Archief

in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn huis van houten planken
met groei en bloei verweven

de tijd heeft het beschuttend lijf
en de stenen pannen gevormd
het geheel is aan inzichten
van seizoenen te danken

midden in een verlatenheid,
van mystieke aard,
waar enkel natuur zorgt
voor ongedwongen klanken

kan ik van zelve
mijn denken vertragen

woorden zijn hier onkruid
zij zouden gevoelens verkillen

ik zwijg derhalve verder
kan zo de hongerige rust
vol met bewondering stillen


Zie ook: http://www.youtube.com/re...uery=dreyfsandtzuschlamm1&aq=f

uit de echo
van de schepping
is opnieuw
blinkend goud geboren

en nog wel in de lente
door de vroege adem
van het eerste jaargetij

op een namiddag
waarin de glans van groen
ons in warme zonnestralen
verlicht doet bekoren

zij is de zevende in de rij;
een rijkdom aan schatten

deze waarneembare tederheid
is op onze aardse wijze
nauwelijks te bevatten

in de dageraad
van de voortschrijdende
achtste dag

wordt de mens,
zo hij wil en kan,
bewust van groeiend gezag

dat aan hem
het ademen leent
en hij allengs voelt
dat stof geringer is dan
een zonnestraal

maar ook dat hij in zijn wezen
een scheppende kracht ontdekt
in een liefdevolle taal:
een glimlach die erkenning verwekt

ze tilden zichzelf uit bed
met gestrekte benen
iedere morgen weer
werd gezocht naar
ogen zonder spijlen

wind rook naar de kamer
en een enkel wisseldeken

nog immer waait
hij over nachten en jaren heen
met schimmen, zo dichtbij als gister
aldoor slijpen zij dromen
in halfzijdigen
wrijven tussen hart en steen

eens als de adem zich vernedert
zal wellicht bevrijding komen

de kinderen, soms niet meer
dan een wimper van waarheid
van een oorlog die donker blijft
in een waterloze kast
vervloekt tot angst en felle strijd

geklemd tussen het klapwieken
en een pijn als ijzeren bast




*opgedragen aan Rob Spronk

op een hoogte
planken met tafel en stoel bekleed
zit hij
met woorden
in zijn wereld


haast roerloos
slechts zijn lippen bewegen
de ogen schuiven in stille gang
achter glas in korset


hij zucht zijn gedicht
naar oplopende treden
in de schaduw
voetstappen verwijderd
van beschijnend licht


een karaf siert
zijn verstilde mimiek
klanken raken teder verspreid


ik hoor meer
de ziel van de dichter
word niet door
ontbrekende gebaren afgeleid

in't furjaore
van ut aghterlaent
riepe nog stits
soete druufe

ol droaghe sie
unne rimmplighe fliese
ende siene tu strammigh
in unne flaoghe tu wuuve

sie witte nog dickels
van twinckle ooghe
ende diene haerte gheraocke
biewiele ghootgheraent

daore in wiederwille
uut onfaeste ferlorenhiet
tere ghnaode ghruuit
gheliecke ons
unne draoghende miedooghe kent


(iegene taole)
luister http link


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=fF-lJGzMdh4

langzaam ontwaakt
de lentelucht in mij
voelt nog wel als naakt
en soms kil

af en toe
zeg maar bij vlagen
weet ik weer
ja, dat is het
wat ik wil

de geur van natte bladeren
of vers gemaaid gras
parfum naturel
zo als het in wezen bedoeld was

en kleuren zien rijpen
van groen naar
wonderlijke tinten
groots en onnavolgbaar eigen
-terwijl huid en haar
immer meer vertoeven
in het aangeboren najaar-

maar ook
het moet gezegd
groeit een verlangen
dat morgen heet
en in handen
van een zwoele zomeravond
wordt gelegd


(ingesproken : zie link )


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...ds3nZM&feature=player_embedded

ik zie mijn schaduwkant
zo duidelijk terug
in woorden van
duistere figuren

zij wonen aan de leugenkant
spelen in het brein
bejubelen daar hun kuren
afdwalend van de rechte lijn

hun spiegelreflex herkent enkel zwart
dat lijkt op een hemelse troon
echter de balk in de ogen speelt hen part
genoeg om de waarheid te bedekken;

het geweten lijkt doorgaans
brandschoon

het onderscheidend vermogen
gaat echter op in duivels vertoon
van grenzenloze inktvlekken

ja, niets is mij vreemd
soms ben ik,
maar dan voor even,
ook van mijzelf ontheemd

langzaam trekt het zwart
zo lang bevlekt geweest
met uitgedroogd vocht

weg uit de verdichte nacht;
woud van een wederkerend
en wezenloos gedrocht

traag slinkt in eigen taal
het vlies dat de dood bedekt

terwijl vanuit de herinnering
schuchter over het licht
van morgen wordt verteld

de geest is wederom
met leegte opgerekt

in deze alom verdeelde schaduw
en als de natuur dat eist
wordt het eigen ademen gekweld

wuift jouw
breedgerande hoed
naar mij

als een knipoog
die vele tellen kent

ik zie gespreide vingers
een zomers vlaagje bedwingen
die ons beiden ook zwoel verwent

je gelaagde rokken
dansen om en om in het rond
een windegroet is daar aan gewend

het verraadt even
de ronding van je mond

*

daar is hij plots
je liefde
in een maatkostuum

ik zie in de zon
je ogen blinken
ook een lichte trilling
gaat door je lijf

als jullie van elkaars
nabijheid drinken