Happy Halloween!

Op een dag ontmoet Jane,Tarzan in de jungle.
Ze is onmiddellijk verkocht en voelt zich aangetrokken tot deze wildeman.
Tijdens een gesprek babbelen ze over zijn leven in de jungle.
Ze vraagt hem hoe hij zijn seksuele noden bevredigt. "Wat is dat?", vraagt hij, niet wetende waar ze op doelt.
Ze legt hem uit wat seks is, waarop hij zegt:  "Oh dat. Wel, ik gebruik meestal een gat in de stam van een boom."  
Zichtbaar verafschuwt zegt ze: "Tarzan, je
doet het helemaal verkeerd! Ik zal je uitleggen hoe je het wel moet doen."
Ze doet haar kleren uit, gaat liggen op de grond en spreidt haar benen.
"Hier", zegt ze, "hiermee moet je dat doen!"
Tarzan doet zijn lendendoek uit, gaat een stap dichterbij staan en geeft haar plotseling een krachtige trap in het kruis.
Jane rolt in het rond van de pijn, en wanneer ze uiteindelijk een beetje tot positieven komt, vraagt ze: "Waarom deed je dat nu?"
"Gewoon effe checken of er geen eekhoorn in zit!

 

Ik wil jullie terug een aantal foto's laten zien van in ons stadspark.
Het mooie kasteeltje met vijver...en ik had geluk dat de grote fontein aan stond en er een regenboog in scheen.
Ook kon ik heel dicht bij enkele slapende en van de zon genietende eenden komen...dat leverde mooie foto's op.
Ik nam ook veel foto's van de watervallen, maar er is slecht ene van gelukt.
Bewegend water...niet simpel, amai!
En de zwammen in de boomstammen die daar liggen...da's ook de moeite.
Geniet van de foto's...en van een mooi weekend!

Ik heb al eerder getrokken foto's bewerkt en voorzien van een kader en mijn naam en da's een geheel ander zicht...kijk zelf maar!

Scroll eens naar beneden en zie je het verschil???
Ongelofelijk, niet?

En ik heb het ook gevonden hoe ik rechte foto's kan inkaderen...na lang zoeken is het gelukt!
Let op...er komen wél enkele spinnekoppen aan...brrr!

Zo zijn ze véééééél schoner, hé!
Alléé, buiten die spinnen dan

Ik ben eens één dagske thuis...ik ben tot in de vroege uurtjes met mijn foto's bezig geweest...tot 3u30 en da's het uur waarop Wim opstaat als hij de vroegen heeft wat een nachtuilke, hé!
Het gevolg was dat ik vandaag héél lang geslapen heb...tot 11u30, zeg!
Teken dat ik het nodig had, amai!
Ik heb nu 7 dagen na mekaar gewerkt, met mijn werkend weekend ertussen en een laten...een kleine 49 uren...de uren dat we gratis en voor niks op den bureau slijten daar dan nog niet bijgerekend...we krijgen een half uurtje per keer administratie bijgeteld.
Deze maandag en dinsdag tellen wel al voor de nieuwe week in Gent en we werken 36u per week, het is dan ook geteld vanaf vorige week maandag en dinsdag was ik thuis, dus zijn dat 42u45...dat zijn weer 6u45 die bij mijn overuren worden bijgeteld.
Maar we kunnen die niet opnemen...we hebben de laatste maanden zelden een recuupdag.
Omdat er nog velen betaald verlof hebben (ik ook) plus NO's (da's iets nieuw) betekent Niet Oproepbaar.
Als er nu iemand ziek valt, kunnen we de lates verdelen en achter onze vroegen nog een stuk laten doen, buiten die enkele dagen die we zowiezo per maand hebben en buiten onze volle lates.
En enkele part-time collega's zitten met teveel overuren...die moeten dus maar sporadisch ne keer komen werken.
Volgende maand heb ik 10 dagen na mekaar, waaronder een dag opleiding en normaal ook een stuk laten bij, die mijn hoofdverpleegster ondertussen al aan iemand anders heeft gegeven.
We zullen blij zijn dat het een nieuw jaar is, dat de NO's beter kunnen verdeeld worden, we niet meer met al dat verlof zitten en we eindelijk weer eens recuup kunnen krijgen, zenne! Het wordt opdenduur wat te veel...pfffff!
Komt er nog bij dat ik maandag aan de laten begon en door mijn eerste patiënt werd afgeblaft.
Mijn collega was er de dag ervoor veel te vroeg (er liggen 2 patiënten in het ziekenhuis en bij die ene komen we anders 2 keer per avond), dat scheelt dus enorm in tijd, hé!
Maar ik kreeg ook de volle lading, omdat ik wat later was vertrokken dan anders...we hebben een meisje dat pas om 16u30 van school is en anders sta je daar een tijd te wachten aan de deur.
Ik heb hem vriendelijk gewezen op dat feit plus dat ik altijd even vriendelijk ben en hij niet op mijn hoofd moet schuiven wat er de avond ervoor is voorgevallen...daar had ik niks mee te maken.
Hij keerde toch om en was ineens vriendelijk, maar hij had wel eerst gedreigd om andere verpleging te nemen...daar heb ik op geantwoordt dat dat zijn volste recht is...voila!
Bij de tweede patiënte wilde de zoon opvallen voor zijn bezoek (doet hij elke keer) en ik kreeg allerlei opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd.
Na mijn werk ging ik naar hem, want hij zat met zijn bezoek in de keuken en die vondt het amusant hoe de zoon mij behandelde.
Ik vroeg "Zei je iets over die medicatie?"
"Da's al opgelost!" zei hij ineens.
"Dan is't goed!" zei ik en ik stond echt al klaar om die zoon en zijn bezoek hun vet te geven...verdorie, 'k laat mij niet doen, zenne!
Ik zei een goeiendag tegen zijn moeder, die er trouwens spijt van heeft dat ze het rusthuis verlaten heeft om bij haar zoon en diens vriendin te gaan inwonen.
Ik keerde hem de rug toe, maar gaf zelf ook nog een opmerking, dat hij het zou horen "We zijn verpleegsters, geen meid!" en ik zei enkel goeiendag aan zijn moeder...maar ik daverde ongelofelijk!

Mijn derde patiënte was die dame die mij die handtas heeft gegeven...en die heb ik eens goed vastgepakt en gezegd hoe blij ik was om een vriendlijk gezicht te zien...voor de rest viel die avond gelukkig goed mee.
Dinsdag had ik de vroegen en een patiënt die normaal rond de middag werd gedaan, wordt nu op een vroeger uur gedaan, maar je moet een omweg maken, terwijl je een 45 minuten later weer in de buurt moet zijn, dus vroeg ik of hij ietskes later kon worden gedaan...een patiënt die ik bij de voornaam noem en waar ik anders héél goed mee overéén kom.
"Ik wil mijn boodschappen kunnen doen, hé en om 10 u vertrek ik niet meer!"
"Maar Willy, we zijn er evengoed dan nog voor 9u"
"En dan allemaal nieuwe patiënten tussenkomen, zeker...ik zal anders eens naar 't WG-kruis vragen, die komen op tijd en uur"
Ik verschoot ervan, zeg en ik vroeg het niet eens voor mijn eigen, maar voor mijn collega...want ik sta de eerstvolgende maand al niet meer op dienen toer.
Ik zei "Zeg Willy, vergeet dat ik het gevraagd heb, hé zeg!" ik heb niet veel meer gezegd en ben naar buiten gegaan.
 Sommigen vergeten echt dat wij niet enkel bij hen komen...veel kilometers doen en in dat druk verkeer zitten...maar de meeste zijn gelukkig héél wat vriendelijker...daar worden we als een familielid ontvangen, soms zelfs met koekjes en een taske koffie bij.
Zulke voorvallen vallen niet zo veel voor en meestal zoeken we wel hoe we die persoon dan het best aanpakken, of zoeken we naar een oplossing...maar héél soms is het je wel al eens teveel...zoals mijn laatste werkdagen.
Er zal iets in de lucht gezeten hebben waarschijnlijk!

Ja zeg...ik heb de smaak te pakken, zenne!
Van zodra ik tijd heb, neem ik mijnen digi en ga ik op stap naar geschikte shots.
Ik ben nu al twee keer naar het stadspark te Sint-Niklaas gegaan en héle mooie foto's getrokken...het gaat alsmaar beter.
Eerst schieten er zo'n kleine 20 goeie over van de dik 200 en nu moet ik er toch al wat minder nemen.
Ik begin het ook al te kennen...door al eens een knoppeke te verzetten, want een bijsluiter lezen, daar heb ik geen geduld voor.
Ik ontdek het liever eerst en kijk dan wel eens achteraf in het boekske.
Ik heb véél geluk gehad met enkele foto's...vooral met het roosblaadje op het water...er kwam op dat moment juist een vis onder zwemmen, en ik had nog net zijne staart...op foto, hé!
En één van die kleine eendjes begon zich nogal vlijtig te wassen toen ik daar de zondag stond.
Ik heb nog veel foto's, maar die houd ik voor de volgende keer.

Ik heb mijn werkweekend weeral achter de rug, zie.
Het was niet echt druk op mijn toer, maar ik heb ook een collega geholpen...dat doen wij altijd, we komen goed overeen met mekaar.
't Was wel enorm kalm toen ik thuis kwam...de boys zaten sinds vrijdagavond bij mijn make, omdat Wim bij een collega ging werken, van 's morgens tot 's avonds.
Ik heb mijn digi genomen en ben naar het park van Sint-Niklaas gereden, nadat ik in Paradisio kleureninkt en zwart-witten ben gaan halen voor Giovanni zijne printer.
't Was schoon weer en ik had zin om foto's te nemen.
Ik kreeg wel rare blikken toegeworpen toen ik op mijn hurkske tussen de stuiken zat...om jacht naar insekten, zwammen, bloemen en planten.
Maar er liep nog iemand met een camera rond...beroepshalve weliswaar, om een gehuwd koppeltje te fotograferen.
Jaja, ook mijn trouwfoto's zijn in dat park genomen...en de communiefoto's van mijn boys, die ik zelf heb genomen, omdat ik door mijn examen (toendertijd) te laat was om nog een fotograaf te vinden die daar tijd voor had...ik moest dus wel.
Dat was zo goed meegevallen, dat ik ze voortaan telkens zelf nam, en dat ga ik in april weer doen...Marnick is een gewillig modelleke, dat zal dus gemakkelijk worden.
Toen ik thuiskwam, stonden onze overburen buiten...samen met de vier mannen die hun oprit hebben gelegd.
Werkmannen zijn al een tijd bezig met het leggen van de voetpaden in onze wijk, maar die trekken zich niets van de opritten aan.
Met als gevolg dat velen hun oprit weer moeten uitbreken en aanpassen, omdat die stomme voetpaden veel hoger liggen.
Zo ook bij onze overburen...4 cm, zeg!
Wij hebben dus sjans dat onze oprit nog niet gelegd is!
Die mannen verstonden er niks van...dat hebben ze nog nooit meegemaakt, zoiets...moet weer lukken dat het in onze wijk moet voorvallen, hé!
Enfin, ik heb nog lang staan babbelen, en dan rap naar binnen om die foto's te bekijken.
Vandaag had ik weer de vroegen en in Temse is een patiënte die mij heel graag heeft...zo erg dat ze graag zou hebben dat ik altijd in op die toer zou staan.
Ik krijg ook vanalles van haar, zoals BBQfakkels die ze bij de colruyt hadden gekregen, wafeltjes die ze aan de deur had gekocht..., maar wat ze mij nu gaf...ik viel met mijne mond open van't verschiet!
Een lederen handtas van Italiaanse makelij van 'Gianni Conti'

Ik heb het eindelijk gevonden met dat programma om foto's in te kaderen en mijn naam erop te zetten.
Ik heb ook van fotoshop gebruik gemaakt om ze op te frissen.
Eerst komen de foto's die ik op de grasweide in onze buurt heb getrokken...en enkel van het onkruid dat in onze tuin groeit...bij gebrek aan mooie planten op een regendag in de herfst!

 
 
De foto hieronder doet mij aan Halloween denken...precies een spookske, hé!
Oordeel zelf maar!

Ik ben weer met wat foto's aan de gang gegaan en ik heb een programma ontdekt waarmee ik kan omkaderen en mijn naam kan bijzetten...bordermaker.
Ik moet er alleen wel nog mee leren omgaan.
Geef me nog wat tijd en dan zet ik mijn 'Herfstcollectie' op mijn blog.
Foto's die ik in de gietende regen gemaakt heb, terwijl ik op Marnick wachtte die Kathegese had...in april doet hij zijn plechtige communie.
Bijna deed hij die niet, en had ik ambras met meneer pastoor...maar da's weer een ander verhaal...en jullie kunnen nu waarschijnlijk al niet volgen...mijn brein wil weer te snel gaan...nog een mankementje aan mij dus da's voor een andere keer.

Ik moet dit weekend werken...ik heb de vroegen...maar ik kom jullie alvast een Supergoe en supertof weekend wensen...tot later!
HAVE FUN!

Ik heb vorige week een collega mogen vervangen op haar toertje en we hadden daar onze oudste patiënte, Mieke...een klein en tenger vrouwtje van 99 jaar!
Nooit had ik zo'n lieve en levenslustige dame tegengekomen van die leeftijd!
Ze kon nog redelijk goed stappen, met ondersteuning...zelfs van haar zetel tot de badkamer en dat was een eindje.
Ze woonde bij haar dochter in...een echte 'petit just' gelijk wij hier in Sint-Niklaas zeggen...en je moest haar liggen, of je kreeg gedonder.
Ze zei het niet in je gezicht, maar achter je rug tegen een collega.
Mij kon ze heel goed hebben, ik had sjans.
En tijdens het ziekteproces van haar moeder, kregen we ook een sterkere band.
Mieke had in het weekend een kleine beroerte gekregen en ze kon haar bed niet meer uit.
De mensen van de palliatieve eenheid kwamen er al, en de dokter ook iedere dag.
Mieke was stervende en de maandag verschoot ik echt...haar toestand was zo verslecht...ik had er geen hoop meer op.
Maar de dag erna was ze allerter...en liet ze me wéér verschieten.
Ik had haar in bed gewassen en ze had goed meegeholpen, ook met hulp van haar dochter, die haar liefdevol opving en haar beloofd had om haar niet naar de kliniek of een rusthuis te zullen doen.
Haar dochter was efkes weg en Mieke trok een oogske naar mij...zoals ik vroeger van haar gewoon was, als haar dochter een slechtere dag had (dat is ook niet te onderschatten, hé! Ik bewonder haar daar wel voor)
Ik riep haar dochter, maar ze deed haar ogen weer zo flauw als tevoren, en nu was het precies of ik had me dat ingebeeld...de deugeniet
Ze was altijd in voor een grapje en ze zat vol met deugenietestreken.
Woensdagmiddag werd de pijnpomp bij haar geplaatst, ik en de verpleegster van de palliatieven deden dat.
Donderdag en vrijdag had ik de laten en dan is het snel bergafwaarts gegaan.
De dokter had gezegd dat ze de vrijdagnacht niet ging halen, maar Mieke was een sterk vrouwke...ze is zaterdagmorgend rond 9u30 overleden.
En daar heb ik toch wat van geweten, zenne!
Met sommige patiënten heb je een grotere band dan met andere, hé!
We dachten dat zij in mei de 100 ging halen, maar het heeft niet mogen zijn...



Een vrouw van honderd
het heeft niet mogen zijn
ze heeft het net niet gehaald
voor haar sloot het levensgordijn

Deze vrouw heeft bewezen
dat...hoe oud je ook bent
hoe ziek en wetende dat het einde nadert
je je deugenietstreken nog altijd kent

Zij heeft het geweten
dat je door optimisme en humor
erg ver in het leven kan komen
Mieke...we zullen je nooit vergeten!

Nog een paar foto's van bewoners van make's tuin

Jaja...terug een spin...het krioelt daar van de spinnen.
Ik kijk wel héél goed uit als ik in haar tuin wandel...dat ik niet tegen één van die akelige beestjes aanloop...brrr!

Van de poes nam ik ook een foto.
Feitelijk is dat niet make's poes, maar ze komt wel bij haar eten en ze woont in de terras.
make kan ze niet binnen laten, omdat Tibo (Mijn broer zijn jongste zoontje) allergisch is voor poezenhaar...spijtig genoeg!
Anders had ik wel één van haar jongskes geadopteerd.
Het katertje...dat ene die wij eten gingen geven toen make in de kliniek lag...moest nog wat langer bij haar logeren, omdat Roger's dochter Saskia hem wilde adopteren, maar ze eerst een reis wilden maken.
Hij's spijtig genoeg ondertussen overreden.
Dit is zijn foto.

Saskia en haar zoontjes zijn er érg verdrietig om, want 't was een lief baasje.
Hij's niet eens volwassen mogen worden.

Sinds we digitaal TV hebben bij telenet, heb ik niet anders dan probs gehad...we konden ineens niet meer van 'Prime-à-la-carte' gebruik maken...al enkele maanden...en ik was dat beu.
We hadden een algemene panne in de wijk, waarschijnlijk door de werken, want ze zijn immers aan de voetpaden begonnen.
Dus belde ik naar telenet en ik volgde de instructie's om het euvel te verhelpen.
Wat gebeurde er?
Ik had niks meer...ik kon enkel TV kijken en opnemen, maar de balken waar 'Prime-à-la-carte'...'het nieuws gemist' en dergelijke op stond genoteerd, waren verdwenen...plus onze foon uit én ik had geen internet meer.

 

Het kon niet van gindsuit verholpen worden en vrijdag is de technieker langsgeweest, juist voordat ik de laten op moest.
Zij beweren dat het probleem door de 'Router' is gekomen, die we hebben geïnstalleerd voor Giovanni zijn internet.
We hebben digitaal TV sinds maart...hij internet sinds april, maar dan konden we nog films kiezen...geen vuiltje aan de lucht.
Ik moet nu wel 60 euro verplaatsingskosten ophoesten, omdat het probleem niet bij telenet lag.
Mijn hoofdverpleegster heeft ook pas digitaal TV, maar dan bij Belgacom.
Dat gaat niet via de TV-kabel, maar via de foonlijn, dus hoef je niet meer te betalen voor die kabel-TV...plus zij heeft 80 posten, waaronder ook animal-planet, hetgeen we 2 maanden gratis mochten bekijken, maar daarna enkel mochten houden, indien we er een abonnement voor betaalden.
Ik heb beslist...en ik heb het trouwens al gedreigd dat te doen aan de foon met de telenet-medewerker...dat ik in februari mijn telenet zal opzeggen en eens ga informeren bij Belgacom.
Want ik ben het echt strontbeu!
Giovanni heeft nu geen internet meer, want de router is weggenomen, en nu moeten we een andere gaan halen in de PC-winkel...ja zeg!

Gun me ook een beetje tijd...ik heb het één en ander in te halen, maar ik kom zéker bij je langs!
Voor nu!

Prettig weekend...en ook aan de bluesfans die nu van Rude Roots hun muziek staan te genieten...en de bloggers en chatterkes die in Antwerpen een feestje aan 't bouwen zijn!

Kijk niet te diep in het glas...oppassen, zulle!

Even voor de duidelijkheid wat mijn laatste gedicht betreft...dat slaat natuurlijk niet op mij, hé!
Ik vind het een verademing als ik eens één klein momentje alleen ben en tijd voor mijn eigen zelve kan maken...dan is dat "OEF!" met die tieners hier om mij heen en die jongsten die mij bijna 10 keer per dag komt knuffelen...of den oudsten die de gewoonte heeft om mij te doen opspringen, door zijn vingers in mijn zij te steken...of Wimmeke die 'precies goesting' heeft 
Sommige gedichten zijn wel enkele jaartjes geleden geschreven, en dan kan er wel eentje tussenzitten dat vanuit mijn gevoelens of ervaringen van toendertijd geschreven zijn...of een liefdesgedicht (Dan gaat dat over Wim, hihi!)
Soms kan ik niet verder...dan schrijf ik het einde een dag nadien, maar dat kan ook een jaar nadien zijn, da's te zien.
Maar héél soms schiet mij één te binnen...zelfs terwijl ik aan het werk ben onderweg in mijn auto...en dan MOET ik een pen pakken en het opschrijven, want 10 minuten nadien weet ik het niet meer...zoals dit gedicht...dat vloeide in 1 ruk uit mijn pen.
Dus mensen...geen nood...ik ben mijn lachske niet kwijt...ik heb mij nooit eenzaam gevoeld dankzij mijn 2 schatten van jongens en de grote vriendenkring die ik heb (alleen de tijd ontbreekt soms)...ik heb echt geen tijd om mij eenzaam te voelen, hoor!
En heb ik eens een dipje...dat ook al een eeuwigheid geleden is...dan sta ik in mijn living te dansen, springen en onozel te doen op keiharde muziek (vb, Nobody's wife van Anouk...heb ik grijs gedraaid ) tot ik erdoor ben.
Maar iets anders nu...fotograferen...een andere passie van mij of hoe je het kunt noemen.
Ik bewonder dan ook de mensen die goed kunnen fotograferen en ik pluis zulke blogs totin de archieven uit, als ik veel moet inhalen, omdat ik lange tijd niet op bezoek ben geweest.
Ik lees alle bezochte blogs, maar soms pluis ik al eens een archief uit, het is te zien waarover het blog gaat!
Ik was op bezoek bij Marsje en ik kreeg ook weer de kriebels om mijn digitje te nemen en enkele macro-opnames te maken...dus ging ik in make's tuin rond op zoek naar geschikt en fotogeniek ongedierte en nu meer en meer zeldzaam wordende bloemenpracht...ziehier het resultaat.
En mocht er iemand een tip geven ivm hoe ik mijn naam op de foto's kan krijgen...die zou ik zeer dankbaar zijn, want dat ontbreekt wel, vind ik.

Make kwam af en toe eens met grote ogen kijken..."Ons Sandra op spinnenjacht??? DA KAN NIE!"

Wim had de laten vorige week.
Omdat er een collega ziek was donderdag en vrijdag, moesten we haar lates verdelen onder mekaar.
Donderdag had ik sjans, want ik had vrijaf...maar vrijdag deed ik ook mijn stukske laten.
Omdat de boys vrijdag geen school hadden, ben ik Marnick Donderdag naar mijn make gaan brengen.
Ik was al bij haar geweest...om haar wat te helpen en omdat haar kapper allebei ons haar ging doen.
Zaterdag ging ik Marnick terug halen, met Giovanni bij en we zaten aan make's terras te genieten van het zonnetje, terwijl Wim en zijne pa de betonnen platen aan de beek achteraan onze tuin versterktten met betonnen paaltjes.
Het was ons goed bevallen, en de zondag hadden wij enkel schaduw in ons tuintje...en ik had zin om een fietstochtje te maken...dus zijn ik en Marnick dan naar make gereden...van Sint-Niklaas naar Puivelde, zo'n goeie 9 km.
Marnick was met zijn koersfiets...die heeft hij in occasie gekocht...en ikke maar trappen om hem te kunnen bijhouden, zeg!
Ik stak alle fietsers voorbij, maar Marnick reed evengoed op zijn dooie gemakske...tis een echt coereurke, zenne amai
Ik was kapot toen ik thuiskwam...ook al was het niet zo ver...ik heb gewoon te snel gereden.
Maar het was plezant, via veldwegels en de Bosstraat in Puivelde.
Ik nam enkele foto's onderweg, en ook op de terugweg, van een beeld aan een speelplein te St-Niklaas...een mooi beeld en ik had nu eindelijk mijn digitje eens mee om het te fotograferen.
Ik nam ook enkele foto's van make, Marnick en Roger, voor haar terras en ook voor haar huis.
Je ziet dat haar arm en hand nog redelijk gezwollen zijn, hé!
Dat zal nog wel efkes duren eerdat alles weer ok zal zijn.
Ze stapt wél al zonder kruk, door de trainingen van haar kinisist, maar ook op pure wilskracht.
Mijn make is een sterke vrouw...dat heeft ze door dit voorval toch weer eens bewezen!

Ik weet niet wat zeggen
ik kan het niet uitleggen,
vind de juiste woorden niet,
weet geen uitweg voor mijn verdriet

Zo kan het niet verder gaan,
ik kan het niet meer aan
Wat moet ik zeggen
moet ik mij hierbij neerleggen?

Aan wie kan ik mijn woorden kwijt,
woorden van verdriet en spijt
Ik heb niemand om mij heen
ik ben helemaal alleen

Wat is er toch aan de hand?
Heb zelfs geen vriendenbestand
Hoe is het zover kunnen komen
Kom uit regelrechte nachtmerriedromen

Ik zit in een diep tranendal,
het verdriet komt van overal
Ik kan niet stoppen met wenen,
mijn glimlach is verdwenen

Ik kom tot de constatatie...
ik heb geen enkele relatie
Eenzaam en alleen...
ik sta op één been

Ik had geen wensen,
geen nood aan mensen
Ik kon het wel aan
zou mijn mannetje wel staan

Nu heb ik iemand nodig,
hulp is zeker niet overbodig
Maar ik ben alleen
heb niemand om mij heen

Tienerperikelen...
Die waren er vandeweek natuurlijk ook!
Zoals jullie weten, wordt mijn oudste zoon Giovanni soms gepest omwille van zijn snor.
Hij zei "De jongens van mijn klas hebben ook een snor, maar die scheren die af! Ik wil mij ook scheren, kan Wim mij dat eens leren?"
Ik wist niet wat ik hoorde...een gastje van 15 notabene, die zijn snor wilde afscheren!
"Maar Giovanni toch, gij gelooft dat toch niet dat die jongens hun snor afscheren, hé! Die hebben gewoon nog geen snor en die zijn jaloers op de jouwe!"
Maar tja...de mama geloven ze op diene leeftijd niet meer, hé!
Dus...de snor EN het donzig geitenbaardje gingen eraf.
Ik heb wel gene foto...dat werd mij verboden door mijne zoon, omdat hij niet zich al scherend op mijn blogske wilde terugvinden, en mij kennende...
Sanderendaags kwam hij thuis van 't school en ik vroeg "En??"
Ja...ze hadden het gezien dat zijn snor plotseling verdwenen was...in rook opgegaan...of moet ik zeggen, in schuim...
"En die zeiden 'gij zijt zot', dus die scheren zich nog niet, zen mama!"
Ik kreeg gelijk...alléé vooruit...waar gaan we dat schrijven...in mijn blogske misschien?

Mijn werkend weekend is vorige week goed meegevallen.
We hebben wel enkele palliatieve patiënten en bij ene dacht ik echt dat ik haar in mijn handen ging hebben, zo erg was ze achteruit gegaan.
Maandag was ik thuis, maar dinsdag had ik de toer waar we dan bij die palliatieve patiënten moeten zijn, en die patiënte was ineens enorm verbeterd.
Mijn collega's dachten dat ze dit weekend niet ging halen, maar als ze haar die dag hadden gezien, zouden ze direkt van mening zijn veranderd.
Woensdagmorgend moest ik terug bij haar zijn, in het donkere huis met weinig verlichting.
Ik begon mijn inspuiting klaar te maken, die ze dagelijks 2 keer moest krijgen, terwijl de zoon haar ging wakker maken...haar bed stond in de living.
Ik merkte direkt dat er iets mis was en ik ging gaan zien...ze was ondertussen gestorven en voelde zelfs al koud aan, dus was ze die nacht overleden...en haar zoon had het niet gemerkt.
Ik heb de dokter opgebelt om het overlijden te komen vaststellen, en de zoon was natuurlijk erg verdrietig.
Zo'n moment is echt wel niet gemakkelijk.
Ik kende de patiënte redelijk goed, want ze heeft enkele jaren op mijn vast toerke gestaan.
Nu sta ik op 7 verschillende toeren en zag ik haar sporadisch...toch had ik het er ook moeilijk mee.
 Ik heb ook in enkele rusttehuizen gewerkt en mensen gevonden die gestorven waren...ik heb zelfs eens meegemaakt dat ik een echtgenoot uit de cafetaria liet halen, omdat zijn vrouw stervende was, en dan zijn we er met enkele collega's bij gebleven tot ze gestorven was...maar je word dat NOOIT gewoon!!!
Ik deed mijn toer verder zo goed ik kon en probeerde er zo weinig mogelijk aan te denken.



Ik kreeg foon van mijn hoofdverpleegster, omdat ik een verblijfsonde bij een patiënte moest plaatsen die niet meer kon urineren.
De echtgenoot had het gerief pas om 16u, maar ik besloot om haar urineblaas al leeg te maken met een ultra-fijne sonde...het lukte niet, zoals de dokter al had gevreesd.
Het probleem was wel dat die patiënte niet naar de kliniek wilde, maar ze had geen enkele keuze.
Ik heb haar dan moeten overhalen...een dame die pas uit de kliniek ontslagen was en de laatste maanden niet anders gezien had dan de binnenkant van een ziekenhuis...haar reactie was dus goed te verstaan!
Ze begon zelfs te wenen, ze wilde niet weg.
Ik ken die patiënte niet zo goed, maar op die korte tijd dat ik er kom, en op de enkele keren, heb ik toch een band met haar opgebouwd.
Gelukkig, want ik kon haar ompraten, het was echt nodig voor haar gezondheid...en haar echtgenoot was mij dankbaar...ook omdat ik bij hen bleef tot de ambulance ter plaatse was.
Ik ben dan rond de middag ook naar de zoon van onze overleden patiënte gaan kijken, om te zien of alles okee was, en dat was zo...hij had ondertussen steun van zijn familie gekregen, die daar allemaal aan de tafel zaten...ik heb hen gecondoleerd.
Ik kijk niet graag terug op diene woensdag...een dag waar ik geconfronteerd werd met de onaangename zaken die bij mijn job horen...maar die spijtig genoeg ook moeten gedaan worden...ook dat is onze taak.

Ik moet werken...in dat medisch wereldje!
Maar ik kom jullie toch nog een prettig weekend wensen!
Met ne foto van ne knappe gast...stel je voor, dames...een knappe gast, die uit zijn kleren springt van 't verschiet...bij de aanblik van je knappe verschijning in je uitgaans-outfit...mmm...een aangename gedachte, niet????
Hoewel...spannend is dat wel niet, hé!
Is het niet beter op de easy way...eerst de plastron...dan het hemd...de riem losmaken...de pantalon (hij heeft dan ondertussen zijn kousen en schoenen al uit, vaneigest hé!)...de slip...ik denk dat er al enkele droomsters over hun toetsenbord aan 't kwijlen zijn...hihi!

Wel...keep on dreamin'...het is je gegund!

Wat is dat een raar wereldje toch...een beetje zoals de baanwerkers...een baan open breken om de baan te verbeteren, en enkele weken later opnieuw om er gasleidingen aan te leggen...zo zit het medische wereldje blijkbaar ook in mekaar.
Wat zit ze nu weer te brabbelen, hoor ik jullie al peizen...gij werkt in dat medische wereldje!
Wel...mijn make heeft 'pinnen' in haar arm, van haar elleboog naar haar pols.
We zijn vandaag naar de dokter gegaan om haar plaaster te laten verwijderen, een collega van haar chirurg die ermee samenwerkt, en die wist haar te vertellen dat ze er weer uit moeten, omdat ze te dicht onder de huid zitten.
En dat zou over een week of 3 moeten gebeuren.
Ik had dat al willen zien aan haar RX-foto's...precies alsof ze te groot zijn voor haar arm en ik zag dat ze inderdaad nogal dicht tegen haar vel zaten.
Ik had haar dat ook gezegd, maar ik dacht niet dat het zo érg was, dat ze er weer uit moeten.
We waren wat te vroeg en we gingen daarom nog iets gaan drinken aan het station.
Ik liet een auto stoppen, zodat zij op haar gemak met haar kruk de straat kon oversteken..."Dat ze je niet omver rijden, hé make!"
"Nee zeg, dat zou wa zijn. Ik wil niet terug naar de kliniek, zenne!"
Ze zal nu niet zo lang moeten blijven, maar het idee om weer onder het mes te moeten, trekt haar natuurlijk niet erg aan, hé!
Het is nu nog niet zo erg als bij sommige mensen, maar plezant is anders, hé!



Ik moest ook de tas van Giovanni naar school gaan halen, omdat die te zwaar was om met de fiets te dragen.
Hij's met zijn klas en enkele leerkrachten op 3-daagse gegaan naar Hulst...en ze hebben zich blijkbaar supergoe geamuseerd.
Ze zijn wel geschrokken van de véle sekshops die Hulst rijk is...en jongens van 15-16 jaar...die op ontdekking zijn...ge verstaat hun nieuwschierigheid da wel, zeker hé!
De leerkrachten waren ook "tof"...anders dan in de klas.
Ze moesten zelf hun potje koken en deden avondspelletjes tot 24u.
De sfeer onderling was ook "tof"...eens geen gepest...en de jongens steunen die niet goed met de fiets meekonden...van mij mogen ze dat elke maand organiseren...zo leren die gasten mekaar wat beter kennen buiten de school om...en zelfs de 'Hollanders' vonden ze "tof"

Hoor je de stilte hier nog niet?
Nee, nu nog niet...het is nog ietskes te vroeg...maar morgen moet ge eens komen luisteren...zooo stil zal het hier dan zijn...zooo rustig...zooo kalm...waarom?
Wim staat een week met de laten...(Hij doet véél liever de vroegen en was pas om 22u45 thuis...'k was in slaap gevallen voor den TV )...en Giovani gaat naar Hulst op 3-daagse met zijn klas per fiets vanuit St-Niklaas...dus zullen ikke en Marnick alleen thuis zijn...zooo stil!