Archief

ik schrijf de nacht
vol met geruis;
het lawaai van stilte

als ik de bevroren menigte
naar een volle leegte sluis

roep nog
met verstijfde lippen,
de ogen zien naar binnen

rest mij de schaduw
die het geketend waken
zal beminnen

het is werkelijkheid
die men van binnen
door begeestering ervaart

en zich komende dagen
fijn besnaard
over ons verspreidt

gelijk een duif verbindingen legt,
zich aan het ongrijpbare wijdt

dat licht schenkt
aan elkanders zielenwegen

opdat leven liefde zegt
en naar het voelbare inzicht wenkt

en de wind zegt mij
ga over dit pad
luister hoe het veld zingt
voel de boom
en zie, ze wuift met een blad
zelfs gestorven hout, ginds,
kent de mooiste droom

ook als gij de vlonders betreedt
die in kunstige lijnen
u boven de aarde heffen
zullen waterspiegelende bochten
die weet hebben van komen en gaan
u in het ommetje weer treffen.

het is riet dat de stilte leidt
naar oprechte verwondering
die om geen enkel antwoord vraagt
en waar de kleurrijke ijsvogel
zijn opgeviste prooi
naar hoger oever draagt

http://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/183779.html?zoekresultaat=ja

ik was even weg
van de straat
het buurten
van jou
jullie

de ziel kleefde
aan blinde gedachten
in mijn lijf
aan het niets in de leegte

men vertelde van de zon
een tropische dag
maar de slaap
suste mij, onophoudelijk,
drie etmalen lang
tot stijve spieren toe

de aarde was ik
niet verder dan de zetel
waarin ik huisde
en hij, er op er af,
die bij me sliep
en soms nipte aan mijn neus

hij was mijn buitenwereld

blijf maar thuis fluistert de wind
in mijn beide oren
vandaag kom ik
niet meer langs
denk maar aan mensen
die je toe behoren

ze vertellen
over het weer en meer
regen, kwellen

of de zon en maan
die iets over liefde vertellen
het eelt op hun ziel
de kinderen die bellen

mij zal je niet horen vandaag
ik word elders verwacht
op velden van eer
daar wordt stilte door mij gevuld
het steunt de wandelaar
als ik zijn ontzielde herinnering verzacht
en hij even geen woorden duldt

zie ook wel dat deuren
overal, ondanks diverse tinten,
zo grijs blijven kleuren
of dat het voorhang
de afwezigheid bewaakt

en dubbel glas
als het toneel wel zichtbaar is
de wereld geluidloos buitensluit

bij het ontbreken van
de dragende takken
is het de natte snuit
van een kleine viervoeter
die blij mijn milde lippen raakt
en pindakaas ruikt

keer je tot ons
gij mooi mens
voeg schoonheid toe
zo is ieders wens
met je kleurrijke schaduw
en warme lach

woorden zijn niet nodig
je bent niet schuw
doch zie in je ogen
een rijkdom aan stilte
die ik zozere mag

je kijkt ons aan
ieder, een voor een


blijf


jammer
je moet spoedig gaan

en ziet nog eenmaal om
over ons allen
en toch naar ieder

dag, donkere vrouw
je luisterde naar
ons dichterlijk gemijmer

even, daarna
was ik
in korte rouw

ik drijf naar zoete wateren
vanuit het verdorde land
waar het aangeslagen meer
nog steeds zout is gekleurd
omringd met vergankelijk riet

mijn tijd lijkt daar verbeurd
de stroming zingt kussend
zowel ter linker- als rechter zijde
de strelende oeverkant

fluistert zacht over het groen
dat wacht in het verschiet
kilte verliest een ondoorzichtig vlies
het is zonnelicht
dat barende warmte biedt

ontelbare fladderende wieken
verspreiden de geuren
die steeds sterker naar de verte rieken
alwaar de dageraad op mij wacht

morgen, morgen zo hoop ik
zal jij mij met tedere blikken
uit duizend druppels opbeuren

hier stroomt onze trots
al in de Oude Vrijheid gekend

door haar wederkerende loop
en sponzig ademend water
een levende ader
als weerbare kracht erkend

is veelzijdig en uitdagend
draagt haar schoonheid
waardevol op weg naar later

ik zie vanachter mijn raam
de armen van de boom
gewichtig heen gaan
en weer terug
zelfs iets verder dan vooreerst

de bladeren wuiven
naar dode scheuten
die nog steeds,
en dat voelt als eeuwig,
messcherp op mijn
bezielde huid staan

beschermen
al dat in mij ademt
tegen de wereld
in het buiten

het kan ook zijn
dat mijn profane
tabernakel
het licht verbant
als geblindeerde ruiten

mijn handen grijpen naast
de doorgaande beweging
of zie ik niet
dat de wind mij draagt
met sprakeloze vertedering


(zie ook youtube)

geloven in onze eigen verrijzenis
is verder zien
dan wij kunnen denken


door het ritme van lente, zomer,
herfst en winter
wil de schepping juist
vertrouwen en rust schenken


tijdens schaduwrijke momenten
waarin wij ons leven hier
zo vaak met anderen delen
is nieuw licht te ontdekken


omdat onvoorwaardelijke liefde,
door Gods woord
en de handen van onze naaste,
opnieuw verlangen
en overgave
bij ons wil opwekken


als wij daar op
kunnen vertrouwen
en niet
met angsten
voor de dood
worden bestoven


dan zijn we in staat
in een eeuwig leven,
na ons aardse bestaan,
te geloven



(Geschreven in opdracht. In het kader van een Paasviering)