Archief

ik hoor hem
ontbloot aan
zijn stem raakt
verjaarde plooien
van mijn huid

lijken zich
te berusten
in klanken
van snaren

gespannen op
nobele pilaren
dan wel gedragen
door levende liefde

hij kijkt mij diep aan
door zijn verre kijkers;
de wijsgeer voor
ongrijpbare zielen

schenkt mij
noten in kracht
en melancholie
op weg naar
onverstaanbare diepte

Gij,
Dmitri Dmitriyevich Shostakovich

ik stond er
stram
achter bloemen
op een betonnen graf

dacht aan
vrinden
met doorweekte pijn

zij,
een leven lang zoekend
verlichting te vinden
van een niet uitgesproken straf

ik stond daar even
dacht aan hen,

maar wel
aan de zijlijn

het is niet zo
dat ik alles
beter weet

wel lijkt het
nu en dan
een rijkdom

als ik mijn
schaduw kant
vergeet

de boom
vertelde over
zijn geringde
jaren

hij kon
zonder woorden
mijn ongeduld
verklaren

ik zoek mijn plek
op de regenboog
en zie,
ik glij

het ebt
in mijn wintergetij
de hemel lijkt
ook minder hoog

het landen
dwingt de weegschaal
met een scherp oog
tot balanceren;
veel lucht en nog meer aarde
blijken eens temeer
lichtgewichten

de laatste zucht
verliest vele gezichten

de ontstane leegte
kan in eeuwige tijd
het overbodige verteren

ik schep
deze letters
in de
schaduw
van mijn hand

het blad is
met naakte
maagden gevuld

al maar meer
vervliegend
in droog blauw


een zilte traan
valt te laat
uit aardse dauw

ik trek vandaag eens
niet de stoute schoenen aan
vervolg mijn weg op sandalen
met geitenwollen sokken
ga ik eens heerlijk
langs de bekende kant staan

ik zie dappere mensen
onderweg naar het succes
van morgen
dames in vroege winkelzucht
kinderen met volle tassen
zonder zorgen
en ik, ik sta te gapen
dat geeft nog eens lucht

een horde senioren
zijn verzameld rond
het heilig hart
een dag in het vooruitzicht
met sterke verhalen
luidruchtig als jonge koeien
op de komende veertig kilometer
recreatief fietsen gericht

onder weg koffie met appeltaart
even weg van thuis
bevrijde grijze duiven
die stiekem een neutje vatten
ons mam zien ze al lang
niet meer wuiven
die jogged in de keuken
op die vermaledijde harde matten

waarachtig de zon komt door
wat een rijkdom in ons dorp
steeds meer volk trekt voorbij
mijn hond doet zijn tweede worp
hij is net als ik met weinig blij

heerlijk mijn nieuwe sandalen
de techniek heeft toegeslagen
klitterband houdt alles bij elkaar
mijn voeten voelen in deze schoenen
de ruimte van vandaag
niets hoeft helemaal klaar

een ochtendstonde
waarin je iedereen wel
zou willen zoenen
helaas ben ik aan
mijn trage opstart gebonden

nog steeds
zie ik omhoog,
iedere avond weer

daar
in het oneindige
ligt het antwoord
dat zegt;
alleen ik weet meer

heb mij daar
mee verzoend

het is goed
vaak de vraag te stellen;
wie ben Ik dan

keer op keer

inzicht omvatten
is niet te tellen
zo duidt de atmosfeer

jij bent,
doch als een
voorbijtrekkende
pauwenveer

ik zou de kleur
van je stem
willen bewaren

zodat jouw ontloken ziel
in mijn hart
een gelijke weerklank
mag ervaren

je ogen vertoeven
in een lied
terwijl lippen
woorden kussen

ik hoor dan intussen
jouw verlangen
dat geen enkel ander ziet