Werkperikelen: Vrijdag

Boys...

and girls

en als ge dorst hebt...dan moet ge drinken, hé!
Doe het met maten...of vriendinnen...
en hou het plezant!
Groetjes
knuffel

Wim is na zijn werk in gang geschoten, samen met Giovanni.
Het plafond in Gio's kamer heeft een eerste laag verf gekregen.
Grijs en een soort appelblauwzeegroen, hij koos twee kleuren.

En ik ben met Gio een PC-tafel en bureaustoel voor hem gaan kopen...zo blij dat hij is!

We hebben wééral een duif op bezoek.
Ik had recuup1 vandaag (gelukkig geen foon gekregen om te moeten gaan werken) en Giovanni stuurde mij vanliddag een sms.
Op weg van school naar huis, had hij een gewonde duif gevonden, hij vroeg wat hij ermee moest doen.
Ik ben ze dan maar gaan halen en nu staat ze in de living in een bak.
Ze is gewond aan het rechter pootje en ze trekt die altijd in.
't Is een lieveke...als ik tegen haar spreek, valt ze in slaap  ze wordt er rustig van.

Een mooi duifke, hé!

Ik had recuup 3 gisteren en ik had met ons make en mijn tante Ingrid afgesproken.
Ze kwamen mij halen om eerst eens naar gordijnen te gaan zien.
Dan zijn we naar 't Waasland shopping center geweest en we hebben een afslankslaatje gegeten...was een tijdje geleden en echt jammie.
Rond 14u zette mijn tante mij terug thuis af en ze bracht make naar huis, terwijl ze feitelijk ook naar de macro mocht meegaan...maar ons make was ongerust...ze is haar poeske kwijt.
En ikke vaneigest "Make, amai...dan heb ik sjans dat ge dat nu pas zijt tegengekomen, nadat ik er ben uit gekomen, of ik had hier nooit gezeten"
Ze kon er toch om lachen en mijn tante ook.
Een kat die zij eten geeft, had 4 jonkie's in haar terras komen leggen, maar vannacht is er eentje spoorloos verdwenen.
De moederkat weent nu en zoekt het overal...ze denkt dat make het gepakt heeft en is met haar jonkie's verhuist naar make's stalletje.
Nu is ze daar natuurlijk het hart van in, hé!
Toch kon ik mij niet inhouden "Alléé jong, ons make is haar poeske kwijt!"
Stout van mij, hé...nogalwel dat ze mij kent.
Toen ik thuiskwam, waren ze aan de tuinen van onze buren bezig, langs weerskanten.

Vandaag was het kuisdag...moet ook soms gebeuren, hé!
En we zijn de verf voor Giovanni's kamer gaan kiezen...we gaan er morgen eens werk van maken, zie.
Ik kreeg ook foon van mijn ex...hij heeft wééral een nieuw lief...een schoonheidsspecialiste deze keer...die voor VTM werkt en al die BV's onder handen neemt.
Ik hoop voor hem dat het deze keer eens goed afloopt...want hij wisselt van partner zoals wij van schoenen.
Maar ik was zo gehaast, dat ik bijna over mijn ene broekspijp viel en van de trap donderde...ik viel met mijn elleboog tegen de muur, zeg...en nog kon die vent niet ophouden met bellen, zelfs in de auto...amai zenne!
En dan spreken ze NOG van viswijven , ik heb hem 6 keer gezegd dat ik weg moest.

Buiten de school ligt een wei...en in die wei staat een koe...en die zei boe...maar ook nog iets anders!
"Pssssssst...kun je mij eens efkes helpen met het pieken van deze velo, want ik moet naar de boerenmarkt...ze willen mijne schat verkopen, en ik wil dat niet...boehoe!"



Enfin...we hebben de koe laten boe-roepen, want zeg nu zelf...een koe op ne velo...dat gaat toch niet!
Maar we zijn zelf een kijkje gaan nemen op die boerenmarkt.
Echt mooie beestjes...en lief!

Hadden we nu een wei gehad...dan hadden we het paardje hieronder direct gekocht...dat was een echte flodder...zoooo superlief en ze was mensen gewoon, dat zag je.

Voor de laatste foto moest ik rap zijn, want een fotomodelleke is't niet.
Ze draaide voortdurend met haar kont, om toch maar niet op de foto te moeten en ook al zijn mijn jongens echte dierenvrienden, zoals mij...Marnick is ribbedebie wanneer ze te veel bewegen.
Giovanni trekt zich dat niet erg aan, die gaat naar elk dier, juist zoals zijn mama...ik heb dat al van toen ik kleintjes was en ik heb dat nu nog.
Het was een héle plezante dag, de zondag!

We zijn gisteren naar de opendeurdag gegaan van Giovanni zijn school te Beveren.
De boys zaten bij hun papa, maar Wim is ze vroeger gaan halen...ik was gaan werken.
Na het werk reed ik ook naar Gio's school.
Hij demonstreerde enkele oefeningen, het plaatsen van een stopkontakt.
Hij had dat enkele in theorie geleerd, maar ook in de praktijk lukte hem dat goed.
Die jongens hebben daar elk een kotje waar ze hun oefeningen kunnen maken.

Ik, Wim en Marnick probeerden ook den 'eletrieker' uit te hangen...maar verder dan het 'strippen' van een draad of iets opmeten, kwamen wij niet

Neenee, Giovanni is den echte eletrieker in spé...dat staat vast.
Hij liet ons ook zijn ander werk zien...de lampjes die brandden waren het bewijs van zijn goede werk.
Buiten de school, nam Wim nog eens een fotootje van ons drietjes...dat kleintje in't midden, dan ben ik...

Ik werd ook herkend...niet als BV door een fan, maar ik voelde mij haast zo.
Gusta is een vriendin van ons Roosje, die in Beveren woont en ze is per toeval op mijn blogje geraakt.
Nu komt ze eens regelmatig bij mij lezen...dus in feite is ze wel een klein beetje een fan, hé!
Haar kleinzoon gaat naar dezelfde school als Giovanni, en daarom was ze ook op de opendeurdag.
Je ziet het hé Gusta...'t staat erop, hé!

Ik wens jullie een kei-tof weekend...ingeleidt door enkele kei-coole fotootjes en een paar tips

 

Leef niet zoals een kip zonder kop en poten



"Money for nothing en the chicks for free" mag niet je motto zijn



Wees geen struisvogelkat die geen zand vindt om zijne kop in te steken

 

Ga niet met den derden bot lopen, gun een ander ook iets



Gebruik geen geweld, houdt alles recht en de kerk in't midden

 

Heb geen hart van steen en wees lief voor mekaar

Nu kan ik met een gerust hart mijn werkweekend verder zetten, zie!
See ya!

Ik zag mensen dolfijnen vangen
mijn ogen werden nat...
Men had hen omhoog gehangen
het was een echt bloedbad.

Ze werden uit het water gevist
het kreeg een rode kleur,
een radeloze blik 'het is een list'
ze roken de dood zijn geur.

Ik zag die dieren afslachten
wat mensen met ze deden.
Die namen de tijd en wachtten
terwijl de dolfijnen helse pijn leden.

Men dood hen niet meteen,
met een mes in de hand
gaat men er traag overheen
tot het dier in een vrachtwagen belandt.

Ook die kleurt helder rood,
de dieren spartelen in het rond.
Ze zijn dan nog niet dood,
ze zijn levensbedreigend gewond.

Ik zag die beelden terug in mijn dromen
het was echt héél érg!
Hoe zij aan hun einde komen
gaat door been en merg.

Het mooiste en slimste dier
is toch wel een dolfijn,
maar dat interesseert Japan geen zier,
hoe kan men toch zo harteloos zijn!

Wat deze dieren moeten meemaken
en moeten doorstaan
kan alleen ieders hart raken,
we mogen dit niet door laten gaan.

Het gaat hier weer over het grote geld,
over de maatschappij middelen geven.
Is dat dan alles wat telt?
Hebben zij geen recht op een waardig leven?

Zelfs een waardig sterven gunt men hen niet
de mensen zijn niet wederkerig lief.
Dat doet mij enorm véél verdriet,
help deze dieren...alstublief!

Ik wil eens efkes ieders aandacht!
Ik heb vreselijke beelden gezien...al een poosje geleden, maar ze zinderen nog altijd na.
Waar gaat het over?
Over het op een beestachtige manier slachten van weerloze dieren...één van de allerliefste en intelligentste diersoort van onze planeet...de dolfijn.



Wie  de petitie  wil  tekenen  tegen  deze  zinloze  slachtingen  kan naar  volgende  link :
http://www.petitiononline.com/golfinho/petition.html

Ik vond deze link op het mooie blog van een blogster en ik bekeek het filmpje dat boven de link staat.
Wie naar die beelden wil gaan zien, ik hou jullie zeker niet tegen...maar wees gewaarschuwd...ze zijn verschrikkelijk!!!!!!!!

https://blog.seniorennet.be/dolfijn320/

Met tranen in de ogen ben ik naar de link gaan zien en ik heb die petitie DIRECT getekend.
Ik raad jullie ook hetzelfde aan...teken die petitie AUB...want dit moet echt STOPPEN!

Jullie weten...of toch sommigen van jullie...dat ik al eerder een gedicht schreef over de slachtpartijen van honden en katten 'Dierenleed', en ook een gedicht tegen het vetmesten van ganzen 'Foie gras ofte grote lever'...nu scheef ik eentje over het killen van dolfijnen.

Euh...geen brugDAG voor ons...geen verlengd weekend.
Toch niet voor mij en Wim, wij moeten morgen gaan werken!
En ik moet zelfs ook op den eerste mei gaan werken.
We moeten de toeren onder ons verdelen, we zijn nu met 14...ieder doet dan een stukje van de vroegen en daarna moeten we in de 1mei-stoet meegaan.

De 'vlijtige' verpleegsterkes weer aan't werk, dus hé!



Er mogen maar 3 auto's meerijdan (gelukkig), want da's stapvoets rijden en da's niks voor mij, dus hopelijk moet ik niet rijden.
En daarna gaan we met zen allen en sommigen ook met partner en kids naar het Waasmeer te Temse iets gaan eten.
Diezelfde 'vlijtige' verpleegsterkes dus wéér eens op stap !



Ik ga alleen, omdat mijn kids het niet zien zitten om met die kleintjes in de speeltuin te gaan en Wim blijft dan bij hen.
Naar dat deel van de dag kijk ik wel uit, zenne!
Weer een drukke week voor de boeg...7 dagen werken met het weekend bij.
Maar we hebben ons dan toch weer eens kunnen laten gaan, dat scheelt, hé!

Fijne zondag...en geniet van het schoon weerke!

Ik heb maandag en dinsdag de laten gehad.
Ik had companie, want ik moest onze laatste nieuwe aanwinst de laten aanleren...en dat was plezant.
Haar autootje (een witteke) stond voor mijn deur, omdat we bij mij thuis hadden afgesproken.
De boys dachten dat ik thuis was, maar met een andere auto...de buren dachten dat ik weer in panne stond en weer een vervangwagen had
We waren maandag in Lokeren en ik kijk ene second op het blad dat mijn collega vast had, om het huisnummer te zien.
Ik keek gelukkig op tijd weer naar de baan, want er kwam een brokkenpiloot uit het straatje van rechts gevlamd, zonder te kijken, laat staan te stoppen.
Mijn reactie was...stuur naar rechts en om een boog rond dienen auto rijden...sjans, want we hadden zeker niet op tijd kunnen stoppen...en die kerel reed gelukkig door.
Sommigen nemen die voorrang van rechts toch wel echt letterlijk, zenne!
Er kan een fietser afkomen, maar daar trekken zij zich niets van aan!
We waren om 15u vertrokken, 32 patiënten over het Waasland verspreid (rond 18u15 hadden we er 10 gedaan) en ik was juist 15 minuutjes thuis een pompelmoesje aan't eten, toen ik om 23u foon kreeg van de permanentie.
Ik moest nog naar een patiënte te St-Niklaas voor een inspuiting (de 33ste)
Zij had ons al sinds vrijdagavond verwacht...had dan om 18u gebeld...maandag om 20u30 ook gebeld, maar weer niemand te zien...uiteindelijk iets voor 23u en dan kreeg ik pas foon dat ik naar daar moest, zeg!
Die wacht, dat is me wat, zenne!
Ik heb het direct gemeld, want ze was niet de enige...ik had al bij een patiënt een wondverzorging gedaan die ook al sinds vrijdag op ons wachtte, maar die we niet hadden doorgekregen.
Dinsdag verliep vlot en geen oproepen achteraf.
En nu is mijn collegatje haar eerste keer alleen aan de laten bezig.
Ik heb de eerste dag 200 km gereden en gisteren 160 km...serieuze toeren, hé?
En vandaag had ik de vroegen, dus mag ik feitelijk nog van geluk spreken dat ik maandag pas rond 23u30 thuis was en niet gisteren.
Ik heb drukke dagen achter de rug en heb daarom nog niet veel op de pc gezeten...en dan met dat mooie weer en de drukte rond ons gezinnetje, sorry daarvoor!
Ik ga nu eerst den afwas doen sé en dan kom ik nog eens terug...tot straks!

We hebben een drukke dag gehad gisteren.
We hebben eerst alles opgekuist, want ons huis was vuil na de deurwerken.
Romxke en Ben kwamen een blitsbezoekje brengen onderweg naar het verjaardagsfeestje voor Ben's ma, om een ladder en de portefeulle van Wim te brengen...die waren we vorig weekend vergeten.
We waren bij vrienden uit de wijk uitgenodigd op een kleine receptie ter opening van hun nieuwe zaak.
Zij wonen wat verder in een doodlopend straatje, maar we hebben hen al enkele keren ontmoet op een wijkmeeting, een tof koppel.
En dan moesten we om 18u bij mijne pa zijn voor een BBQ.
Giovanni is gisteren verjaard...hij werd 15 jaar...al 15, zeg!
Ik kan het nog altijd niet geloven, 't lijkt alsof het gisteren was dat hij geboren werd, de tijd gaat snel.

HAPPY BIRTHDAY, lieverdje!



Pa heeft een jongere vrouw ontmoet op één van zijn vele reizen (ze is nu 36)
Hij trok naar Bulgarije en hij leerde zijn gids wat beter en intiemer kennen.
Darina kwam eerst eens met vakantie naar België en nu woont ze al 3 maanden bij mijne pa.
Woensdag vertrekken ze naar Bulgarije, waar hij haar familie wat beter gaat leren kennen en dan zien ze wel wat de toekomst brengt.
In mei kennen ze mekaar al een jaar.
Ik heb met onze pa geen kontakt gehad voor 9 jaar, door omstandigheden die ik hier nu niet op mijn blogske ga zetten, da's wat te persoonlijk.
Maar ik ben blij dat ik hem nu sinds 6 jaar weer opnieuw zie, en dat ik ook mijn halfbroertje Andy (11 jaar) en mijn halfzusje Vickie (14 jaar) beter kan leren kennen.
We hebben daar al eerder over gepraat, maar nu meer opener en dat deed mij goed.

Pa en Darina aan de BBQ, en jullie zien van wie ik die zotte streken heb, hé!
Mijne pa is ook 'prettig gestoord'

Pa met Andy en zo fier als ne gieter tussen zijn 2 dochters.

Het eten was echt lekker.
Mijn jongens zijn dan met Andy op de playstation en PC-spelletjes gaan spelen.
Wij bleven buiten zitten, wat babbelen, wat eten, 't was echt plezant.
Het werd dan te koud en dan zijn we naar binnen gegaan...we waren pas rond 4u thuis!
Wim en mijne pa waren wel al een eindje in de wind, door de whisky-cola
Bij het afscheid nam Andy mij vast en hij gaf mij een knuffel ('t is een echt knuffelbeestje) en dat deed mij wel wat, dat had hij nog niet eerder gedaan.
't Was echt plezant.

We hebben onze binnendeuren, ze zijn geplaatst en ik ben dolgelukkig, amai!
Wat een 'stomme' deur allemaal niet kan doen, hé?
Ik was die gordijnen echt al strontbeu.
ik moet zeggen, ze zijn nog mooier dan ik had verwacht...kijk maar!



Dit was gisteren...dan stonden alle deuren er wel al in, maar de kassementen nog niet, ook de sloten ontbraken nog...mij toch niet kunnen houden en enkele fotokes genomen

Dit is vandaag getrokken, alles volledig afgewerkt.
Wim was dinsdag thuis, toen ze de deuren kwamen brengen...en gisteren, omdat Kristof (schrijnwerker en maat van Wim) verder kwam werken.
Dit is de deur die tussen de inkom en de living hangt en ernaast die naar de WC.
We hebben beukenhout gekozen en de nerven lopen horizontaal, alsook in de deur tussen keuken en berging en berging-garage.
Ik heb ook mijn broer al aangesproken om de plinten eraan te komen hangen, wanneer hij tijd heeft, want die heeft het énorm druk.
Op 't moment is hij bij ons make aan't vloeren...de inkom en gang, keuken, WC en badkamer, daar is alles beneden.

Boven ook beukenhouten deuren in de badkamer en de drie slaapkamers.
De nerven lopen daar wel verticaal, maar idem klinken.
We konden ook verfdeuren nemen, maar we hadden geen goesting om die om de drie jaar te verven en af te schuren, dan betalen we liever wat meer en dan moeten we er niet meer naar omzien, hé!
We hebben in totaal dus 8 deuren.
Ik had vandaag ook vergadering op 't werk, op mijne recuupdag (wééral), maar ik was anderhalf uurtje later weer thuis, dan was Kristof niet te lang alleen.
Om 9u30 was hij er (file onderweg van Pepingen naar St-Niklaas) en om 16u was het gebakken, in de sjakos.
Ik ben echt superblij...wij alle vier.

Onze binnendeuren zijn toegekomen...EINDELIJK...na een wachttijd van maar liefst 4 maanden.

Morgen worden er al enkele geplaatst.
Wim nam 2 dagen verlof en ik ben normaal donderdag thuis, maar we hebben dan vergadering.
Ik hoop dat ik dan niet moet komen, omdat Wim dan laat thuis gaat zijn, hij doet karweitjes bij een collega van hem die een boerderij heeft, buiten zijn job.

Ik had een bijscholing vandaag te Aalst...en ik zat in het spitsverkeer op de N41 en te Hamme in wegenwerkenverkeer, zeg!
Ik ben 1 uur en 20 minuten onder de baan geweest...pfff!

We hebben ons supergoed geamuseerd op de blogmeeting.
Ik en Wim zijn eerst naar Oostende gereden, naar Ben en Romx, die ons meenamen naar Aartrijke.
De meeste bloggers en chatters zaten al op het terras, het was dan ook schitterend mooi weer.
eén van de blogsters kon zelfs niet aan de 'ritser' weerstaan en ze ging erop zitten (Romxke vaneigest hé, dat moet je toch nie vragen )

Het was gezellig op het terras en er werd om en weer gepraat.

 



 



 

 


Het eten was ook jammie, gebracht door een traitteur.
En af en toe werd er een stukske vlees onder de tafel gesmeten...voor Bijouxke, het hondje van Romx en Ben.

Na het eten kon het feesten en dansen beginnen.
Ene persoon danstte bijna zijn ziel uit zijn lijf...Johan1958...die ook alles had georganiseerd.
Ik denk dat hij de zenuwen moest afdansen, want dat had hij...en 't was voor niks, want het is enorm goed afgelopen.
Of heeft hij zijn benen ingesmeerd???
Ik vraag mij af met wat...jullie ook niet Romx en Frieda?...hihi
Bedankt Johanneke!
Donderdag zijn Jean-Piérre en zijn vrouwtje Chris 5 jaar getrouwd.
En dat werd ook vernoemd...en er volgde natuurlijk een openingsdans, hé!

 


 















 
 

   

We waren wel al rond 23u30 weg...spijtig genoeg.
Maar de mannen vonden het te luid om te kunnen tetteren en we zijn naar een cafeetje gegaan in Oostende.

Wij zijn bij Ben en Romx blijven slapen...lekkere koeken gegeten...nog wat gebabbelt en dan naar Puivelde gereden om de boys te gaan halen bij ons make.
Daar zijn we ook blijven eten.
Toen we thuiskwamen, had ik amper tijd om de foto's te bekijken, want we werden door onze buren uitgenodigd om een duvel te komen drinken.
En vandaag gaan werken en wat gekuist.
Daarom dat de foto's nogal laat op mijn blogske staan, hé!
Geniet ervan en neem ze gerust mee.
Of geef een seintje, dan stuur ik ze door.

Ik kom jullie allemaal een zeer prettig en aangenaam weekend wensen met véél zon...en ze laat zich nu al zien, zal dus in orde komen.

En voor de feestvierders onder jullie...
HAVE FUN

 

en tot straks op de blogmeeting te Aartrijke, hé!
Ik ben in form...gulder ook?
We gaan er eens INVLIEGEN sé!

Na den toer, hebben we altijd nog wat bureauwerk en ik reed de parking af op weg naar huis.
Ik hoorde ineens zo'n raar geluid, mijn auto deed niet normaal, dus reed ik naar de garage.
Ik hoorde onderweg een rare 'plof' en mijn radio werkte niet meer.
Aan de garage zette ik mijn auto af en ik startte hem opnieuw...maar dat ging niet meer...niks!
De garagisten bekeken hem en kwamen tot de conclusie dat mijn starter kapot was.
Watte?? Nu al?? Hij's nog geen 8 maanden oud!!
Ze moesten die bestellen en dat stuk ging die nacht binnenkomen.
Ik belde naar de hoofdverpleegster, omdat ik vandaag moest gaan werken en ik had geen vervoer...en ook niet om terug naar huis te rijden, omdat hij daar moest blijven, hé!
Mijn hoofdverpleegster vondt geen vervangwagen, omdat de meesten (ook ik) die privé gebruiken en dan kan die niet worden uitgeleend.
En de collega die wél haar autootje kon laten uitlenen, was niet te bereiken.
Ze was trouwens nog in ziekenverlof...door een accident, iemand is in haar 'gat' gereden.
Vorige maand reed zij in iemands anders 'gat'...dus dat autootje is al wat een beetje geschonnen nu, hé!
Na een heen en weer gebel naar Gent, mocht ik een vervangwagen van de garage gebruiken...maar die waren allemaal weg...behalve enen...waar de 'mannen van den bouw' soms gebruik van maken...een kamionetje!!!!!!!!!
Ik heb nu wel gene schrik om daarmee te rijden, omdat ik het gewoon ben om met verschillende automerken te rijden, door de hobby van mijn ex-man.
Die kocht geschonnen auto's, hij knapte die volledig op (huurde dikwijls een spuitcabine) en hij verkocht ze dan weer.
Eerst reed hij of ik ermee, maar wanneer hij winst kon maken, werden die auto's verkocht.
Het kwam zelfs zover...dat ik op een bepaald moment niet meer wist met wat ik reed, een naft of een diesel...en een verstrooidheid van mij zorgde ervoor dat ik diesel deed in een naft...ik geraakte amper thuis, maar wel met veel rook en domp dat vanonder de motorkap kwam piepen 
Mijn ex moest dan elk leidingske uitkuisen en die motor volledig proper maken om die te kunnen redden!
Maar enfin...ik dus weg met die kamionet, hé!
Die stuurde als een kamion...ik zat nogal laag...het rammelde vanachter langs alle kanten...ik moest op die pedalen duwen om vooruit te geraken...ik had amper zicht op de baan langs de achterzijkanten (geen ramen)...EN ik had beziens, niet te doen een verpleegster die uit een kamionet stapt om de mensen te gaan verzorgen...dat zie je niet alle dagen, nietwaar!

Ik moest de vervangwagen direct na den toer weer naar de garage brengen...precies of der had mij nog geen kat gezien...redden wat er te redden valt
Mijnen auto was klaar en ook mijn autoband is gemaakt...ik zou er al rap teruggestaan hebben, want hij was kapot.
En dan op den bureau mijn verhaal doen aan de collega's, natuurlijk , hé!
Om hen op de hoogte te brengen van de primeur... want zo'n avontuur heeft nog géén één van het team meegemaakt!
En maandag ga ik deze foto's meepakken, nu ben ik 2 dagen vrij en ook in't weekend.

De mannen hebben gedaan gekregen, toch met verven, nu enkel nog wat opkuis.
Ze kregen een pintje

Straks moeten ze zich gaan klaarmaken, ze gaan enkele dagen naar ons make, ik moet nog 2 dagen werken deze week.