Archief

Deze foto's zijn genomen in en rond een maïsveld niet zo ver van onze wijk.

 
 
 
 
 
 



En dan heb ik voor de zottigheid maïs enkele schone kleurkes gegeven

Heksen maken hun griezelsoep
van vieze vuile heksentroep
Ze vliegen in het rond
en maken het echt te bont

"We gaan je pakken", schreeuwen ze luid
ik durf mijn huis niet meer uit
De heksen zijn niet alleen
er zweven spoken om ze heen

Ze komen rond middernacht
wanneer je ze niet verwacht
wanneer je je wekker hebt gezet
en ligt te dromen in je bed

Straks zijn ze hier
zo wild als het wildste dier
Wat moet ik nu doen?
Ze namen me niet mee...toen

Ik legde snoep op tafel
een chocolade koek en een wafel
Dat hebben ze toen meegenomen
naar mijn bed zijn ze niet gekomen

Dat brengt mij op een idee
ik breng weer snoep voor ze mee
dan kunnen ze het oprapen
en dan laten ze mij rustig slapen

Tja...dan heb ik vrij weekend en enkele dagen verlof...moet ik dan toch wel ziek worden, zeker?
Ik voelde mij zo slap als een vod, misselijk en ik kon het maar niet warm krijgen.
Ik heb dan niet veel van de zaterdag genoten...een halve dag in mijn bed gelegen en de andere helft in de zetel.
Ik heb dan wél mijn boek uitgelezen...daar was dat goed voor...maar da's dan ook het enige!
Wim was actiever dan mij...hij heeft de kamer van Marnick een laag primer gegeven.
Nu gaan we volgende week de kleuren gaan kiezen (hij mag ze zelf kiezen) en dan kunnen we er weer gaan invliegen!
Vandaag was ik al vroeg uit de veren...ik had gisteren teveel uitgerust, vaneigest hé...maar ik voelde mij al véééééél beter!
Ik kan mij soms ziek voelen, maar dat breekt nooit door bij mij...een beginnende oor-of keelontsteking of iets dergelijks...dat krijgt bij mij nooit de kans om verder te evalueren...sterk vrouwke, zeker!
En da's (gelukkig) idem zo bij de boys...hout vasthouden!!!!!!
Wim was met de buren naar een georganiseerde wielertoer te Belsele en ik reed naar Dendermonde.
Onderweg stopte ik wel efkes aan den Dender om enkele foto's te nemen, want ik had mijnen digi meegepakt.
Ik zag bij nen bloemist enkele pompoenen liggen...daar stiekem foto's van genomen ('t is wreed hé... )
Ik zag ook enkele bloemen onderweg en doordat deze zeldzaam beginnen te worden...autootje aan de kant en fotoke trekken!
Ik ben dan uiteindelijk toch aan het park aanbeland.
Straf hé...ik heb 8 jaar in Dendermonde gewoond en ik had nog nooit in dat park geweest.
Enfin...daar ook veel foto's getrokken en ook aan de Forten...dat zijn 2 héle grote vijvers bijeen.
Daar heb ik een grote wandeling gemaakt, rondom de Forten...en ik heb een brood gekocht (mijn oud brood vergeten thuis) om aan de eendjes te geven.
Daar heb ik lang tussen vertoefd en...ge raad het al...FLITS!
Toen ik thuiskwam was Wim ook al thuis...dan was het al dik na de middag en ik had grote honger...helemaal anders dan de zaterdag, amai!
Die trip in de natuur heeft mij echt DEUGD gedaan...niet te doen!
We hebben die trip s'avonds opnieuw gedaan om de boys te gaan afhalen bij hun papa...die woont in Denderbelle...een 4-tal km van Dendermonde.
In bijlage...de pompoenen!

De laatste foto is van een doodskop die ik vorig jaar kocht, zo enen om een kaarsje in te laten branden.
Ik heb geprobeert om die in te kaderen...dat was mijn eerste poging, maar da's niet zo goed gelukt...spijtig!
Ik ga het wel niet opnieuw doen...teveel zoekwerk...dus zet ik hem op mijn blog zoals hij geworden is.
Ik heb het opgegeven!
Het is me al gelukt om vertikale foto's te omkaderen en van mijn naam te voorzien, maar het gaat plots niet meer...sorry daarvoor.
Ook foto's die ik vandaag nam...die heb ik dan uit frustratie met paint bewerkt, zonder naam...het zij zo.
Ik wens jullie allen een mooie en spooky week!!!!!!!

Dit zijn de rest van de foto's die ik in het park heb genomen.

HAPPY HALLOWEEN LADIE'S!



and this

 


HAPPY HALLOWEEN MEN



and this too

Enjoy!

Op een dag ontmoet Jane,Tarzan in de jungle.
Ze is onmiddellijk verkocht en voelt zich aangetrokken tot deze wildeman.
Tijdens een gesprek babbelen ze over zijn leven in de jungle.
Ze vraagt hem hoe hij zijn seksuele noden bevredigt. "Wat is dat?", vraagt hij, niet wetende waar ze op doelt.
Ze legt hem uit wat seks is, waarop hij zegt:  "Oh dat. Wel, ik gebruik meestal een gat in de stam van een boom."  
Zichtbaar verafschuwt zegt ze: "Tarzan, je
doet het helemaal verkeerd! Ik zal je uitleggen hoe je het wel moet doen."
Ze doet haar kleren uit, gaat liggen op de grond en spreidt haar benen.
"Hier", zegt ze, "hiermee moet je dat doen!"
Tarzan doet zijn lendendoek uit, gaat een stap dichterbij staan en geeft haar plotseling een krachtige trap in het kruis.
Jane rolt in het rond van de pijn, en wanneer ze uiteindelijk een beetje tot positieven komt, vraagt ze: "Waarom deed je dat nu?"
"Gewoon effe checken of er geen eekhoorn in zit!

 

Ik wil jullie terug een aantal foto's laten zien van in ons stadspark.
Het mooie kasteeltje met vijver...en ik had geluk dat de grote fontein aan stond en er een regenboog in scheen.
Ook kon ik heel dicht bij enkele slapende en van de zon genietende eenden komen...dat leverde mooie foto's op.
Ik nam ook veel foto's van de watervallen, maar er is slecht ene van gelukt.
Bewegend water...niet simpel, amai!
En de zwammen in de boomstammen die daar liggen...da's ook de moeite.
Geniet van de foto's...en van een mooi weekend!

Ik heb al eerder getrokken foto's bewerkt en voorzien van een kader en mijn naam en da's een geheel ander zicht...kijk zelf maar!

Scroll eens naar beneden en zie je het verschil???
Ongelofelijk, niet?

En ik heb het ook gevonden hoe ik rechte foto's kan inkaderen...na lang zoeken is het gelukt!
Let op...er komen wél enkele spinnekoppen aan...brrr!

Zo zijn ze véééééél schoner, hé!
Alléé, buiten die spinnen dan

Ik ben eens één dagske thuis...ik ben tot in de vroege uurtjes met mijn foto's bezig geweest...tot 3u30 en da's het uur waarop Wim opstaat als hij de vroegen heeft wat een nachtuilke, hé!
Het gevolg was dat ik vandaag héél lang geslapen heb...tot 11u30, zeg!
Teken dat ik het nodig had, amai!
Ik heb nu 7 dagen na mekaar gewerkt, met mijn werkend weekend ertussen en een laten...een kleine 49 uren...de uren dat we gratis en voor niks op den bureau slijten daar dan nog niet bijgerekend...we krijgen een half uurtje per keer administratie bijgeteld.
Deze maandag en dinsdag tellen wel al voor de nieuwe week in Gent en we werken 36u per week, het is dan ook geteld vanaf vorige week maandag en dinsdag was ik thuis, dus zijn dat 42u45...dat zijn weer 6u45 die bij mijn overuren worden bijgeteld.
Maar we kunnen die niet opnemen...we hebben de laatste maanden zelden een recuupdag.
Omdat er nog velen betaald verlof hebben (ik ook) plus NO's (da's iets nieuw) betekent Niet Oproepbaar.
Als er nu iemand ziek valt, kunnen we de lates verdelen en achter onze vroegen nog een stuk laten doen, buiten die enkele dagen die we zowiezo per maand hebben en buiten onze volle lates.
En enkele part-time collega's zitten met teveel overuren...die moeten dus maar sporadisch ne keer komen werken.
Volgende maand heb ik 10 dagen na mekaar, waaronder een dag opleiding en normaal ook een stuk laten bij, die mijn hoofdverpleegster ondertussen al aan iemand anders heeft gegeven.
We zullen blij zijn dat het een nieuw jaar is, dat de NO's beter kunnen verdeeld worden, we niet meer met al dat verlof zitten en we eindelijk weer eens recuup kunnen krijgen, zenne! Het wordt opdenduur wat te veel...pfffff!
Komt er nog bij dat ik maandag aan de laten begon en door mijn eerste patiënt werd afgeblaft.
Mijn collega was er de dag ervoor veel te vroeg (er liggen 2 patiënten in het ziekenhuis en bij die ene komen we anders 2 keer per avond), dat scheelt dus enorm in tijd, hé!
Maar ik kreeg ook de volle lading, omdat ik wat later was vertrokken dan anders...we hebben een meisje dat pas om 16u30 van school is en anders sta je daar een tijd te wachten aan de deur.
Ik heb hem vriendelijk gewezen op dat feit plus dat ik altijd even vriendelijk ben en hij niet op mijn hoofd moet schuiven wat er de avond ervoor is voorgevallen...daar had ik niks mee te maken.
Hij keerde toch om en was ineens vriendelijk, maar hij had wel eerst gedreigd om andere verpleging te nemen...daar heb ik op geantwoordt dat dat zijn volste recht is...voila!
Bij de tweede patiënte wilde de zoon opvallen voor zijn bezoek (doet hij elke keer) en ik kreeg allerlei opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd.
Na mijn werk ging ik naar hem, want hij zat met zijn bezoek in de keuken en die vondt het amusant hoe de zoon mij behandelde.
Ik vroeg "Zei je iets over die medicatie?"
"Da's al opgelost!" zei hij ineens.
"Dan is't goed!" zei ik en ik stond echt al klaar om die zoon en zijn bezoek hun vet te geven...verdorie, 'k laat mij niet doen, zenne!
Ik zei een goeiendag tegen zijn moeder, die er trouwens spijt van heeft dat ze het rusthuis verlaten heeft om bij haar zoon en diens vriendin te gaan inwonen.
Ik keerde hem de rug toe, maar gaf zelf ook nog een opmerking, dat hij het zou horen "We zijn verpleegsters, geen meid!" en ik zei enkel goeiendag aan zijn moeder...maar ik daverde ongelofelijk!

Mijn derde patiënte was die dame die mij die handtas heeft gegeven...en die heb ik eens goed vastgepakt en gezegd hoe blij ik was om een vriendlijk gezicht te zien...voor de rest viel die avond gelukkig goed mee.
Dinsdag had ik de vroegen en een patiënt die normaal rond de middag werd gedaan, wordt nu op een vroeger uur gedaan, maar je moet een omweg maken, terwijl je een 45 minuten later weer in de buurt moet zijn, dus vroeg ik of hij ietskes later kon worden gedaan...een patiënt die ik bij de voornaam noem en waar ik anders héél goed mee overéén kom.
"Ik wil mijn boodschappen kunnen doen, hé en om 10 u vertrek ik niet meer!"
"Maar Willy, we zijn er evengoed dan nog voor 9u"
"En dan allemaal nieuwe patiënten tussenkomen, zeker...ik zal anders eens naar 't WG-kruis vragen, die komen op tijd en uur"
Ik verschoot ervan, zeg en ik vroeg het niet eens voor mijn eigen, maar voor mijn collega...want ik sta de eerstvolgende maand al niet meer op dienen toer.
Ik zei "Zeg Willy, vergeet dat ik het gevraagd heb, hé zeg!" ik heb niet veel meer gezegd en ben naar buiten gegaan.
 Sommigen vergeten echt dat wij niet enkel bij hen komen...veel kilometers doen en in dat druk verkeer zitten...maar de meeste zijn gelukkig héél wat vriendelijker...daar worden we als een familielid ontvangen, soms zelfs met koekjes en een taske koffie bij.
Zulke voorvallen vallen niet zo veel voor en meestal zoeken we wel hoe we die persoon dan het best aanpakken, of zoeken we naar een oplossing...maar héél soms is het je wel al eens teveel...zoals mijn laatste werkdagen.
Er zal iets in de lucht gezeten hebben waarschijnlijk!