Anders heeft Arga Paternotte ook wel haar verdiensten : als inspiratiebron, dan.
http://www.diamental.nl/magazine/literatuur/recensies/willeke/adhd.htm
Dit is een boekbespreking, waarvan het eerste gedeelte ook op BOL.COM te lezen staat.

ADHD - Medicatie

Medische Megablunder - Dokters als dealers - overheid zit stil en subsidieert.....

.... Fernand Haesbrouck
Uitg. Tarcom NV
Boekrecensie door W.M.F. Leuver

"De meeste gedragsdokters hebben nu een ‘licence to kill', en ik vraag mezelf af of ze het eigenlijk wel weten"

Dit, op zijn zachts gezegd controversionele, boek is in eigen beheer uitgebracht, wat tot uitdrukking komt in het uiterlijk: niet al te stevige kaft, slechte interpunctie en zelfs een aantal onbegrijpelijke en/of half afgemaakte zinnen. Ik zou het eigenlijk ook geen boek noemen, vanwege het feit dat er geen sprake is van een coherent geheel. Het is meer een bundeling artikelen, waarbij veel in herhaling gevallen wordt. Het is dat ik het boek in één ruk uitgelezen heb, anders zou ik op bepaalde plaatsen twijfelen of ik de informatie al dan niet dubbel aan het lezen was. Dit wat betreft de vormgeving.

De Engelstalige uitdrukking "don't judge a book by its cover?" (beoordeel en boek niet aan de hand van zijn uiterlijk) is in dit geval zeer toepasselijk. Het feit dat het boek niet professioneel overkomt zegt absoluut niets over de inhoud en de waarde daarvan. De samensteller/uitgever van het boek is immers geen (brood)schrijver, maar apotheker van beroep. Het boek is ook geen doel op zich, maar een middel om een ernstige misstand onder de aandacht te brengen en het geweten van een aantal mensen wakker te schudden! Dat dit hem al aardig lukt is te merken aan het aantal reacties op zijn internetsite en weblog en het feit dat ik door het lezen van dit boek in ernstige mate geschokt ben, en daar is bij mij best wel wat voor nodig!

Wanneer ik dit boek van Fernand Haesbrouck onder zou moeten brengen in een categorie, dan twijfel ik tussen het conspiracy en griezel - genre. De boodschap van het boek is in ieder geval WEL duidelijk, en terug te vinden in de titel, n.l. dat ADHD medicatie de grootste megablunder van deze tijd is.

Het taalgebruik van de heer Haesbrouck, waarvan hij zelf al aangeeft dat deze bewust niet op wetenschappelijk niveau ligt, wordt door sommige mensen als shockerend ervaren. Op zich heb ik het niet als zodanig ervaren, maar lag het shock-effect meer op het niveau van de boodschap die hiermee wordt aangedragen. Fernand Haesbrouck doet middels zijn boek (en website) een poging om het geweten van de mensen wakker te schudden en een oproep om de kinderen (ONZE kinderen) niet het slachtoffer te laten worden van gemakzucht en onwetendheid aan de ene kant, en het financiële belang van de fabrikant aan de andere. Ik vind dan ook dat het boek, dat ondanks zijn niet-wetenschappelijke schrijfstijl, wél degelijk onderbouwd is.

Duidelijk blijkt uit de toon van zijn schrijfwijze de frustratie en boosheid t.o.v. het feit dat het onrecht inmiddels al zodanig is ingebakken in onze maatschappij (zowel bij de hulpverlening als de hulpvragers), Dat het weigeren van de medicatie gelijkgesteld wordt als je kind tekort doen en 'slecht ouderschap', waardoor goed menende ouders in een vreselijke positie gedwongen worden. Het boek biedt deze ouders een hulpmiddel ter ondersteuning om tegen de 'gevestigde orde' op te komen voor het belang van hun kinderen.

Natuurlijk kan men de beschuldigende uitspraken van apotheker Fernand Haesbrouck aan het adres van psychofarmaca-fabrikanten, artsen, psychiaters, commissies en adhd-verenigingen als "weerzinwekkend" en "walgend" terzijde te schuiven. Natuurlijk kan men er voor kiezen om de 'kop in het zand te steken', zeker als het promoten van de ADHD-medicatie onderdeel is van je dagelijkse boterham! Ik kan begrijpen dat vooral de hulpverlenende tak zich door het boek aangevallen voelt, en dat je als ouder van een ADHD-kind het beste met je kind voor hebt. Daarom vind ik dan ook dat ieder weldenkend mens, die het belang van de kinderen voorop stelt, m.i. aan zichzelf verplicht is om zowel de aantijgingen in het boek, als zijn eigen ethische overwegingen aan een gedegen onderzoek te onderwerpen.

Men zou zich na het lezen van het boek wel eens af kunnen gaan vragen of het, door toediening van medicatie, rustig maken en opkrikken van schoolresultaten wel opweegt tegen het risico van hartfalen en zelfmoordneigingen, die dezelfde medicatie met zich meebrengt. Of we met zijn allen bereid zijn de prijs te betalen. Dit laatste bedoel ik letterlijk én figuurlijk, aangezien we naast deze (onbedoelde?) legalisatie en financiering van drugs regelmatig geconfronteerd worden met de gevolgen van het gebruik hiervan. Enkele voorbeelden: 'zinloos' geweld, onverklaarbare botbreuken en het doodvallen van 'gezonde' sporters.

Overigens wordt niet alleen medicatie tegen ADHD aan de kaak gestelld, maar bijna alle psychofarmaca, omdat deze neurotoxisch zijn, en een heel scala aan schadelijke, vaak onomkeerbare symptomen veroorzaken, die meestal weggewuifd worden onder de bedrieglijke noemer 'bijverschijnselen'. Het boek zou daarom verplichte leeskost moeten zijn voor iedereen die belang hecht aan een gezonde maatschappij, maar op zijn minst voor hen die een adviserende of begeleide functie hebben op het gebied van ADHD.

Misschien zal niet iedereen overtuigd zijn van het gelijk, zoals blijkt uit de reactie van Mw. Paternotte van stichting Balans (die overigens volgens het boek gefinancierd wordt door de farmaceutische industrie en als gezien kan worden als 'advocaat van de duivel'), maar in ieder geval zouden ze eens stil kunnen staan bij hun eigen rol in het geheel. Na het lezen van het boek kan men immers niet langer eenvoudigweg claimen "ICH habe es nicht gewusst".

Mijnheer de Minister van Onderwijs,

Dokters maken ons wijs dat ze niet weten hoe ADHD-medicatie werkt.
Zie de internationale literatuur daarover en ook de bijsluiters.
Dokters schrijven ADHD-medicatie voor op basis van criteria die vooral te maken hebben met het pedagogisch comfort van de omgeving.
Zie daarover de diagnosecriteria van DSM-IV.

Voordat ADHD als een ziekte of als een aandoening werd uitgevonden om het pedagogisch comfort te behandelen, kende de maatschappij het werkingsmechanisme van die harddrugs wel.
Toen bestonden precies daarom geen therapeutische indicaties.
Dat mechanisme beschrijf ik op mijn website en in mijn boek: ADHD-medicatie:medische megablunder.

http://www.megablunder.net/werking

Maar omwille van commerciële overwegingen besliste een medische industrie om de gekende manier waarop die harddrugs het zenuwstelsel verwoesten, liever als onbekend te promoten.

Nu groeide een generatie wetenschapslui op met de overtuiging dat het verhogen van een pedagogisch comfort met wondermedicatie een nieuwe generatie jongeren ten goede komt, door te verzwijgen hoe die middelen eigenlijk wel werken.

Omdat ik sinds mijn opleiding niet vergeten ben, hoe een en ander in elkaar steekt, stel ik al meer dan twee jaar de vraag aan slimme zenuwartsen welke ziekte of aandoening men kan behandelen of genezen door het zenuwstelsel zodanig irreversibel toe te takelen zoals ik afbeeld op de cover van mijn boek.

Tot op heden antwoordde nog niemand, en dit terwijl de laatste vier jaren het aantal psychotisch gemaakte ADHD-kinderen in de psychiatrie verzesvoudigd is en dat aantal maar steeds blijft stijgen.
Ik zwijg dan nog van de sterfgevallen, door zogezegde aangeboren hartziekten en van de zelfmoorden ermee.
Immers de onbekend gewaande werking maakt die harddrugs ook zogezegd heel veilig voor geneeskundig gebruik, hoe zouden kinderen daar nu mee kunnen doodvallen?

Zelfs FDA waarschuwde onlangs dat ADHD-medicatie kinderen de psychiatrie en de dood kan injagen.
Maar deze boodschap is aan de geneeskunde en de verantwoordelijke overheden totaal voorbij gegaan.

ADHD-medicatie valt onder een opiumwetgeving en dokters moeten zich kunnen verantwoorden als ze zonder een echte therapeutische indicatie harddrugs aan kinderen voorschrijven.
De enige therapeutische verantwoording die momenteel officieel gekend is kwam van de KULeuven in 2005, waar in een postuniversitaire cursus voor medici gesteld werd dat die dingen meestal voorgeschreven werden op vraag van ouders, schooldirecties, vrienden en kennissen.

Een verantwoording die een toetsing door de Provinciale Geneeskundige commissie wel niet zal doorstaan, vrees ik.

Niettemin worden op scholen kinderen gedrogeerd om beter te kunnen presteren en ook zoals eerder gezegd, omwille van het pedagogische comfort.
Lees het arrest nr224,Rep.Nr.2004/7081 van het Hof van Beroep te Antwerpen, zitting van 16/12/2004 (Jeugdkamer)).

Terwijl een andere rechtbank in Beroep een renner, die met gelijkaardige stoffen ook zijn prestaties wou verbeteren een boete van 250.000 Euro oplegde.

Kortom Uw diensten zijn bekend met het chronisch toedienen in de scholen van cocaïne en amfetamineproducten om kinderen beter te laten presteren en omwille van het pedagogisch comfort van het onderwijzend personeel.

Het gebruik van die harddrugs is een nieuwe cultuur geworden in het onderwijs, terwijl de geneeskunde om evidente redenen nog steeds niet schijnt te (willen) weten hoe die dingen werken.

Momenteel bestaan bijna alle klassen uit kinderen waar sommigen gedrogeerd zijn en dan anderen weer niet.

Mijnheer de Minister, kunt U toestaan dat kinderen die niet gedrogeerd zijn in de klas worden achteruitgesteld door gedrogeerde klasgenootjes?

Mijnheer de Minister U weet wel dat renners die zich niet drogeren dan ook geen koersen kunnen winnen.

Omdat de geneeskunde en een stroman van de industrie mijn acties tegen het drogeren van de jeugd niet zo gunstig gezind zijn, werd ik voor die materie voor de Orde van Apothekers gedaagd.

Ik zou dokters het verwijt toesturen dat men harddrugs voorschrijft zonder te weten waarmee men bezig is.
Hetgeen ze beledigend vinden en een aanslag op hun ‘integriteit’.

Intussen werd ik door dat tuchtorgaan vrijgesproken onder meer omwille van de wel gekende werking van die harddrugs en het feit dat dokters helemaal niet (willen) weten waarmee ze bezig zijn.

Maar ook intussen blijven in de klassen gedrogeerde kinderen de kansen van niet gedrogeerde kinderen benadelen.

Ik besef wel dat geneeskunde en industrie blijven hameren op een massaal gebruik van het cocaïne-en amfetaminegebruik bij kinderen in de scholen, maar is het niet de hoogste tijd om maatregelen te nemen zodat onderwijs kan gegeven worden in klassen met alleen maar gedrogeerde kinderen en hetzelfde onderwijs ook in afzonderlijke klassen met niet-gedrogeerde kinderen?

Men is perfect op de hoogte van de verwoestende werking van die middelen ( zie ook FDA: http://www.fda.gov/bbs/topics/NEWS/2007/NEW01568.html ) en toch verkiezen CLB’s, dokters en schooldirecties nog steeds om kinderen doping toe te dienen voor het eigen profijt.

Uit de motivering van mijn vrijspraak blijkt duidelijk dat het niet de bedoeling is van de geneeskunde en de industrie om een discussie ten gronde te voeren over de manier waarop harddrugs het zenuwstelsel van gebruikers verwoesten.
Deze houding kan alleen maar CRIMINEEL genoemd worden omdat men op die manier op de kap van een nieuwe generatie de decadentie in de maatschappij wil bevorderen voor het eigen profijt.

Mijnheer de Minister, kinderen worden doelbewust medisch kapotgemaakt terwijl men de samenleving blijft voorhouden dat men niet eens weet waarom en op welke manier men zoiets doet.

En wat nog veel erger is, de nevenwerkingen van het chronisch gebruik van die psychotica worden handig aangegrepen om als symptomen van de ‘ziekte’ verklaard te worden, waardoor men hoger moet doseren en zelfs nog antipsychotica (neuroleptica) moet gaan toedienen.
Behandelende dokters zijn niet eens in staat om symptomen van een uitgevonden ziekte te kunnen onderscheiden van de schadelijke nevenwerkingen van chronisch dopinggebruik.
Zelfs zijn de meest gebruikte neuroleptica bij kinderen (in die materie) niet eens geregistreerd om door kinderen gebruikt te worden.
En dat kan zomaar allemaal.

Bovendien was het nu juist de bedoeling van de uitvinding van deze nieuwe ziekte, dat de nevenwerkingen van de verkochte medicatie als symptomen van de ziekte zouden kunnen uitgelegd worden.
Een commercieel perpetuum mobile, zeg maar.

Men focust alleen maar op een gigantisch eigen profijt en het korte termijn welbevinden van gelegaliseerde harddrugs.
De medische en politieke corruptie en de collusie daaromtrent leg ik uit in mijn boek: ADHD-medicatie:medische megablunder.

Mijnheer de Minister, dit is schuldig verzuim als geen maatregelen worden genomen om die waanzin in de scholen te stoppen.

Doping in de klassen kan gewoon niet, zelfs niet als dokters legaal ( en zelfs zonder kennis erover) dealen.

Dokters zijn op dat gebied niet geloofwaardig omdat ze voorhouden dat ze drogeren met stoffen waarvan ze niet (willen) weten hoe ze werken, en ze de schuld op anderen proberen te schuiven als ze dreigen er verantwoording voor te moeten afleggen.

Als die kinderen echt ziek zouden zijn, moeten ze van de andere kinderen afgezonderd worden of thuis blijven, want zoals uit de huidige cijfers blijkt, is zoiets heel erg besmettelijk, zelfs epidemisch en kunnen sommige psychiatrische ziekenhuizen de opnamen van verslaafden en karaktergestoorden door het gebruik van harddrugs amper nog aan.

En laat ons dan nog zedig zwijgen over het dealen van die stoffen op de speelplaatsen.
Iedereen is daarvan op de hoogte, alleen ... een Minister niet.

Tot slot ben ik ervan overtuigd dat U zult antwoorden dat U niet over de bevoegdheid beschikt om de doping in de scholen te verbieden.
Ik begrijp dat.
Maar het is wel Uw bevoegdheid om de onrechtvaardigheid aan te pakken die momenteel heerst in de klassen door gedrogeerde kinderen samen met niet gedrogeerde kinderen op eenzelfde manier de lessen te laten volgen.
Ik probeerde uit te leggen op welke manier U daarmee de niet gedrogeerde kinderen benadeelt.

Vandaar deze brief.

Apotheker Fernand Haesbrouck

Schoorvoetend begint het te dagen bij de Overheden.

Clobutinol (Silomat) zou hartproblemen geven.

Wel wel wel ....

Men is gestart met het uit de handel nemen van ‘gevaarlijke’ stoffen.

Straks zal men nog een geloof gaan hechten aan de redenering over het werkingsmechanisme van phenylalkylamines.

Chronisch gebruik van phenylalkylamines*maakt psychotisch en is dodelijk gevaarlijk.

Psychotisch omdat ze de neuronen verwoesten.

Dodelijk omdat het sympaticomimetica zijn
Voor een goed begrip nog even herhalen.

Er zijn 4 grote groepen chemicaliën die hallucinogeen zijn, een perceptie op de realiteit veranderen en een controleverlies veroorzaken op het gedrag.

1) de indolen ( LSD en sommige paddestoelen)
2) de cannabis producten.
3) Piperidylbenzylaatesters ( cocaïne, methylfenidaat( Rilatine,Ritalin,Concerta), mCPP ( Trazolan) , Champix)
4) Phenylalkylamines , waaronder

a) phenylmethylamines : Ketamine, Special K.
b) phenylethylamines : amfetamine, speed, Aderall, Dexedrine,Pervitin en de vroegere eetlustremmers.
c) phenylpropylamines : SSRI’s waaronder Prozac, Strattera, Seroxat, Serlain, Efexor, enz....
d) phenylbutylamines: de groep met Clobutinol, Provigil ( Modafinil).

Eigenlijk is het chronisch gebruik van al die stoffen zeer gevaarlijk omdat ze psychotisch maken en sympaticomimetisch werken.
Toch zeer eigenaardig dat 4c en 4d niet onder een opiumwetgeving vallen, terwijl al die stoffen eigenlijk een en hetzelfde werkingsmechanisme hebben.

Hoe zit het nu met al die veilige stoffen die men ‘schoorvoetend’ een na een uit de handel gaat halen?
Welke beschermengelen hebben de analogen op dit lijstje met héél grote omzetten?

Zijn ze gezonder en veilig voor de patiënten alleen maar omdat ze goed verkopen?
En men niet ‘weet’ hoe ze werken?

Wie neemt hier torenhoge risico’s?
Wie is hier wel heel goedgelovig?

De dokters met hun geloof in de industrie?
De industrie met hun geloof in de ‘onbekende’ werking van succesproducten en wondermedicatie?

De patiënten in hun geloof in de dokters die het zelf niet weten, maar de industrie dan wel geloven, die het uiteindelijk ook niet ‘schijnt’ te weten.
De Overheden met het blinde geloof in de wetenschappelijke kracht van de industrie, die bovenal blijft vasthouden aan de kracht van een ‘onbekend’ gewaand werkingsmechanisme, zolang men maar goed en veel verkoopt.

En wanneer de eetlustremmers uit de handel gingen, kende men plots het werkingsmechanisme wel.
Wanneer Clobutinol nu uit de handel gaat, is nu ook meteen dat mechanisme bekend.
Van alle anderen ... en om paniek te vermijden, houdt men het voorlopig nog bij : werkingsmechanisme onbekend.

De wetenschappelijke kracht van een gedragsgeneeskunde.

Maar wat doen we nu met dat lijstje van de vier grote chemische groepen?
-----------------------------------------------------------------------------------
* Alkyl staat in de scheikunde voor een keten van koolstofatomen.
Als tussen de phenyl en de amine een koolstofatoom staat spreken we van phenylmethylamine.
Keten van 2 koolstofatomen geeft ethyl ( phenylethylamine) , 3 koolstofatomen: propyl, 4 koolstofatomen : butyl.

Mijn stelling over het werkingsmechanisme van die stoffen wordt bevestigd door het uit de handel nemen van een stof, waarvan men een maatschappij onterecht wijsmaakt dat hoe groter de alkylgroep hoe minder gevaarlijk die stof dan is.

Men is erin geslaagd om de phenylpropylamines buiten een opiumwetgeving te houden door ondeskundigen wijs te maken dat die stoffen een kleinere affiniteit zouden bezitten om de neuronen te castreren. Terwijl men die kleinere affiniteit compenseert door hoger te doseren.

De hongerremmers en efedrine ( phenylethylamines) werden al uit de markt gehaald omwille van de ongevallen ermee.
En nu ook een onschadelijk gewaand phenylbutylamine ( Silomat).

Voorlopig blijven de cocaïnestoffen en de andere amfetamines ( ethyl en propyl) ( zonder een anorectische indicatie, maar wel met dezelfde anorectische werking) nog in de handel omdat de sterfgevallen ermee als aangeboren hartafwijkingen worden genoteerd.
Dit soort van wetenschappelijke hypocrisie werd ingevoerd omwille van economische redenen, want moesten alle plotse sterfgevallen ermee ( zie ook FDA) op een juiste manier geregistreerd worden, dan zou men nu al meer doden tellen dan met Vioxx ooit het geval is geweest.