Zielenrust

rust maar zacht
jij, naamloze ik

op velden met
eindeloze lanen

geëerd met marmer
of zomaar onder zoden
zonder tranen


stille held
ooit in bange dagen
uitgezonden

ook al dreigen
beelden te verbleken

je leeft nog
altijd voort
in verre wonden

mijn hoofd
is niet ovaal, haast
vierkant van nature

daarin die grote
bolle ogen
blauw geheten
in de volksmond
vervlakt grijs
als ik het zeggen mag

een neus
met geringe Joodse inslag
zorgt voor een
verweesd gebaar

de glazen hangen immers
onder het vlak mijner blikken
terwijl mijn lippen

dun de bovenste
de onderste dan
wat meer van inhoud
geluid doen zwijgen

immers
zij zijn de paraplu
van de sokkel

een kin
als een
gevlakte ondergrond

waar mijn
gezicht
als doodskop
op de familieschaal
staande kan pronken
naast de suikerpot

wat rijmt stilte
toch vaak op schaduw
ook al hebben ze
onze taal niet gemeen

of storm die weet heeft
van mijn luwte
terwijl ik wolken
beeldhouw uit steen

zo adem ik
grijs naar binnen
ervaar de heerlijke smaak
van genadeloos vergif

ook al heb ik vaak verloren
het kleurt toch
de geur van overwinnen

zo kan ik ook borsten
in onbestemde omvang
wellustig bekoren

hoe weet mijn gedachte
lelijkheid te overtreffen
en toch een ziel te zien
in de beul die mijn naaste heet

het is haast onmenselijk
eenvoud te beseffen

achter
mijn aangezicht
huilt het leven

machteloos
zo lijkt
en tijdloos van aard

om verlies
met pijn te verweven
heeft het gevoel
verdriet gebaard

de avond heeft zich
van de lente vervreemd
is in koude ondergedompeld

rest nog de troost
die aan het verlangen
blijkt uitgeleend

soms walmt
van onder
een schedeldak

het vage vuur
van ijverzucht

ik ruik dan
gebakken lucht
van een zwart
geblakerde leugen

velen kennen
reeds de klucht

waarin meervoudige
persoonlijkheden
verre van deugen

de betrokken mist
ontsnapt aan het
grijs van mijn brein
hangt nu in nevel
boven de oude
schuren van de
buurt
het vermoedt
een grauw
landschap
in de country
nabij Sussax
en sleept mijn
herinneringen
door de asgrauwe
wereld van amper
dertig minuten
opgewarmd met
een eerste Senseo
regulair
hij wil niet mijn
jochie
snuffelt wel
maar verlaat zich op
onzichtbare reuk
van lotgenoten
hij haat de ochtend

een sproeier met nat licht
wuift langs de statige gevel
de wind verdraait het zicht
heen en weer
snel of even
in de doorgaans proestige nevel

achter sombere ramen
bewegen figuren in zwart
zijn het weduwen
of één persoon op iedere wand apart

ik schuil aan de overkant
en staar naar binnen
zou men daar
alvast de spoken wekken

kruipen zij door vertrekken
theatraal daar midden op het plein
waar keien glimmen als kale hoofden
in de zaal met natte plekken

maakt men zich op
voor het spel van het verse lijk
met kolossale ogen
omgeven door een grauwe kleur

ik ruik aan mijn vingers
het geeft sfeer aan het drama
die indringende nicotinegeur

soms is alleen zijn
stiller dan duizend
zwijgende soldaten

die in verstijfde houding
handen
niet ineen kunnen slaan

ben dan een pion
te midden
van roerloze maten

het doet armen en benen
verstrammen
aderen verstoppen

en ooit
hoor ik ver weg
diep in de grond
nog een hart kloppen

naar de ochtendstond
op zoek

*

ik ben het zelf
verdwaald in
een ronde hoek

ik herken in mij
zijn habitus

niet zijn meesterschap
springt bij mij in beeld
maar de overwaarde
wanneer hij over zichzelf sprak
en het andere kleurde
naar diens eigen aard

juist hij
geworteld
in bruin en
Jodenster
droeg de oorlog
een leven lang
in hart en nieren

hij versloeg
de eigen tegenstand
erkende in zichzelf
de zwarte drek
aan de duivel verwant

ondanks
dat dit alles
in zijn bestaan
was opgeborgen

verkoos hij de
de eigenzinnige humor
en zijn aangescherpt verstand

*

daarom mocht,
juist hij,
ook zijn ongekend talent
overdadig vieren

waarom alleen
ellende duiden
en niet de overwinning
van liefdevolle gaven
zo menselijk versieren

ik wrijf een
paar woorden
met handen

vol tederheid
langs de boom
die hersft huilt

zijn tranen
willen mijn lijf
omranden

omdat daarin
een herinnering
schuilt

sonder siene lippe tu beweghe
seght die heremiete mie:
ghie bin unne frieje mins

nie sonder sorghe ende piene
losghaone kenne ep so floete
sie drieft op unne freemde ghetieje

unne ghebet gheliecke ghinn ent
ut draoght saote
da skient tu sterfe bie noghte
of wort aldore geskoont
in eensaome voghte

hore togh daor in 't lofe
unne noghtegaole singe
fult die stille naor ferre ghebiet

ut's gheliek dunne onsichbaore Ghottecke
maor die foggel tone in t'kliene die kraghte
so waor ons bliefe, hil vaoke,
unne eghte sottecke

(Iegene Taole)