Archief

ik kom even voorbij
om ieder gedag te zeggen
ben nog steeds onderweg
om mijn ziel te verplaatsen
en elders een nieuwe zaligheid
aan te leggen

de einder komt in zicht
mijn hart ontwaart nieuw licht
schouders dragen
de laatste lasten

*

wilde dit melden
mocht je mogelijk
in vragend duister tasten

ik kwam voorbij
om te groeten
het gaat jullie goed,
al mijn lieve zoeten

onderweg naar liefde
ervaart hij zicht
op hemel en aarde;
het verlangen naar morgen
onderwijl hij het sterven baarde

uitersten
van binnenuit
grenzeloos gebonden
aan geest en eeuwige bruid

ogen puilend
als sprekende monden
onder een donker gerande einder

het gezicht
is als een doorzichtbaar vlies
over schreeuwende voorbije
korte en lange jaren

de man, mens
dichter en zo meer

rust zal hem
bedaren
zijn eeuwige liefde
zal de kenner
in't hart bewaren


http://www.youtube.com/watch?v=2jixY_X6bnY

zie ik liefde in je ogen
als tranen beter weten
voel ik warmte
indien schaduw rimpels kleurt
voel ik je diepe bestaan
wanneer woorden worden gemeten
en vertrouwen flinterdun geurt

ben ik doof
als jij je adem tot me richt
hoor ik dan een echo
die ik mezelf in ongeschreven
geluiden alsmaar toedicht

ik hou van schoonheid
die verwondering vertaalt
in sprakeloze zinnen
en draag het zachte
wil het onzichtbare beminnen

zo ervaar ik mijn weg
langs kronkelige lanen
waar volmaakte bomen
naargelang hun aangeboren dracht
zichzelf in eigenheid beamen
ook al beschutten zij soms
mijn aardse dromen

het huis is een vluchtheuvel
waar zelfs gewenning loert
het hoofd vol maar vullen niet
de lege kamers van boven en hoger

niet omdat de vorige een schaduw achterliet
mijn wortels mogen hier niet aarden
worden nog eens naar elders vervoerd
ach, draag ik ze niet al jaren
hebben ze ooit vaste grond gekend

zo dichter bij het eind
probeer ik het opnieuw
of blijft het toch enkel aanvaarden

wij hebben gewacht
terwijl jij reisde
onderweg naar
jouw naam

en een wijle
dreef onder
een bonzend
moederhart

waar je
als vederlicht gewicht,
in een veilige duisternis,
te samen uit ons
in enkelvoud bent gestart

zo telden wij
de verwachtingsvolle uren
in blijdschap af

naar jouw dagen
die zouden worden
geboren

maar toen je eenmaal
de zon zag schijnen
"op die ene dag"
bleek de nacht al zo nabij

door jouw zijn,
en met de pijn
in de ziel gekerfd

zal je tot onze
eeuwige liefde behoren



(niet autobiografisch)

waar de hand van een mens
beider oevers met hout verbindt

ontwaart men ook sierlijke snaren
die tezamen als verheffend instrument

door waarneembare trillingen
hoge bomen aan de overzijde bemint

en iedereen in het stromend water
zelfs de eeuwige beweging herkent

heb haar in de armen
ze is nog vreemd
probeer een blik te vangen

ik ben een schim
ze is wat van de eeuwigheid
ontheemd

ik draag enkel, voel
weet niet wat
en denk, wat is ze ver
zo onbewust

kan ik al mijn stem
laten horen


zal zij mij nog kennen,
als het ooit later is
ben ik er dan om te verwennen
op het pad naar zonnegloren

misschien ervaart ze ergens
dat ik haar soms
in slaap heb gekust

het ontgaat mij immer minder
dat de horizon vertraagt
en het land van morgen
verse bloemen draagt

maar ook van de tafel waaraan ik eet
telkens een stoel wordt verborgen

het is een berg beklimmen
die weliswaar het uitzicht vergroot
maar waar ik aan de top, geheel alleen,
mijn laatste liefde ontmoet;
ik noem haar de dood

hoe het ademen zich, ten einde,
mistig laat dimmen
is voor velen haast onbekend

aan een nieuwe lente is men gewend;
de winter lijkt een voorbijgaand gerucht

toch is hieraan niets vreemd
het is de weg van een regenboog
die ons in zijn kromme gedaante
het aardse leven voorspiegelt in de lucht

bloesem van zilte aarde
vindt zelden
een vaste bodem

als de wind
aldoor raast

raakt amper gewend
aan een zomerse liefde
van blijvende waarde

waarop een hart
zo innig aast

morgen zal zich
spiegelen aan vandaag
maar het heden nog aan gister

zo komt het
dat ik thans een herinnering draag
waarop ik teer;
een dunne laag
zo licht als een veer

maar wel met een gouden rand;
handjes vol geluk

wil voor even gedragen worden
in geborgen gedachten
die zichzelf zalig aaneenrijgen

en niet op uitstel willen wachten
immers vaak
als de naderende nacht verdreven is
kan gevoel naar dagdromen neigen