Archief

dualiteit tussen echt en onecht
tussen verstoten en zelfrecht
binnen, buiten
trachten een wereld te omsluiten

leven in de overlevering
die vandaag naar morgen heet
wonen in kastelen van karton
of tussen tochtige muren
zeker ook onder het blauw
een glimlach in de zon

waar men ademt tussen
keuze en leuzen
van verzamelde levensbrokken

de verjaagde mens
of juist de gekozen eigen weg
vertaald in unieke kleuren van bestaan
die in geest en lijf
zweven van wens naar grens

en ogen
gedreven door de ziel
het zoekend pad begaan

ik liefkoos vanaf vandaag
echter wel gedurende
een overzichtelijke termijn
de karos uit het oosten

het blik verliest
zijn geboortelijnen
strepen als notenbalken

lijken van voor naar achter
op blauw en grijs
voort te deinen

glooiende flanken
ogen als het waren
naar binnen gezogen

mijn dadendrang
heeft zich onwillekeurig
door de tijd heen
over zijn uiterlijk gebogen

deze scheppende kunst
door de natuur aan mij geschonken
drijft op paaltjes en muren
waarbij ik vorm en tegelijk ook
de nieuwe afbeelding
schoon kan schuren

de ontluistering
van het mode beeld
door roest
en verlies van sierlijke delen
nopen mij
mijn schaamteloosheid
tijdelijk om te zetten
in ambachtelijk vervelen

nog even dan
spreken mijn ogen
nog niet in staat
tot rusten te neigen
ze staart mij immers aan
zou ze mij mogen
met mij willen slapen gaan

ze zal zeker ruiken
naar late herfstrozen
en haar borsten
willen een lentebloesem tonen
het zijn mijn lippen
die naar tederheid dorsten,
kon ze maar in mij wonen

zo draagt mijn grijs
nog een jeugd op handen
al is het ademen
steeds minder diep getint

toch zal mijn liefde
in haar hemelse schoot belanden
het is immers de eeuwige droom
die ieder waarachtig bemint

raad niet mijn gedachten
als ik naar buiten tuur
vaak is het ook voor mij wachten
zwijgen lijkt dan mijn beste buur

overbruggen van diepte
naar een heldere klank
is meestentijds afhankelijk
van een onzichtbare kracht

meestal wordt het beheerst
door eenvoud op zoek naar macht
of chaos die door aderen jaagt
en hard wil vertalen naar zacht

ook dagen dag en nacht mij uit
helder licht te kweken
doch als mijn tong op onwil stuit
ligt er over het verwachten
nog een mistige barensdeken

raad niet mijn gedachten
als ik naar buiten tuur
vaak is het ook voor mij wachten
zwijgen lijkt dan mijn beste buur

overbruggen van diepte
naar een heldere klank
is meestentijds afhankelijk
van een onzichtbare kracht

meestal wordt het beheerst
door eenvoud op zoek naar macht
of chaos die door aderen jaagt
en hard wil vertalen naar zacht

ook dagen dag en nacht mij uit
helder licht te kweken
doch als mijn tong op onwil stuit
ligt er over het verwachten
nog een mistige barensdeken

eens is er de tijd
dat mijn huid het lijkwit baart
aan de dood gelijk
en onveranderlijk dan is van aard

nog steeds kleur ik naargelang
ik ruik en de ander mij proeft
of de ander kijkt

terwijl mijn geest
soms in een doolhof
vertoeft

de caleidoscoop
van de verandering
onvermijdelijk besloten
in mijn vlees
wordt voortdurend
vaak onwillekeurig
overgoten

het maakt mij telkens wees

eens is er de tijd
dat mijn huid het lijkwit baart
aan de dood gelijk
en onveranderlijk dan is van aard

nog steeds kleur ik naargelang
ik ruik en de ander mij proeft
of de ander kijkt

terwijl mijn geest
soms in een doolhof
vertoeft

de caleidoscoop
van de verandering
onvermijdelijk besloten
in mijn vlees
wordt voortdurend
vaak onwillekeurig
overgoten

het maakt mij telkens wees

de zee verwacht mij vandaag
om mijn liefde te strelen
als ik haar daar naar toe draag
kunnen blonde lokken spelen

er kleeft zand aan mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd

op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net als ik,
ook even aan de eeuwige bron

die rijkdom schenkt,
vaak met het licht in de ogen
ook wel, vaak te gelijk,
word ik door de schaduw gewenkt,
het zicht naar binnen gezogen

soms voelt ruimte
aan als leegstand
en zie ik ieder ander
niet meer als verwant

verblijf dan in de stoet
van zwijgende ogen
schuifelend meegezogen

en waar de richting
er niet meer toe doet

het duidt op dwalen
in stuurloos denken
ik even niets meer
in woorden kan vertalen
waarbij gevoelens ook
nog eens onduidelijk wenken

in deze schemering
is men des te meer
de geboren eenling

zo de mens eigen
keer op keer

mijn hand raakt het kozijn
terwijl ik het ijzer beroer
duw buiten weg, weg van mij

die bedompte lucht
van een gesloten cel
waarmee ik avondrood voer

het is hopen op koelte
wanneer de dag is verdreven
en de stilte haar diepte zoekt

het geruis in mijn lijf
neemt tijd om te zweven.

indrukken zoeken een bed

willen met een geheel
worden verweven

daar de schemering
op mij heeft gewed