Kaartlezer-Greece
Anno 1990 vertrokken we naar Griekenland...we wilden in Athene geraken.
We reden via dezelfde weg als toen we naar Ex-Joegoslavië reden het jaar ervoor en ik was weer de kaartlezer van dienst.
Deze keer was het wel anders...we werden overal door politie tegen gehouden en dan werd er naar onze papieren gevraagd, tot vervelens toe zelfs.
We kregen zelfs een boete, direct te betalen, wegens het overdag (nota bene) slapen in de berm langs de weg
Ineens sprongen 2 agenten voor onze wielen..."nee, alwéér controle?...Pfffff!"
Nee, zij vroegen of ze een lift mochten hebben tot Vranje, zo'n 140 km verder.
De jongste sprak Engels en vertelde dat ze uit de kazerne gaan lopen waren om bij hun lief en vrouw te gaan.
Zij sliepen in een kazerne en hun chef was erachter gekomen, dus moesten ze teruggaan en wachtte er een straf op hen.
Hij noemde Maron en de andere Tikash (of zoiets) wiens vrouw verpleegster was.
Onderweg moesten we stoppen en stonden we in een grote file, er was een accident gebeurd.
We passeerden via Kassandra, een burcht nabij Larisa, een klooster in Titi Viles en we bezochten de opgegraven stad van Delfi...echt KNAP!
We hadden een kaart waar grote en kleine zuilen op stonden, we wisten dus waar er iets speciaals te zien was en waar iets minder toeristisch.
Dan kwamen we in Athene en reden we naar Peréas waar een groot schip naar 3 eilanden vertrok: Hydra, Poros, waar we winkelden en de eilanden bekeken.
Ik had een pentax gekocht en kon er nog niet goed mee overweg.
Ik heb op daar veel foto's genomen, en ook van het schip vanop de eilanden, maar dat filmpje zat er niet goed in en die zijn mislukt.
De foto's van het derde eiland Aegina met zijn oude tempel, zijn gelukkig wél gelukt.
We deelden een taxi met een Amerikaans koppen om van het schip terug naar onze auto te gaan en die reed in het achterste van een andere auto.
Die man stak zijn vuist eens de lucht in, die taxichauffeur ook en dat was het
Athene zelf hebben we natuurlijk ook bekeken, eerst het verlichte Acropolis vanop het terras van een restaurant.
We leerden er enkele Denen kennen en die ene, Benny is zelfs een keer naar België gekomen en naar ons trouwfeest.
In het park rondom het Acropolis zagen we Griekse dansers.
De volgende dag zagen we het Acropolis zelf en het was adembenemend mooi!
Het rijden in Griekenland bracht wel veel stress met zich mee, ze kennen daar geen verkeersregels noch autokeuringen.
Vooral s'nachts (Rony reed uren aan één stuk soms tot onder de morgend) was dat een merde, je zag 2 paar koplampen op je afkomen bij een 2-strokenbaan en ze staken je voorbij alsof het niks was.
Vooral in Athene zelf was het een grote mierennest.
We reden langs de brug van Istmus, Korinthos.
We gingen zonnen en zwemmen in Artheo Korinthos,
en dan zagen we Mykines, ook archeologische opgravingen en weer de moeite waard.
In Thrinto was er iets bijna idem als in Mykines.
We reden naar Nafplion en dat was een tip van Belgen die we in Delfi hadden gezien.
Een berg aan zee met vele burchten op de top en een eiland met een burcht plak in zee...PRACHTIG.
Je moest een trap met 800 treden betreden om er te geraken, maar ook weer de moeite waard.
We hebben ook daar gezwommen.
Nabij Ithea aan zee zwommen we ook.
De volgende stop was Meteora...nog nooit van gehoord, maar we zagen er postkaarten van in een winkel.
Dat was ook iets dat ik deed, kijken of er postkaarten waren en dan zag je of het de moeite waard was wat er te zien was.
Meteora is echt HET mooiste dat ik ooit gezien heb...het meest indrukwekkende en ik kon daar een boek over kopen...in het Nederlands...de geschiedenis van de ongeveer 25 kloosters ginds.
En je kon de kloosters gaan bezoeken...soms via een gevaarlijke hangbrug tussen 2 rotsen in...soms via trappen in de berg zelf.
Binnen mocht je géén foto's nemen, spijtig genoeg...om de kunstwerken te beschermen.
Onbereikbaar waren de kloostertjes die in holen in de bergen gebouwd waren...ongelofelijk!
Ik vond er ook een schildpad in een bos niet ver van Ragliofilo en het scheelde niet veel of ik had die mee naar huis genomen
In Ex-Joegoslavië stoptten we aan een mooi meer in Lastva, tegen Tribnje.
Dan zagen we het mooie Dubrovnik!
We zagen het oude en het nieuw gedeelte van de stad, ook weer de moeite waard!
De Mincenta toren...het lourijenac fort, enz...vele winkeltjes in smalle straten en restaurantjes.
We kregen autopech net toen we de bergen uit waren, op een goeie kilometer van het stadje Tucépi, waar we via een toeristenburea aan een takeldienst geraakten en we naar Split gebracht werden, ongeveer 70 km verder.
De chauffeur kende enkel zijn eigen taal, maar hij maakte zich verstaanbaar door gebarentaal "Granata POEG" en dan wees hij, zo wisten wij dat daar een granaat was ontploft.
Hij bracht ons naar een mercedesgarage en we zijn zelfs samen met hem nog iets gaan drinken
En die garagist was zelfs al eens in België geweest.
Wij sliepen altijd in de auto, we waren toch met ons tweetjes en hadden niet veel luxe nodig, maar nu kon dat niet en moesten we een hotel zoeken, zo'n kleine 75 euro voor 1 nacht mét ontbijt.
Ik had mijn fototoestel in de auto laten liggen, stom kieken en nu had ik daar geen foto's van, en ik was mijn toestel achteraf toch niet kwijt...je weet nooit, hé!
We zwommen in Split en ondertussen werd onze schakelbak gemaakt.
Wij gingen in de late namiddag om onze auto en mochten met Belgisch geld betalen...10000 BF wat helemaal niet veel was.
We reden dan naar Sibenik en Skradin, waar we het jaar ervoor ook geweest waren...en naar Bratiskovsci naar onze vrienden.
We hadden pas gegeten, maar we moesten mee-eten, niks aan te doen, goulash
We bezochten Bosko's familie en bleven deze keer wel niet slapen, we waren onderweg naar huis.
De foto's van vorig jaar hadden wij hen opgestuurd en die hadden ze goed ontvangen.
En wéér kregen we van dat 'straffe water' mee
In Pula zagen we deze arena en in Bled gingen we zwemmen.
We reden weer via Kransjka Gora en via de Würzenpas naar Oostenrijk, Duitsland en zo naar huis.
Wij woonden toen al samen en we kwamen thuis na een rit van 7658 km.
Enkele maanden later brak de oorlog uit in Ex-Joegoslavië en we weten nog altijd niet of die mensen nog leven.
We hopen het!
...ik hou dat dus goed in de gaten.
