Verhuisperikelen
Vanaf vandaag weer foon, TV én INTERNET...JOEPIE!
Ik zal nog niet iedereen kunnen bezoeken, maar ik ga wel al wat verslag uitbrengen en al een deel bezoekjes afleggen.
Allereerst de verhuis uit ons huurhuis.
Roger, onze 'verhuisopzichter' en makes vriend, belde mij met de mededeling dat hij zaterdag de verhuis niet kon doen, omdat hij vrijdag naar de kliniek moest voor een knie-operatie.
Dat viel serieus tegen, maar gelukkig kon hij het wel donderdag doen, de 25 ste mei op de feestdag.
De vrienden die mij de vorige keer hielpen (Wim kende ik toen nog niet) konden niet.
San en peter zaten aan de zee.
Mijn broer moest gaan vloeren bij een vriend van hem.
Ann en Johan zaten met het lange weekend in de Ardennen.
Ze zijn wel de woensdag al komen helpen.
Roger was de lift komen installeren (belle-etage) dus living op de eerste verdieping, dan is er natuurlijk een lift nodig.
Hij had de ballustrade aan het balkon weggenomen en de meubels werden via een katrol en balken naar beneden gegleden.
Dan stond het zwaarste gerief al klaar in de garage en hoefden ze dat de volgende dag maar op de remork te zetten en naar den Destelwijk te voeren.
Wim zat met enorme tandpijn en geen enkele tandarts die hem kon helpen.
Hij liep er al een week en enkele dagen mee rond, zich nog geen tijd gegeven om er naar te laten kijken.
Hij was dus maar nen halven.
Een vriend belde mij, zijn vrouw is verliefd op een andere, en net nu zij een communicantje hadden.
Nu zat ik daar nogal mee in, tijdens die verhuis kon ik hem moeilijk naar ons leten komen om naar hem te luisteren.
Als ik een koppel mocht noemen waarvan ik zou denken, die gaan nooit uit mekaar, dan zijn zij dat wel...'t is erg!
De barkast, het salon, de tafel, de salonkist, de TV-kast en PC-kast gingen vlot naar beneden, maar mijn grootste vrees was de livingkast.
(Foto: Giovanni die erop toekeek hoe Wim en Johan de barkast beneden aanpakten)











