Archief

Witte aangelijnde vlokken
Doorkruisen verre blauw
Traag wijkende naar verder

Zulk een gebaar
Maakt dat ik mijn gang aanschouw
Soms denk ik, ik ben klaar

Reeds moe van de dagen
Als ik vooruit in de verte staar
Ik vergeet ook het prille landschap
Dat vervaagt in een verleden gebaar

Witte aangelijnde vlokken
Verwarren in donzige trekken
In thans gelaagd azuur

Zoals de maagd
Aanvankelijk zonder vlekken
Het aardse aantrekt, op den duur

Zo wordt de voortgang
Telkens, eindeloos
Als van zelve uitgedaagd

Ik blijf op zoek
Naar de eeuwige ranke roos

O, gij daar op hoge hakken
Die uw kuiten doen verheffen
En heupen stuwen
Tot een gewei van een edelhert
Mij overkomt de ware zin
U, eens in dromen te huwen
Maar, helaas, ik ben u niet werd

Het hoofd dat u behoort
Drijft op wolken
In mijn aards paradijs
O, mijn verre lieve
Gij brengt mij van de wijs
Laat krachten in mij kolken
En laat mijne ziel zo achter
Innig verstoord

Schouders, zoals ik die zie
Wiegend op en neer
Mijn ogen wagenwijd openend
In blinde lust
Zij maken mij sprakeloos en veel meer
Ach, schenk mij even niet het ware licht
Dat ook op uw schaduw rust

zij kust de zon
met geloken ogen
voelt stralen
van nabij geluk
het is alsof liefde
voor even, teder,
over haar frêle
ontvankelijkheid
is gebogen

kom mij halen
zie mijn ontsloten gebaren
of tast met zwoele stralen
langs mijn lente pril haar

met jou wil ik vrijen
in lyrische talen
maar laat mij nog even
hier en dan ja, daar

ik raak bezwangerd
door de lucht
van het donzig groene veld

in mij groeit
weer de vreugde
als de lente over
pril leven vertelt

hoor vogels
hun liedjes fluiten,
voel hoe lammetjes in de wei
ons zo vertederend bewerken

en wij hen opgetogen in
onze blijde harten sluiten

het is lente, het is weer lente
roep het van de daken
adem toch diep in
iedereen zal het merken;

we krijgen volop zin
en zullen bevrijdende
zuchten slaken

Ik zie je
Ver van hier

Voel de adem
Langs de wang
Is het geluk
Dat ik vier

Of drijf ik op dromen
Die bij voortduring komen
Aan mijn wimpers voorbijgaan
Als mijn ogen, blauw getint,
Wagenwijd openstaan

En de zee haar zilte
Met mijn hoop baart
In golvende stilte

Als kussen wordt aangereikt
Tot wederkerigheid geneigd
En teder dun besnaard

Ver van hier
Dichtbij van ver
In wachten wordt bewaard

heb jij weet van droge tranen
die zonder drempels
onhoudbaar versnellen

het zielen pad kwellen
en een weg naar buiten
willen wagen
maar tegen beslagen
ramen stuiten

lach jij ook wel eens
als je lijf
in beton is gegoten
of nagels je vastpinnen

terwijl de zucht
in ijzer blijft opgesloten,
wezenloos diep van binnen

voel jij ooit
als jouw woorden
een afstand willen slechten

ook,
de verte van onpeilbare
diepe grachten

dat trommelvliezen
niet trillen,
verzaken
en jouw pijn zich
aan machteloosheid
hechten

de koude struikelt
over grond en verwachting
hij kent zijn plek

geboeid aan de gouden ring;
een vlek,
waarover ik weldra weer zing
na een laatste ijselijke overnachting

het is niet aan mij
al sturend of trekkend
een hand te verheffen
of warme wind te verspreiden

ik kan het niet zien
dan wel, nu al
voelbaar beseffen

maar iemand zal allengs
de aarde wekken
voor jou, voor mij,
ons beiden

ook al raakt haar ziel
mij van nabij
waar ogen zich
naar mij toe wenden

geen moment
is zij bij mij
noch wil ze maar
iets verzenden

ze woont in haar blik
aan de rand van het bestaan
schouwt eerder naar binnen;
hetgeen wij nimmer
zullen verstaan

ze is de dode schoonheid
die nog telkens roept
vertoevend in een
tere waardigheid

een enkele vinger is het
die de onaantastbare
overbrugging begeleidt

hoe meer ik de chaos zie
als opsomming van diversiteit
waarin antwoorden
uit het geheel
liggen besloten

is de weg die mij
door onzekerheid leidt
de juiste de gang
naar ontspruitende loten

als ik de massa
een weg door de trechter gun
en mijn ademen daar op richt
dan zal een nieuw antwoord,
ook al is de straal nog zo dun,

einde,
eigenlijk voor even weliswaar,
de aanvaarding beschijnen,
een wijle vernieuwd zicht;

op datgene waarnaar ik me
in de voortschrijdende verandering
telkens weer dood staar

gister
herleeft in elke dag
met telkens de vraag
of ik ooit eens “morgen”
als zuiver beleven mag

iedere keer opnieuw
plak ik de verscheurde krant
om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren

als ik op mijn kussen
de ogen open
zoek ik als van zelve
naar de verdreven echo
weet inmiddels dat ik
even na het waken
de laatste bladzijde herinner
om daarna gewichtloos
met ademen de zon moet raken

soms slaap ik door
en verdampt de herinnering
of is hoop sterker dan het vlees
dan waan ik me even gelukkig
als ik in de dichtbij zijnde verte
over deze ochtend lees