Ontluiken

ik zie mijn schaduwkant
zo duidelijk terug
in woorden van
duistere figuren

zij wonen aan de leugenkant
spelen in het brein
bejubelen daar hun kuren
afdwalend van de rechte lijn

hun spiegelreflex herkent enkel zwart
dat lijkt op een hemelse troon
echter de balk in de ogen speelt hen part
genoeg om de waarheid te bedekken;

het geweten lijkt doorgaans
brandschoon

het onderscheidend vermogen
gaat echter op in duivels vertoon
van grenzenloze inktvlekken

ja, niets is mij vreemd
soms ben ik,
maar dan voor even,
ook van mijzelf ontheemd

langzaam trekt het zwart
zo lang bevlekt geweest
met uitgedroogd vocht

weg uit de verdichte nacht;
woud van een wederkerend
en wezenloos gedrocht

traag slinkt in eigen taal
het vlies dat de dood bedekt

terwijl vanuit de herinnering
schuchter over het licht
van morgen wordt verteld

de geest is wederom
met leegte opgerekt

in deze alom verdeelde schaduw
en als de natuur dat eist
wordt het eigen ademen gekweld

wuift jouw
breedgerande hoed
naar mij

als een knipoog
die vele tellen kent

ik zie gespreide vingers
een zomers vlaagje bedwingen
die ons beiden ook zwoel verwent

je gelaagde rokken
dansen om en om in het rond
een windegroet is daar aan gewend

het verraadt even
de ronding van je mond

*

daar is hij plots
je liefde
in een maatkostuum

ik zie in de zon
je ogen blinken
ook een lichte trilling
gaat door je lijf

als jullie van elkaars
nabijheid drinken

fijnbesnaarde klanken
vertellen over mijn innerlijke waarden
zij omsluiten heden mijn trage denken
woorden blijven liggen op de aarde

alleen mijn vingers bewegen
door wat mij wordt opgedragen
ik volg slechts de toonaangevende zegen
die opborrelt uit onaantastbare lagen

afscheid hangt boven het meer
in een dromerig hemels groen
stilte geeft de volheid van leegte weer
een treurwilg overweegt de laatste zoen



(beluister muziek http)


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=jOcY6KPwfx8

ik ben er nog niet zegt de man
prevelend met verweerde lippen
zoveel al achtergelaten
menig spiegel moeten vervangen
de weg die ik bewandel
kent vele hobbels en gaten
ook luchtkastelen vol verlangen
en kinderogen die nog steeds
vrijelijk tegen me praten

waar ben ik toch naar op zoek
de jaren hebben mij toch alles verteld
talloze malen is mijn huid vervangen
de haren van blond, grijs naar kaal
mijn geschiedenis talloze malen bijgesteld
seizoenen zijn verworden tot gelijkmatig vaal
ook mijn ruggengraat is eerbiedwaardig
vol geloof naar de aarde overgeheld

samen lopen we hand in hand
over het aangeharkte pad
rondom de volière in de tuin
kijken naar fladderende kleuren
en luisteren naar onverstaanbaar gefluit
we gaan zitten en zwijgen de stilte
delen de omvangrijke eenvoud
gemengd met welriekende geuren

in vuur en vlam
dooft zij het naakte lijf
langs een robe van ijzige blokken
die dooien aan opvrijende benen

haar gezicht huist
in een vragende schaduw
zij wil haar blik niet aan mij vertonen
enkel hem zonder schroom
met een onaantastbare
verleiding belonen

zij bespeelt een minnaar
die ook door adem is omhuld
en in hetzelfde verlangen gekleed

in deze pas de deux
is pure passie
door dragende zuchten
te vermoeden

enkel beider ogen hebben weet
van zuigende harten
hun driften mogen
een onthulling bevroeden

als de dood
sterft

en aarde
leven erft

kent geen ziel
enige smart

dan ademt immers
een eeuwig hart






(zie ook link)


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=x2jjZ3Q3OFM

de ochtend is al laat
als hij spreekt
voor eigen publiek

de kamer kent nog
een nachtelijke staat
de bejaarde pendule
is achtergrondmuziek

toch start hij
met goede morgen
al jarenlang
door niemand verstaan

wel wordt de echo
van deze geringe rede
eeuwig in stilte geborgen

daar heeft hij
weet van

stilaan

ik verpoosde een wijle
over de grens
van mijn moedertaal

de ziel geleek even
als een opengaande lotus
het was gelijk andermaal
wanneer ik mijn liefde
in den vreemden sus

zelfs klanken kwamen
in overvloed naar buiten
waar een hobo mijn stem
vertederd liet horen

mijn handen gebruikten
met een trage vingerbeweging
het verborgen koor
met lentefluiten

*

hier ben ik weer
met woorden, mij zo eigen
waarin mijn hart klopt
en dromen
naar verbeelding neigen





(hoor ook de muziek onder de link)


Zie ook: http://www.youtube.com/us...zuschlamm1#p/a/u/0/gYOrKHrCxNk

de dag
sliep
geen licht
kwam binnen

ik rookte wel
en toetsen bewogen even
maar de ogen
en het denken
lieten mij
in een baarmoeder zweven

de viervoeter
bewaakte op mijn borst
ingeslopen hazenslaapjes
die aan elkander waren geregen

toen teneinde
het wakkere zich aandiende
scheen het zwart door mijn raam

was het nog een late ochtend
of al de vroege avond
ik hoorde wel de maag knorren
maar niet mijn hitsige haan



.

de dag is nog maagd
terwijl ik toch
door gisteren ben bevrucht

het oorverdovend lawaai
en mijn Bourgondische stijl
worden langzaam in stilte gelucht

nog 365 dagen te gaan
met voornemens die slijten
zo hoort het ook:
waarom zou ik
het genot verwijten

je moet gedrag veranderen
zeggen wijze mensen
alles met mate
zei een filosoof
een eeuwigheid terug

hij kan de pot op
ook hij heeft de aarde
na overdadig denken
overeenkomstig het lot
als sterfelijk mens verlaten

mij werd de weg gevraagd
ik wees met de wind mee

tot de nacht mij wakker blies
en ik in de richting doolde

de hand van een verlichte duivel raakte mij aan
en zette mij schaakmat op het veld van eer

daar zweefden nog de zielen der laatste dagen
door verstillend lawaai voortgetrokken

zij treurden om het gemiste aardse jaar
zelfs de dood laat de schijn van de hoop voortleven
het is naakt verblijven in de hel zonder vuur

de lucht van aardse oliebollen
kleefden aan wolken van
wegdrijvende hersenpannen

een stinkende draak glimlachte en zei
er is geen weg terug

alle lantaarnpalen zwijgen
bovendien: het is uw tijd

dit is eeuwigheid riep hij nog
maar verdween in een verloren gedachte

alles inleveren riep de luidspreker:
herinneringen bij loket negen

restanten van verwachtingen
worden hergebruikt bij container zes

uw lot kunt u afgeven bij de cipier

daar aangekomen
herkende ik de toiletdame
van het station te Appelscha
en haar Delftsblauw bordje

met de tekst:
...vergeet niet een gunst

ik voelde me even " onder ons "

ik vul de geboden tijd
veel minder in dan
het denken zou willen

ontleen de huidige zin
aan het heden
dat mijn gevoel alleen
met de thans aanwezige
ervaring kan stillen

niet dat ik spreek
over onmacht
of al van overgave

ik word geacht,
daar de ziel dat vraagt,
mij aan de werkelijkheid
hetzij zoet dan wel zuur
doorgaans te laven

het is ook raken
aan de uiteinden
van een regenboog

of vertragen in een andante
de ogen gedrenkt
in vormeloze liefde
die de hoop zo aanlengt

ik ben geaard in het leven
doch ook meedrijvend
in de onkenbare stroom

dat draagt mijn adem
waarom zou ik hopen
op een nu nog
onverstaanbare droom

*

onder de oude
middeleeuwse toren
sta ik even stil
als de bejaarde slag
het Angelus laat horen

*

zij is een roepende
over winterse velden
met statige galm
zonder dat men haar nog
ziet als hemelse bruid

*

gedragen door
een stenen verleden
en echoënde psalmen,
naar verluidt

*

maar laten we ons
nog verwonderen
door eenvoud en mystiek
ik zou het niet weten:
zie zoveel koude mimiek

*

doch bij de geboorte
van ieder mensenkind
mag men ervaren
hoe een vreugdevolle
verwachting
kan worden bemind

***


(herschreven)

soms word je dood verklaard
ongezien en woordeloos
nog eer men is opgebaard

of niets dan goeds ontbreekt
bij de lege inhoud
van een symbolische kist

het leven blijkt dan
ijzig broos

en de naastenliefde
ja, die getuigt
van een dikke mist

de oude Eusebius
met haar imposante pilasters
midden in de stad aan de IJssel
van de eeuwenoude koek

heeft geen weet
dat een Bourgondiër
op koorhoogte
net om de hoek

in een middeleeuws gewelf
zich vergrijpt
aan de borsten
van de Dame Blanche

uitdagend gekleed
met warme chocolade:
hij gaf haar geen enkele kans

tegenover hem weet hij zich
een Utrechtse grachtengordel
naast de blonde met de dunne el

de rest van het bont gezelschap
luidruchtig soms van aard
zal ik verder voor u inkleuren:
het tableau van het après poëtenspel

de vertrokken koopman
uit mijn geliefde Mokum
de pianoman met de hoed
dames van allerlei pluimage
zelfs uit Den Haag
al dan niet lyrisch
door Spa plat geraakt

zij werden door de kok
met spaghetti
en gebakken piepers
met marginale vitaminen
inwendig vermaakt


Dickens zou zich
hier in herkennen
dat in grote mensen
tijdens zinnige en
onduidelijke momenten
nog een kinderhart schuilt

hij had een zucht
van verlichting geslaakt

als een ziel
zich aan
de winter schenkt
is dat slechts schijn

als zij even
onzichtbaar wenkt
lijkt het sterven

doch ze draagt
in duisternis
dolende pijn

rust maar zacht
jij, naamloze ik

op velden met
eindeloze lanen

geëerd met marmer
of zomaar onder zoden
zonder tranen


stille held
ooit in bange dagen
uitgezonden

ook al dreigen
beelden te verbleken

je leeft nog
altijd voort
in verre wonden

mijn hoofd
is niet ovaal, haast
vierkant van nature

daarin die grote
bolle ogen
blauw geheten
in de volksmond
vervlakt grijs
als ik het zeggen mag

een neus
met geringe Joodse inslag
zorgt voor een
verweesd gebaar

de glazen hangen immers
onder het vlak mijner blikken
terwijl mijn lippen

dun de bovenste
de onderste dan
wat meer van inhoud
geluid doen zwijgen

immers
zij zijn de paraplu
van de sokkel

een kin
als een
gevlakte ondergrond

waar mijn
gezicht
als doodskop
op de familieschaal
staande kan pronken
naast de suikerpot