Archief

ik loop deze dagen
door de geest
van een getraliede cel
gevuld met dove oren
doch met leegte het meest

verwijl in het gewicht
van een aangekleed skelet

ogen op niets gericht,
een ongeschreven wet,
die verdwalen in
een vergezicht

van water en brood
dat sprakeloosheid
als horizon kent

het is de
wederkerige schaduw
waar binnen en buiten
nimmer aan elkaar went

een dichter dichtbij
de ziel
bemiddelde met
vragende poëtische
woorden

ook al had hij weet
van het wiel

't leven vertelde hem
dat een zuiver antwoord
nooit beviel
in de werkelijkheid
die niet aan ons behoord'

in de eeuwigheid geplaatst
is de dood van een dichter
de echo die op zijn woorden aast

*

een hart geraakt wel zoveel lichter
immers bij leven taal verbouwen
aan een zware plicht getrouwe

met lippen zo fraai in poëzie gestemd
en gehuld in een bul als levend beeld

*

zo iemand zal blijvend worden gedeeld

als verwachting
bij daglicht sterft
kent ademen
nog steeds de plaats
waar een bloeiende bloem
zonlicht verwerft

door bladeren te spreiden,
zich openstellend als van zelve,
keert zij naar het licht
zoals mijn liefde zich
naar herkenning dicht

mijn vriend de schaduw
dekt soms onbewust
doch met hemelse genade
voor even de levenslust

vernieuwd komt vaak later
een fruitige aubade
gelijk druiven telkens weer rijpen
aan ranken in een ballade

soms spant
de wereld zich
als een kruisboog

zoekend in een cirkel
naar een doel
niet wetend waar het
onbekende verblijft;
laag of hoog

de oceaan is tevens
te groot voor mijn handen;
ongeacht naar waar ik grijp

en hoe diep ik ook
in de diepte kijk

mijn gedachten
zijn als lucht
eer zij kunnen
verzanden

in helder licht
sieren lijnen
mijn avondbloem

die haar tinten tonen,
soms mijn verbeelding
doen beschijnen

een zachte zucht
geeft vaak aan de
ouderdom wat lucht

die schaduwen
kan verschonen
van een belegen dag

zo’n fluistermoment
maakt gewag
van tederheid

schept vertraging
die tot herkenning leidt

in gebroken licht
sieren lijnen
mijn avondbloem

die haar tinten tonen,
verbeelding beschijnen

en zwoele zuchten
nog verder bevruchten
schaduw verschonen
van een belegen dag

zo’n fluistermoment
maakt van tederheid gewag
schept vertraging
die tot verwenning leidt

ik draag voor
in een ‘acte solitaire’

getuig met heel mijn lijf
van groen, van gras
van de lach, ginds ,
zo dromerig ver
in een gastvrij verblijf

mijn uitgestrekte handen
schilderen luchtcirkels vol
zover ik maar kan reiken

sluit velden daarbij in
en bosranden als kantelen
van burchten
opgetrokken in eiken

waarachter mijn geliefden
musiceren, dansen
en spreken van liefde
dan wel met open ogen
mij onbereikbaar doch
zoet beminnen

zo speel ik vurig een rol
opdat de hartstocht
niet mag wijken

in het hart,
zo dichtbij,
van binnen

vannacht was ik
niet alleen met haar
droomde van
kapende vagebonden

er werd mij een
engel gestuurd
aangemaand door boven
of wellicht lokaal ingehuurd

zij zong voor mij
het lied van troost
waarin eindeloze liefde
werd aangeprezen

na een wijle
hervatte mijn
neusgeronk
zijn gelijkmatigheid

zodat ik nu echt
in het onbewuste zonk
*
bij het ontwaken
proefde ik aan de dag
en nam nieuwe kansen waar

ok, nog wel in ochtendjas
maar de zon belichtte mij
met een overtuigend gebaar

achter deuren
van huizen
opgestapeld in lagen
van het theater voor
de grijsgerijpte mens

vullen vaak herinneringen
de dagen
of draagt het ademen nog een
een lange levenswens

waar de dag van heden nog wordt geëerd
als een kinderstem galmend klinkt,
koffie het oer Brabantse buurten smeert
of getallen op ballen worden afgevinkt

vaak staan naast het beeld van
Onze Zoete Lieve Vrouw
een aantal uitgestalde foto’s
met ingelijste rouw

de ouderdom
is soms geaard in een rotsvast geloof,
berusting of tevredenheid
regelmatig wordt dit echter bedreigd
door het uitvallen van levend loof