Archief

jij die is
en verder wordt
onzichtbaar mens
in prille lente
van een warmtebron

nog ver van onbewust
wiegend in een zon
en toch in alle overgave
de vruchtbare donkerte kust

jij die is
en steeds verder wordt
geeft aan verbeelding
een pure kracht

al heet het nog kort,
voor je schepping,
ongekend voor mij,
is al aan je gedacht

en dragen woorden
de trilling van je bestaan
alleen de verte nochtans beslist
hoe het waarachtig zal gaan

ik ga maar
moet jij gedacht hebben
en jij vond achter iedere kraam
ogen die zochten naar jou
de regen huilde met je mee
en de stille dood verliep in kou

verdwaald
vocht je jouw weg naar buiten
maar telkens die dove roep
terwijl de diepte verdween
en de aarde enkel
afmeren kende
het bracht je verder heen

de pink glijdt schoorvoetend
nochtans gaande
over een niet gekende weg

mijn innerlijke stem
vult het komend niets

en ik, ja ik ben het
die die dobber
uit de stroming dreg
en deze schraap langs
de wachtende vezels, een voor een

in een taal,
veel later dan t’oude Diets
maar wel degelijk vermaagschapt
en met veel daaruit te leen

zo bouwt mijn schrijven
als het waren
een Escher ets, getrapt
zonder nog het einde
te kunnen verklaren

mijn ziel spiegelt zich
aan hedendaags licht
van de verloren oceaan

in den beginne was er zicht
wazig weliswaar
nu, scherper

doch vaker en dieper
ervaar ik
de kleur van nieuwe maan

ook al is de aarde
vol van monden,
kent het ontelbare
wouden met handen

een mens wordt
ongevraagd heengezonden,
is aldoor verdwaald

en als enkeling,
ontegenzeglijk,
aan zichzelf gebonden

haar hoofd
rust zacht op mijn herfst
droomt van een lange zomer
waar ik nog jaag,
ren langs het strand
en om een glimlach vraag,
zij om een reikende hand

de afstand lijkt steeds groter
het slapen dieper dan ooit
seizoenen nerven mijn vel
jonkheid verdwijnt,
mijn toekomst dooit

haar wang
verraadt verte
de ogen spiegelen
mijn hart
de grens wordt
steeds meer verlegd;
sterven groeit hard

ik dwaal soms
stap voor stap
op zoek naar
verleden verten

of betreed de trap
waar nog meer
doodse vuren wachten;
op welke wenk moet ik letten


ik schuif muren voor me uit
ben gekleed in ijzeren tralies
mijn ogen bereiken doven
die mijn stijve lippen
van geluid beroven;

of is het zo
dat ik ongevraagd voor
onzichtbaarheid kies

*

het pad met
gevallen loof
loopt dood

wie vertelde ooit
van de moederschoot

als ik jouw ogen niet mag zien
schuilt je ziel in de schaduw
dat je daar voor kiest
jezelf zodoende voor mij bevriest
wil je mij het liefst ontwijken
of ben je ongrijpbaar schuw

in ieder geval trek je de nacht
verder naar je toe
ik die naar je lacht
botst tegen een “ duistere” macht
die zegt, laat me met rust;
“ Ik toon je niets “

enkel jouw schaduw
onbegrijpelijk,
onverwacht

als verdriet verdwaalt
tussen vreemde stemmen
en nacht het licht bestraalt
lijkt de ziel niet te gewennen
aan wat in wezen
toekomst bepaalt

taal zonder spraak
kerft bleke wangen
drijft los van enig baken
duidt vooral op
dood verlangen

als van naturen
aan de einder geknaagd
doven ademende vuren,
de wereld wordt belaagd

als verdriet
de aarde tint,
en de weg naar buiten
bevlekt is verbannen
word ik enkel nog
door de schaduw bemind

ik vul dag en nacht
met dromen
misschien wel

tot overmorgen laat

maar dan kan ik
niet meer komen
spoedig zal de eeuwige
niet meer schromen
je hart telt weldra
de laatste maat

je wist wat ik ging zeggen
“ ik weet wat je bedoelt ”,
zei jij
de stilte nam het over
je was doodmoe
al haast weg bij mij

nog even
en je bent verlost
van je benauwde cel

de buitenlucht
die je immer zocht
vind je dan
in overvloed

elders
dat wel




aan Jack