Een ronde hoek

ik herken in mij
zijn habitus

niet zijn meesterschap
springt bij mij in beeld
maar de overwaarde
wanneer hij over zichzelf sprak
en het andere kleurde
naar diens eigen aard

juist hij
geworteld
in bruin en
Jodenster
droeg de oorlog
een leven lang
in hart en nieren

hij versloeg
de eigen tegenstand
erkende in zichzelf
de zwarte drek
aan de duivel verwant

ondanks
dat dit alles
in zijn bestaan
was opgeborgen

verkoos hij de
de eigenzinnige humor
en zijn aangescherpt verstand

*

daarom mocht,
juist hij,
ook zijn ongekend talent
overdadig vieren

waarom alleen
ellende duiden
en niet de overwinning
van liefdevolle gaven
zo menselijk versieren

ik wrijf een
paar woorden
met handen

vol tederheid
langs de boom
die hersft huilt

zijn tranen
willen mijn lijf
omranden

omdat daarin
een herinnering
schuilt

sonder siene lippe tu beweghe
seght die heremiete mie:
ghie bin unne frieje mins

nie sonder sorghe ende piene
losghaone kenne ep so floete
sie drieft op unne freemde ghetieje

unne ghebet gheliecke ghinn ent
ut draoght saote
da skient tu sterfe bie noghte
of wort aldore geskoont
in eensaome voghte

hore togh daor in 't lofe
unne noghtegaole singe
fult die stille naor ferre ghebiet

ut's gheliek dunne onsichbaore Ghottecke
maor die foggel tone in t'kliene die kraghte
so waor ons bliefe, hil vaoke,
unne eghte sottecke

(Iegene Taole)