Archief

fijnbesnaarde klanken
vertellen over mijn innerlijke waarden
zij omsluiten heden mijn trage denken
woorden blijven liggen op de aarde

alleen mijn vingers bewegen
door wat mij wordt opgedragen
ik volg slechts de toonaangevende zegen
die opborrelt uit onaantastbare lagen

afscheid hangt boven het meer
in een dromerig hemels groen
stilte geeft de volheid van leegte weer
een treurwilg overweegt de laatste zoen



(beluister muziek http)


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=jOcY6KPwfx8

ik ben er nog niet zegt de man
prevelend met verweerde lippen
zoveel al achtergelaten
menig spiegel moeten vervangen
de weg die ik bewandel
kent vele hobbels en gaten
ook luchtkastelen vol verlangen
en kinderogen die nog steeds
vrijelijk tegen me praten

waar ben ik toch naar op zoek
de jaren hebben mij toch alles verteld
talloze malen is mijn huid vervangen
de haren van blond, grijs naar kaal
mijn geschiedenis talloze malen bijgesteld
seizoenen zijn verworden tot gelijkmatig vaal
ook mijn ruggengraat is eerbiedwaardig
vol geloof naar de aarde overgeheld

samen lopen we hand in hand
over het aangeharkte pad
rondom de volière in de tuin
kijken naar fladderende kleuren
en luisteren naar onverstaanbaar gefluit
we gaan zitten en zwijgen de stilte
delen de omvangrijke eenvoud
gemengd met welriekende geuren

in vuur en vlam
dooft zij het naakte lijf
langs een robe van ijzige blokken
die dooien aan opvrijende benen

haar gezicht huist
in een vragende schaduw
zij wil haar blik niet aan mij vertonen
enkel hem zonder schroom
met een onaantastbare
verleiding belonen

zij bespeelt een minnaar
die ook door adem is omhuld
en in hetzelfde verlangen gekleed

in deze pas de deux
is pure passie
door dragende zuchten
te vermoeden

enkel beider ogen hebben weet
van zuigende harten
hun driften mogen
een onthulling bevroeden

als de dood
sterft

en aarde
leven erft

kent geen ziel
enige smart

dan ademt immers
een eeuwig hart






(zie ook link)


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=x2jjZ3Q3OFM

de ochtend is al laat
als hij spreekt
voor eigen publiek

de kamer kent nog
een nachtelijke staat
de bejaarde pendule
is achtergrondmuziek

toch start hij
met goede morgen
al jarenlang
door niemand verstaan

wel wordt de echo
van deze geringe rede
eeuwig in stilte geborgen

daar heeft hij
weet van

stilaan

ik verpoosde een wijle
over de grens
van mijn moedertaal

de ziel geleek even
als een opengaande lotus
het was gelijk andermaal
wanneer ik mijn liefde
in den vreemden sus

zelfs klanken kwamen
in overvloed naar buiten
waar een hobo mijn stem
vertederd liet horen

mijn handen gebruikten
met een trage vingerbeweging
het verborgen koor
met lentefluiten

*

hier ben ik weer
met woorden, mij zo eigen
waarin mijn hart klopt
en dromen
naar verbeelding neigen





(hoor ook de muziek onder de link)


Zie ook: http://www.youtube.com/us...zuschlamm1#p/a/u/0/gYOrKHrCxNk

de dag
sliep
geen licht
kwam binnen

ik rookte wel
en toetsen bewogen even
maar de ogen
en het denken
lieten mij
in een baarmoeder zweven

de viervoeter
bewaakte op mijn borst
ingeslopen hazenslaapjes
die aan elkander waren geregen

toen teneinde
het wakkere zich aandiende
scheen het zwart door mijn raam

was het nog een late ochtend
of al de vroege avond
ik hoorde wel de maag knorren
maar niet mijn hitsige haan



.

de dag is nog maagd
terwijl ik toch
door gisteren ben bevrucht

het oorverdovend lawaai
en mijn Bourgondische stijl
worden langzaam in stilte gelucht

nog 365 dagen te gaan
met voornemens die slijten
zo hoort het ook:
waarom zou ik
het genot verwijten

je moet gedrag veranderen
zeggen wijze mensen
alles met mate
zei een filosoof
een eeuwigheid terug

hij kan de pot op
ook hij heeft de aarde
na overdadig denken
overeenkomstig het lot
als sterfelijk mens verlaten

mij werd de weg gevraagd
ik wees met de wind mee

tot de nacht mij wakker blies
en ik in de richting doolde

de hand van een verlichte duivel raakte mij aan
en zette mij schaakmat op het veld van eer

daar zweefden nog de zielen der laatste dagen
door verstillend lawaai voortgetrokken

zij treurden om het gemiste aardse jaar
zelfs de dood laat de schijn van de hoop voortleven
het is naakt verblijven in de hel zonder vuur

de lucht van aardse oliebollen
kleefden aan wolken van
wegdrijvende hersenpannen

een stinkende draak glimlachte en zei
er is geen weg terug

alle lantaarnpalen zwijgen
bovendien: het is uw tijd

dit is eeuwigheid riep hij nog
maar verdween in een verloren gedachte

alles inleveren riep de luidspreker:
herinneringen bij loket negen

restanten van verwachtingen
worden hergebruikt bij container zes

uw lot kunt u afgeven bij de cipier

daar aangekomen
herkende ik de toiletdame
van het station te Appelscha
en haar Delftsblauw bordje

met de tekst:
...vergeet niet een gunst

ik voelde me even " onder ons "

ik vul de geboden tijd
veel minder in dan
het denken zou willen

ontleen de huidige zin
aan het heden
dat mijn gevoel alleen
met de thans aanwezige
ervaring kan stillen

niet dat ik spreek
over onmacht
of al van overgave

ik word geacht,
daar de ziel dat vraagt,
mij aan de werkelijkheid
hetzij zoet dan wel zuur
doorgaans te laven

het is ook raken
aan de uiteinden
van een regenboog

of vertragen in een andante
de ogen gedrenkt
in vormeloze liefde
die de hoop zo aanlengt

ik ben geaard in het leven
doch ook meedrijvend
in de onkenbare stroom

dat draagt mijn adem
waarom zou ik hopen
op een nu nog
onverstaanbare droom