Archief

Ik heb mijn werkweekend achter de rug nu, sé!
Vrijdag kwam ik bij patiënten buiten en ik hoorde een scherp gepiep.
Ik keek naar beneden en ik zag een klein kuikentje dat tussen riet geklemd zat en probeerde vrij te geraken.


De mama, een zwarte kip, liep daar wat verder rond met de rest van haar kroost, gele en zwarte kuikentjes...echt knap om te zien, maar om het achterkomertje leek ze zich niet ongerust te maken...ik daarentegen...!
Ik ging het arme beestje helpen, maar toen ik het liet lopen, kon het niet op haar pootjes staan.
Ik merkte dat de dochter van die patiënte me vanuit het raam raar stond aan te gapen, ik die daar gebukt neerzat, en ze kwam zien.
Ik stond al op het punt op dat kuikentje mee naar huis te pakken, omdat de kloeke mama het niet meer aanvaarde en er zelfs op ging staan en trappen.
Uiteindelijk is het toch goed gekomen, het beestje gaf niet op en kon zich onder de moeder verschransen, die dan toch was gaan zitten om de andere kuikenkids een beschutting te bezorgen.
Het beestje zal oververmoeid zijn geweest, denk ik en ik hoopte dat het nu wat kon slapen.
Ik was gerustgesteld en dan pas kon ik verder gaan werken.
In Ex-Joegoslavië nam ik bijna een loslopend hondje mee, een schilpad dat we vrij in de bossen vonden én een haas die gewond was.
Mijn ex-man heeft mij kunnen tegenhouden, omdat we op weg waren naar Griekenland en dus nog veel landgrenzen over moesten.
Ik kan geen dieren zien lijden, dat is nu eenmaal zo.
Ik ben bang van spinnen, maar ik zag een tekenfilm over een spin die stierf en ik sloeg aan het huilen

Hier in de wijk is het weer een beestenboel.
Er vliegen niet alleen duiven rond, maar ook eenden komen graag bij ons vertoeven.
We passeerden hen langs de ingang van de wijk en ze zaten zonder water.
Giovanni vondt er niet beter op dan mijn fles evian voor hen uit te gieten...en hij nam mijnen digie om een paar foto's te nemen.
Die krijgt dat al van mij...straks gaat hij ook nog ene willen hebben om alles en nog wat te gaan fotograferen, zoals ik



De muisjes werden ook weer verwend.
Ik en Giovanni zijn naar den boerenbond gegaan en we kochten hen een nieuw huisje...een plastieken deze keer, omdat hun houten huisje al serieus begon te stinken.
De kartonnen doos waar dat inzat, stond hen ook wel aan.
En het nieuws interesseerde hen ook al, vooral de reclameblokken

Vandaag ben ik met de boys naar Temse gereden om een smos te gaan eten.
Wim en zijne pa waren de puitjes in het wctje aan het dichtmaken en de muren aan't afschuren, om al de grondlagen verf te kunnen aanbrengen.
Blijkbaar is ons huis toch niet zo goed bezet als dat wij dachten.
Wim zijn broer kon direct beginnen verven en moest helemaal niets opvullen en afschuren.
Zij werden haast zot door die 2 tieners en dus heb ik hen van de last verlost.
We zijn ook eens naar de zeeman gegaan en daar konden ze hun energie loslaten...
Ik denk dat ze willen gaan vissen, aan de hoedjes te zien
Ik dacht dat het voor de grap was dat ze die zotte hoedjes opzetten...Marnick wilde dat toch wel, zeker!

Ik ga nu bijna mijn bedje in, want ik moet er morgen extra vroeg uit.
Wij vertrekken in het weekend altijd om 6uur, maar nu gaat dat feitelijk 5 uur zijn, hé!
Dus om er morgen toch een béétje fris uit te zien...slaap zacht en tot morgen!
En vergeet jullie wekkers en horloges geen uur vooruit te zetten...hopelijk vergeten onze patiënten dat ook niet te doen!

We hadden gisteren een jarige!
Ons make haar vriend Roger is verjaard!
Hij werd 61 jaar!

DIKKE PROFICIAT!

...maar nog niet voor mij...er komt nog een klein stukske aan mijn werkweek...
en het vervelende is...
we gaan in de nacht van zaterdag op zondag een uur minder slaap hebben gehad...
we moeten onze wekkers een uur verder zetten de zaterdagnacht...boehoe!

Maar toch wens ik jullie en onszelf een

Prettig weekend!

Het is me wat van tegenstrijdigheden te Sint-Niklaas.
Eerst weigerden 3 paren om zich door onze wethouder Wouter Van Bellingen, te laten trouwen...en deze woensdag zijn er 626 paren in het huwelijk getreden...of lieten zich hertrouwen.
De weigering was gebaseerd op de huidskleur van 'onze' Wouter...het 'massahuwelijk' was een protest tegen racisme.
Toen bekend werd dat 3 koppels weigerden om zich door hem te laten trouwen, kwamen een grote hoeveelheid aanmeldingen bij de burgelijke stand van mensen die juist wél door Wouter wilden worden getrouwd. 
Zijn vrienden besloten hierop een massa-bruiloft te organiseren op 21 maart, de internationale dag tegen racisme. 
Behalve dat heel België zich opeens door de wethouder wilde laten trouwen, kwamen er zelfs ook aanmeldingen uit het buitenland.
Televisieploegen uit de hele wereld waren op de grote Markt in Sint Niklaas aanwezig om de happening vast te leggen. 
Want behalve de grootste trouwpartij kon men er ook getuige zijn van de grootste groepsknuffel, de grootste trouwfoto, het grootste multiculturele dessertbuffet en de grootste openingsdans.
Ik heb het niet persoonlijk gezien, maar een collega van mij is nog een stukje taart gaan eten.
Wouter Van Bellingen komt oorspronkelijk van Rwanda, maar hij werd door een Vlaams koppel geadopteerd...so what?
Waarom mag hij zijn job niet uitoefenen?
Juist omdat hij een donkere huidskleur heeft?
Willockx (onze Burgemeester) heeft hier niet aan toegegeven..."Dan trouwen jullie maar niet, er komt geen vervanger!"...en gelijk heeft hij!

Dit was onze wijk zo'n 3 jaar geleden, denk ik (de foto is blijkbaar in 2006 verwerkt)
Wij kochten onze grond in juni 2005 en we zijn verhuisd in mei 2006...en dan waren ze al aan 't bouwen in de wijk en waren de straten ook al aangelegd.

Mocht men er nu een foto van nemen, dat zou een GROOT verschil maken, denk ik.
Denk ik?...ik ben er zeker van!
Hoeveel huizen er nu al rechtstaan en hoeveel gezinnen al in hun huizen wonen, dat weet ik niet, maar het zijn er al énorm véél...en dat op korte tijd.
Wij wonen aan de linker-onderkant, ter hoogte van het bos...sinds eind mei 2006...bijna een jaar.
Zonder binnendeuren...we hebben bericht gekregen dat ze die op 12 april komen leveren...we leven op hoop...zal gaan tijd worden, zeg!

Toen ik na mijn werkdag op de parking van den bureau kwam...kreeg ik zo'n raar voorgevoel..."kijk hé, straks zegt katrien dat ik..." pffffff en 't was zover...
Ik was nog maar justekes binnen, zei de hoofdverpleegster tegen mij "Sandra, ge moogt donderdag de vroegen doen, toer 3, is dat goed? Debora heeft griep en gij hebt dan recuup 1, hé"...astenblieft hé...wééral 't spek aan mijn been!
Alléé vooruit, ik mag er nu 7 na mekaar doen, want dit weekend heb ik mijn werkend weekend.

We zijn naar de burenbrunch gegaan vannemiddag en we hebben ons echt héél goed geamuseerd.
We zijn te voet naar dat kleuterschooltje gegaan, waar het werd georganiseerd, samen met onze buren Patrick en Peggy.
Toen we daar aankwamen, viel het eerst wel serieus tegen...de accomodatie dan toch.
Ik denk dat de organiseerders verwachtten dat het een 'walking dinner' zou worden, maar dat ging nogal moeilijk, met een bord spek en eieren of een servet gevuld met boterkoeken en een tas koffie in de andere.
We hadden verwacht dat we ergens in een eetzaaltje zouden zitten, maar dat bleek niet zo te zijn...buiten onder een afdak ofwel gewoon in de gang.
Onze straat was volop vertegenwoordigd, maar we zaten overal verspreidt.
Toen we met de meesten in de gang aan één tafel gingen zitten, werd het echt plezant.
Voor herhaling vatbaar, maar dan liefst ergens anders.
We waren wel weer van de laatsten die naar huis gingen.
We leerden nog toffe mensen kennen en er werden plannen gesmeed.
De mannen gaan een fietsclubje organiseren, er zouden al 8 geïnteresseerden zijn, vooral voor mountainbiken (echt iets voor Wim)...

en wij vrouwen...wij gaan gewichtheffen doen...met glazen of tassen ergens in één of ander cafeetje...

Voor de boys was het ook een tof weekend bij hun papa.
Ze waren met hun drietjes aan't kaarten.
Ik denk dat hij de vorige keer zo érg geschrokken is, dat hij nu wel weet dat hij zich met zijn jongens MOET bezighouden, want dat hij hen anders kwijt zal zijn...OEF!
Eind goed, al goed!

We waren niet met zen tweetjes vandaag...Wim zijne pa is ons weer komen helpen.



Nog wat cement aan die buizen gedaan en ook aan de zijkant van ons huis.
De oprit wat egaler gemaakt.
Ze hebben ook een roostertje gekocht en dat aan de verluchting in de WC gehangen.
We gaan morgen de boys afhalen bij hun papa...en ik ben crieus hoe het zal geweest zijn.
Ik hoop echt dat het meeviel voor hen...ik duim!

Ik moest vanmorgen om 9u30 bij de dokter zijn.
Toen ik maandag naar het werk reed, werd ik niet goed.
Het leek alsof ik uren met mijn armen naar boven had gestaan, er zat precies maar weinig bloed in.
Ik was ook draaierig en wat misselijk.
Ik wist dat het geen griep of iets dergelijks was, maar dat er iets met mijn bloeddruk scheelde, en ik zei dat ook tegen de patiënt waar ik toen juist was.
Hij had een polsbloeddrukmeter en ik mocht mijn bloeddruk meten...18,5/12...watte?????????
Ik dacht "Dat kan niet!" en nam hem opnieuw...ook omdat ik weet dat die toestelletjes toch niet zo zuiver meten dan een gewone bloeddrukmeter...en ik had ineens 16,5/11.
Ik belde naar mijn hoofdverpleegster en ze was niet gerust.
Mijn collega die in Beveren woont, waar ik stond, had recuup 1 en ik moest naar haar rijden en haar mijn bloeddruk laten meten, om daarna de toer over te pakken.
Maar ik wist dat zij haar kids juist moest oproepen en naar school moest doen...ik wilde haar niet lastigvallen en ik werktte verder...op mijn gemakske.
Een andere patiënte had ook zo'n digitaal meettoestel en ik had dan een bloeddruk van 15,5/11...nog véél te hoog!
Mijn hoofdverpleegster nam hem ook na den toer met mijn bloeddrukmeter en ik had 14,5/9, hetgeen nog veel was.
Ik ben dan s'avonds naar de dokter gegaan, dan was hij 14/8 en dat was ook nog te hoog voor mijn leeftijd.
Hij beluisterede mij en trok mijn bloed.
Je moet weten dat ik al een onregelmatige hartslag heb sinds wij begonnen met den bouw.
Mijn hart slaat slagen over, niet één keer, maar verschillende na mekaar en ik krijg dan bijna geen zuurstof meer.
"Stress", zei de dokter toen en hij wilde mij kalmeringspillen voorschrijven, waar ik niks van moet hebben.
Wij wonen in mei nu bijna een jaar in ons huis, dus is dat spelletje al zo'n 2 jaar aan de gang...en dan nu die hoge bloeddruk derbij...je kunt u wel voortellen dat het efkes paniek was, zeker hé!
Ik dacht dat ik ijzer of kalium ging tekort hebben, dat het dat was.
Maar nee...mijn bloed is in orde...kan niet beter zijn...cholesterol perfect...lever-gal-pancreastesten okee, ijzergehalte in orde, kalium ook!
Ik heb maandag wel een beta-blokker gekregen, om mijn hartritme op peil te brengen en mijn bloeddruk te laten zakken (is ondertussen ook al in orde)
Het zal weer van de stress zijn, vrees ik...na dat gevalleke met Gio en zijn papa...den bouw waar het niet mee vlot (binnendeurenperikelen)...en diene werkdruk...je zou voor minder tilt slaan, niet?
Ik moet mijn medicatie braaf uitnemen en terug naar hem komen als mijn doosje leeg is...dan zien we wel weer verder, hé!
Dus gene paniek...de dees krijgen ze zo rap nog nie plat, zenne!



In de wachtzaal heb ik zelf voor doktertje gespeeld...'t is te zeggen...toen die brave meneer hoorde dat ik thuisverpleegster ben, begon hij mij over zijn kwalen te vertellen
Hij zei er wel bij dat hij dat normaal niet deed, maar omdat ik in de 'branche' zat, maakte hij een uitzondering.
Ik heb er diene mens dan toch mee geholpen, hé!