Archief

*

onder de oude
middeleeuwse toren
sta ik even stil
als de bejaarde slag
het Angelus laat horen

*

zij is een roepende
over winterse velden
met statige galm
zonder dat men haar nog
ziet als hemelse bruid

*

gedragen door
een stenen verleden
en echoënde psalmen,
naar verluidt

*

maar laten we ons
nog verwonderen
door eenvoud en mystiek
ik zou het niet weten:
zie zoveel koude mimiek

*

doch bij de geboorte
van ieder mensenkind
mag men ervaren
hoe een vreugdevolle
verwachting
kan worden bemind

***


(herschreven)

soms word je dood verklaard
ongezien en woordeloos
nog eer men is opgebaard

of niets dan goeds ontbreekt
bij de lege inhoud
van een symbolische kist

het leven blijkt dan
ijzig broos

en de naastenliefde
ja, die getuigt
van een dikke mist

de oude Eusebius
met haar imposante pilasters
midden in de stad aan de IJssel
van de eeuwenoude koek

heeft geen weet
dat een Bourgondiër
op koorhoogte
net om de hoek

in een middeleeuws gewelf
zich vergrijpt
aan de borsten
van de Dame Blanche

uitdagend gekleed
met warme chocolade:
hij gaf haar geen enkele kans

tegenover hem weet hij zich
een Utrechtse grachtengordel
naast de blonde met de dunne el

de rest van het bont gezelschap
luidruchtig soms van aard
zal ik verder voor u inkleuren:
het tableau van het après poëtenspel

de vertrokken koopman
uit mijn geliefde Mokum
de pianoman met de hoed
dames van allerlei pluimage
zelfs uit Den Haag
al dan niet lyrisch
door Spa plat geraakt

zij werden door de kok
met spaghetti
en gebakken piepers
met marginale vitaminen
inwendig vermaakt


Dickens zou zich
hier in herkennen
dat in grote mensen
tijdens zinnige en
onduidelijke momenten
nog een kinderhart schuilt

hij had een zucht
van verlichting geslaakt

als een ziel
zich aan
de winter schenkt
is dat slechts schijn

als zij even
onzichtbaar wenkt
lijkt het sterven

doch ze draagt
in duisternis
dolende pijn

rust maar zacht
jij, naamloze ik

op velden met
eindeloze lanen

geëerd met marmer
of zomaar onder zoden
zonder tranen


stille held
ooit in bange dagen
uitgezonden

ook al dreigen
beelden te verbleken

je leeft nog
altijd voort
in verre wonden

mijn hoofd
is niet ovaal, haast
vierkant van nature

daarin die grote
bolle ogen
blauw geheten
in de volksmond
vervlakt grijs
als ik het zeggen mag

een neus
met geringe Joodse inslag
zorgt voor een
verweesd gebaar

de glazen hangen immers
onder het vlak mijner blikken
terwijl mijn lippen

dun de bovenste
de onderste dan
wat meer van inhoud
geluid doen zwijgen

immers
zij zijn de paraplu
van de sokkel

een kin
als een
gevlakte ondergrond

waar mijn
gezicht
als doodskop
op de familieschaal
staande kan pronken
naast de suikerpot

wat rijmt stilte
toch vaak op schaduw
ook al hebben ze
onze taal niet gemeen

of storm die weet heeft
van mijn luwte
terwijl ik wolken
beeldhouw uit steen

zo adem ik
grijs naar binnen
ervaar de heerlijke smaak
van genadeloos vergif

ook al heb ik vaak verloren
het kleurt toch
de geur van overwinnen

zo kan ik ook borsten
in onbestemde omvang
wellustig bekoren

hoe weet mijn gedachte
lelijkheid te overtreffen
en toch een ziel te zien
in de beul die mijn naaste heet

het is haast onmenselijk
eenvoud te beseffen

achter
mijn aangezicht
huilt het leven

machteloos
zo lijkt
en tijdloos van aard

om verlies
met pijn te verweven
heeft het gevoel
verdriet gebaard

de avond heeft zich
van de lente vervreemd
is in koude ondergedompeld

rest nog de troost
die aan het verlangen
blijkt uitgeleend

soms walmt
van onder
een schedeldak

het vage vuur
van ijverzucht

ik ruik dan
gebakken lucht
van een zwart
geblakerde leugen

velen kennen
reeds de klucht

waarin meervoudige
persoonlijkheden
verre van deugen

de betrokken mist
ontsnapt aan het
grijs van mijn brein
hangt nu in nevel
boven de oude
schuren van de
buurt
het vermoedt
een grauw
landschap
in de country
nabij Sussax
en sleept mijn
herinneringen
door de asgrauwe
wereld van amper
dertig minuten
opgewarmd met
een eerste Senseo
regulair
hij wil niet mijn
jochie
snuffelt wel
maar verlaat zich op
onzichtbare reuk
van lotgenoten
hij haat de ochtend