevoel op te krikken dat mij vandaag  te beurt viel bij het surfen door de informatiemedia.

Sinds de start van, zowel onze Vlaamse als federale zogenaamde 'herstel'-regeringen, worden wij vrijwel elk dag om de oren geslagen met maatregelen welke enerzijds de algemene middelen voor openbaar vervoer, onderwijs, bouwsubsidiering, cultuur, en gezondheidszorg sterk inperken, en anderzijds lachende ministers en partijkopstukken  die ons komen bezweren dat wij het eigenlijk niet zullen voelen, omdat het toch maar gaat om het bijdragen van de steentjes die 'wij' tóch te veel hebben, niet?

Toen ik deze ochtend dan ook nog las dat de tot mediaspecialist-staatsecretaris gepromoveerde voormalig bierbrouwer, Sven Gatz, doodleuk verklaart dat onze openbare omroep zijn 'digitalisering' maar deels door televisiekijkende gebruiker moet laten betalen, werd het mij allemaal wat te veel.

Het 'heen en weer' krijg-gevoel over de blauwe mantra's als daar zijn: "gratis bestaat niet", "iedereen moet zijn deel bijdragen" en "de gebruiker dient te betalen", krijgt bij mij stilaan een chronisch karakter. Bedenkende dat er nog een hele waaier aan openbare dienstverleningen zijn die voorlopig nog niet individueel door de gebruiker betaald dienen te worden, slaat mij de schrik om het hart. Ik denk maar aan het gebruik van voet- en fietspaden, openbare verlichting, radio,  politietussenkomst, enz.  Om nog maar te zwijgen over het massaal gebruik van lucht.  Er is dus voor onze blauwe beleidsmakers nog een waaier van mogelijkheden en werk vooraleer men "iedereen zijn (volledige) verantwoordelijkjheid" (om te leven) kan doen opnemen.

Óp naar de individueel betalende participatiemaatschappij!

Meisjes die tot zweepslagen, steniging, of nog erger, ter dood worden veroordeeld omdat zij hun man hebben verlaten, vreemd zijn gegaan, verkracht werden, met een anders-gelovige huwden, of simpelweg zich tot een andere religie bekeerden. Het zijn berichten, uit de meestal door de islam gedomineerde landen, die met de regelmaat van de klok in het nieuws komen.

Niet dat deze berichten veel ophef maken. Want behalve wat verontwaardigde lezersbrieven en hier en daar een protest van humanitaire verenigingen, zijn zij de dag nadien alweer uit de mediabelangstelling verdwenen. Iedereen vindt het verschrikkelijk dat dergelijke barbaarsheden, welke in wezen enkel nog bij sterk onderontwikkelde en beschavingsloze volkeren  kunnen voorkomen, in deze eenentwintigste eeuw nog voorkomen.

Of moeten wij zeggen: nog mógen voorkomen, want laten we eerlijk zijn, het zijn wel wij die het überhaupt toelaten dat dit op deze wereld nog steeds kan en mag gebeuren.

Wat te zeggen over ónze 'ontwikkeling' en beschaving, die zich

 verstopt achter de nationale integriteit van landen, geleid door al dan niet democratisch gekozen regimes welke op basis van achterlijke, door misdadigers opgestelde, religieuze teksten, zogenaamd 'recht' spreken. Een integriteit welke wij volgens het internationaal recht nu eenmaal moeten 'respecteren'. Maar, is een beschaving die anderen in de wereld het recht op 'beschaving' ontzegt, niet op zijn minst hypocriet te noemen?

Het bestraffen van vrouwen die zogenaamd 'de aanleiding gaven tot verkrachting', of die hetzelfde rechten opeisten als de mannenn (o.a. trouwen met een andersgelovige), zijn niet de enige religieuze of culturele barbaarsheden welke vrouwen op last van één of andere zelfverklaarde profeet en in naam  van één of andere verzonnen God dienen te ondergaan.

Zo is zelfs in westerse landen, bij immigranten vooral afkomstig uit Noord- en Oost-Afrika en in mindere mate ook het uit midden oosten, het nog steeds veel  voorkomende verminken van de vrouwelijke genitaliën. Bij bepaalde culturen is het namelijk ondenkbaar dat een  vrouw enig genot zou ondervinden bij de seksuele daad. Blijkbaar staan machogedrag, barbaarsheid en achterlijkheid, mekaar niet in de weg.

In België wonen meer dan 13.000 besneden vrouwen, dat

is meer dan een verdubbeling in vergelijking met 2008. Meer dan 4.000 jonge meisjes lopen het risico besneden te worden, het dubbel van het aantal in 2008. Dat blijkt uit een studie van het Instituut voor Tropische Geneeskunde.

Die stijging is voornamelijk te wijten aan de toestroom van migranten uit landen waar vrouwelijke genitale verminking veel voorkomt, zoals Guinee, Somalië en Egypte.

Vrijwel alle discriminaties en barbaarsheden tegenover de vrouwelijke sekse stammen uit religieuze teksten, -tradities en/of overleveringen. Zowel in de Christelijke Bijbel, de islamitische Koran als Joodse Thora zijn er meerdere teksten te vinden waardoor het achterstellen en zelfs mishandelen van vrouwen van uit gelovig oogpunt te verantwoorden zouden zijn.

Dat al deze geschriften en overleveringen afkomstig zijn van mensen welke al dan niet ter goeder trouw hun eigen gedachten als goddelijke openbaringen beschouwden, doet hier niet zoveel ter zake. Feit is dat de iedeeën stammen uit tijden en culturen waarin men met grote stelligheid beweerde en geloofde dat de aarde plat was, om de zon draaide, en bliksem en donder het gevolg van de toorn van één of ander goddelijk wezen was . Dat zegt dus ruim voldoende.

Ook deze eenentwintigste eeuw leeft een aanzienlijk deel van de mensheid nog steeds onder het juk van regimes en personen welke dank zij al dan niet gewelddadige religieuze indoctrinatie van hun bevolking, hun eigen macht en weelde bestendigen.  In de gebieden waar de maatschappelijke evolutie zodanig is gevorderd dat religie er tot een strikt persoonlijke beleving is herleidt, en mede door de misdadige activiteiten welke zij in de geschiedenis heeft mede veroorzaakt (oorlogen), en welke meerdere van hun bedienaars tot op de dag van vandaag begingen (o.a. kindermisbruik) is de Christelijke godsdienst als maatschappelijk element verlwaarloosbaar geworden.

Door de massale immigratie van uit islamitische landen wordt via de in grote meerderheid gelovige inwijkelingen stilaan opnieuw een (ditmaal voor ons eerder achterlijke) religie in het straatbeeld zichtbaar. En samen met de islam manifesteren, althans bij die bevolkingsgroep, zich steeds duidelijker de traditionele, voor ons verwerpelijke achteruitstelling en onderdrukking van de vrouw.

De mensenrechten, de vrijheid van godsdienst en levensbeschouwing, welke in de westerse samenleving is ontwikkeld, en die er in oorsprong bij gebrek aan culturele en godsdienstige tegenstellingen tot heden onbetwistbaar waren, creëren als gevolg van de islamitische immigratie een waar 'boemerangeffect. Waar zij die rechten en vrijheden juist bedoeld waren om de discriminatie en onderdrukking van bepaalde bevolkingsgroepen tegen te gaan,  verhinderd het recht op vrije godsdienstbeleving de op het geloof gebaseerde onderdrukking van de vrouw te bestrijden.

Zodoende wordt via de grondwettelijke godsdienstvrijheid de vrijheid verleend om onbeschaafd en barbaars te zijn.

Of hoe een beschaving tegen zijn eigen grenzen kan aanbotsen...

Wij maken ons grote zorgen  over de betaalbaarheid van de pensioenen en onze sociale zekerheid, vinden de vertraging van onze koopkrachtstijging problematisch, en trachten elkaar de loef af te steken met (nutteloze) oplossingen voor ons terminaal kapitalistisch sociaaleconomisch systeem.

De jaren durende financieel-economische crisis, welke de rijken nog rijker maakte, het legertje minderbedeelden groter maakte, en de middenklasse tot milderen van hun verwachtingen noopte, is nog niet volledig uitgewoed, of (weer) een internationaal conflict, ( Oekraïne) komt de twijfelende economische groei hypothekeren.

Ondertussen krijgen milieubewegingen, welke men een paar decennia terug als lastige geitewollensokkenbrijers, en af en toe een milieuwetje toewierp om hen de mond te snoeren,  steeds meer bijval van wetenschappers,  daarbij ondersteund door de nu reeds zichtbare gevolgen van het ontbossen van half Afrika, en het stelselmatig kappen van de Zuid-Amerikaanse regenwouden, gepaard gaande met een wereldwijd massaal aangroeiende hoeveelheid van broeikasgassen en fijn stof.

Als gevolg daarvan organiseren wij jaarlijks internationale milieuconferenties waar wij, op zich al achterhaalde beloften tot minder uitstoot van schadelijke gassen doen, wetende dat wij ze niet kunnen (willen) nakomen. En als het ware, om onze onwil te onderstrepen, sturen wij steeds meer personen- en vrachtwagens op het meer groeiend aantal kilometers beton en asfalt. 

De klimaatverandering overschaduwd alle andere milieuproblemen, zoals ons afvalprobleem, de luchtvervuiling, en de aankomende voedsel- en waterbevoorradingsproblemen.

Zopas verscheen het nieuwe klimaatrapport van de Verenigde Naties. En dàt is pas iets om ons zorgen over te maken. Het gaat hier namelijk om het meest uitvoerige onderzoek naar de gevolgen van de klimaatverandering dat ooit is uitgevoerd.

Honderden miljoenen mensen zullen tegen het einde van deze eeuw moeten verhuizen als gevolg van de klimaatverandering. Volgens het rapport zal de opwarming van het klimaat de wereld onder enorme druk zetten.

Maar dat is nog lang niet alles.  Het rapport voorspelt nog meer ellende, zoals hittegolven en immense gezondheidsproblemen, dalende oogsten en toenemende ondervoeding bij kinderen.

Zo zouden honderden miljoenen mensen voor het einde van deze eeuw moeten verhuizen door overstromingen en het verlies van land aan zee, vooral in Azië. Ook het risico op gewelddadige conflicten zal toenemen.

Het VN-klimaatpanel voorspelt ook een gemiddelde daling van de opbrengsten van gewassen met 2 procent per decennium voor de rest van de eeuw, en dat terwijl de vraag naar voedsel snel zal groeien.

Als gevolg daarvan zou ondervoeding bij kinderen dan weer met ongeveer een vijfde toenemen. Als er niets ondernomen wordt, dan zouden er tegen 2050 wereldwijd 20 tot 25 miljoen ondervoede kinderen van 5 jaar of jonger bijkomen.

We zullen volgens de VN ook steeds vaker te maken krijgen met hittegolven en daaropvolgende branden, en een daardoor groeiend risico op ziektes, ontstaan in voedsel en water. Bovendien zal de strijd om drinkbaar water op het scherp van de snee gevoerd worden.

Als de temperatuur 2,5 graden Celcius stijgt boven het pre-industriële niveau wordt het economische verlies geraamd op 0,2 tot twee procent. Kijkende naar het huidige globale bbp, zou een verlies van twee procent gelijk zijn aan 1,4 biljoen dollar minder aan economische output.

Ik zou zeggen, voor zover het nog niet te laat is: Ontwaakt suicide-plegenden der aarde, en ga de strijd aan met de domheid van uw gedrag.

Renaat Van Poelvoorde

Zondag 9 februari 2014 zal de geschiedenis ingaan als de dag waarop 50.3% van de Zwitsers in een referendum aangaven dat zij genoeg hebben van het vrij verkeer van personen met de landen van de Europese Unie, laat staan van migranten daarbuiten. . Eén en ander heeft alvast als gevolg dat Zwitserland voor wat immigratie betreft opnieuw met contingenten en quota’s zal gaan werken, zoals dat gebeurde vóór de akkoorden met de EU.
In totaal zijn 1,88 miljoen (23.5%) van de bijna 8 miljoen inwoners van Zwitserland afkomstig uit het buitenland. Italianen vormen met ongeveer 16 procent de grootste groep van buitenlanders, gevolgd door de Duitsers (bijna 15 procent).

Zwitserland wordt weliswaar omringd door landen van de Europese Unie, maar maakt daar geen deel van uit. In2002 werden akkoorden met de EU afgesloten om het vrij verkeer van personen geleidelijk in te voeren. Men dacht toen daardoor jaarlijks niet meer dan 8.000 migranten uit de EU te verwachten, maar de goede economische gezondheid van Zwitserland heeft jaarlijks voor het tienvoudige (80.000) daarvan gezorgd.

Vanuit de Europese Unie is al gedreigd dat,  een einde van het vrij verkeer van personen, ook het einde betekent van alle andere verdragen die tussen de EU en Zwitserland werden afgesloten. Voorstanders van de inperking zien het echter als een kwestie van nationale soevereiniteit, en vinden dat Zwitserland niet moet buigen voor het ‘Europese dictaat’.

Het migrantenprobleem in Zwitserland ligt enigszins anders dan in de andere West-Europese landen waar het merendeel om Noord-Afrikaanse, Turkse- en Oost-Europese inwijking gaat. De Zwitsers hebben metd e uitslag van hun referendum het gevoel van verlies van eigenheid weergegeven. Een gevoel dat zich bij ons ook bij steeds meer mensen begint te manifesteren.

Omdat het in het in Zwitserland niet zozeer om vreemde culturen gaat, kan men hen bezwaarlijk van racisme beschuldigen. Je kan voor of tegen multiculturalisme, multinationalisme, of multi-etnisme zijn, maar je kan niet ontkennen dat iedere persoon, gezin, familie, stad, gewest, land, volk, ja zelfs bepaalde delen van een werelddeel, in min of meerder mate zijn eigen volks- en/of culturele ‘eigenheid heeft. En hoe meer elementen, vreemd aan die eigenheid, zich daar in ‘nestelen’, hoe meer de oorspronkelijke eigenheid ‘bedreigd’ wordt, hetzij door het ‘bevruchten’ ervan, hetzij door de aparte indeling ervan met van elkaar verschillende ‘eigenheden’.

Hoe ‘zwakker’ (lager) de sociale klasse en/of minder geschoold,  hoe groter dat  gevoel van ‘bedreiging’ is, en hoe sterker (hoger)de sociale status en/of intellectueel niveau; hoe minder dat het geval is. Integendeel, hoe meer voordeel men meent te hebben aan de ‘differentiëring’ van de bevolking. En daarin is het gevoel van de Zwitsers tegenover de migranten gelijkaardig als het onze, ook al gaat het om een verschillend soort immigratie.

Waar de Zwitserse lagere sociale klasse zich bedreigt voelt door het steeds meer aanzwellend aandeel dat migranten in het economisch kaderpersoneel innemen, meent de hogere sociale klasse daar voornamelijk de vruchten van te kunnen plukken. Bij ons ziet enerzijds diezelfde lagere sociale klasse hun werkgelegenheid én sociale zekerheid in gevaar komen door de massale immigratie van economisch kansarmen, terwijl anderzijds de hogere klasse, door de uitbreiding van de ongeschoolde loonslavenmarkt en de daaraan gekoppelde druk op de sociale zekerheidskosten, daar deskundig t garen weet uit te spinnen

Het cliché dat ‘links’ per definitie vóór immigratie en multiculturaliteit is, en ‘rechts’ daar niet bepaald warm loopt, is niet geheel juist. Tenzij men de termen links en recht enkel als partijpolitieke en intellectualistische strekkingen gaat benoemen. Op sociaaleconomisch vlak (waar die begrippen in hun oorsprong  voor bedoeld waren) ligt dat toch enigszins anders. Zoals voorgaand eerder aangegeven, zijn het juist de economisch zwakkeren die, al dan niet terecht, nadeel menen te ondervinden bij een opvallende aanwezigheid van ‘vreemdelingen’. En alhoewel de betergegoeden in onze maatschappij ook liever niet in allochtone buurten vertoeven, laat staan er te wonen, en zij daarom ook wel de ‘nutteloze’ (lees werkloze) immigranten willen beperken, opteren  zij toch voor een ‘selectieve’ immigratie, m.a.w.  immigranten die wij kunnen gebruiken om het aanbod in zowel de ‘knelpuntberoepen- arbeidsmarkt' als deze van technisch geschoolden aan te vullen en zodoende (vooral de lagere) lonen te kunnen blijven drukken.

Voor de sociaaleconomische elite en hun zetbazen zal de problematiek van de multiculturaliteit geen zorg wezen, zolang dat hun belangen niet schaadt. Ook hen is niets menselijks vreemd…Vóór en tegen migratie, is dus wegens zijn sociaaleconomische inpakt, niet alleen een sociaaleconomisch, maar vooral een ‘standen’-probleem.

Zwitserland heeft als één van de weinige landen waar men op gezette tijden de bevolking via een referendum over breed-maatschappelijke onderwerpen laat beslissen, tegen het zere been geschopt van de Europese politici voor wie een één-gemaakte politieke unie een natte droom is. De vrees dat de uitslag van het referendum de eurosceptici in de lidstaten een duw in de rug kan geven, maakt hen de Euro-elite zenuwachtig en kregelig.

Vooral politici in de hogere regionen hebben een natuurlijke aversie tegenover inspraak, laat staan mede-beslissingsbevoegdheid van de burger. Burgers zijn volgens hen, zowel wegens onwetendheid als bij gebrek aan deskundigheid, daar volstrekt onbevoegd voor. Dat de politieke kaste die onwetendheid maar al te graag in de hand werken, en de heschiedenis uitwijst dat de deskundigheid van menige onder hen in vraag kan worden gesteld, schijnt hen daarbij helemaal niet te hinderen.

Daarom dat politici, eens zij in de internationale politiek verzeilen, als zetbazen van de mondiale financieel-economische elite gaan fungeren en zij propagandisten worden van de mondialisering en globalisering. Door verdragrechtelijk, vooral financieel en economisch, zoveel mogelijk landen met elkaar te verbinden en zoveel mogelijk de daaraan verbonden elementen aan gezamenlijke beslissingen te onderwerpen, krijgt de individuele burger steeds minder zicht op oorzaken en gevolgen. Zijn stem die hij om de vijf jaren eens kan laten horen gaat verloren in het massale mistgordijn van 503.000.000 mistkorrels waarvan 370.000.000 stemgerechtigd.

Het is een rekenkundig gegeven dat, zelfs al zou elke politieke beslissing op echt democratische wijze worden genomen, (wat in onze representatieve democratie vrijwel nooit gebeurt), de inbreng van elke leefgemeenschap-entiteit, hetzij als gemeente, land, federatie of unie van landen, omgekeerd evenredig is aan het aantal ingezetenen. Niet alleen hoe groter het aantal, ook de verscheidenheid aan belangen als gevolg van verschillende sociale status en cultuur maken dat door de aloude Romeinse ‘verdeel en heers’-strategie, ook in de eenentwintigste eeuw de machtsgeile opperklasse via een vernuftige strategie nog steeds de lankens uitdeelt, zoals dat reeds van voor onze tijdrekening het geval was.

Zoals de meeste van zijn voorgangers toont het Zwitserse referendum weer maar eens de brede kloof die er bestaat tussen datgene wat de politici aan de macht doen, en wat de wil van het volk is. Een referendum is het 'Zenit' van de democratie. En als de democratie spreekt wordt duidelijk dat de politieke toepassing ervan in de meeste landen, waar de theoretische democratie in de praktijk een particratie is, helemaal , niets meer of minder is dan je reinste volksverlakkerij..