ik trek vandaag eens
niet de stoute schoenen aan
vervolg mijn weg op sandalen
met geitenwollen sokken
ga ik eens heerlijk
langs de bekende kant staan

ik zie dappere mensen
onderweg naar het succes
van morgen
dames in vroege winkelzucht
kinderen met volle tassen
zonder zorgen
en ik, ik sta te gapen
dat geeft nog eens lucht

een horde senioren
zijn verzameld rond
het heilig hart
een dag in het vooruitzicht
met sterke verhalen
luidruchtig als jonge koeien
op de komende veertig kilometer
recreatief fietsen gericht

onder weg koffie met appeltaart
even weg van thuis
bevrijde grijze duiven
die stiekem een neutje vatten
ons mam zien ze al lang
niet meer wuiven
die jogged in de keuken
op die vermaledijde harde matten

waarachtig de zon komt door
wat een rijkdom in ons dorp
steeds meer volk trekt voorbij
mijn hond doet zijn tweede worp
hij is net als ik met weinig blij

heerlijk mijn nieuwe sandalen
de techniek heeft toegeslagen
klitterband houdt alles bij elkaar
mijn voeten voelen in deze schoenen
de ruimte van vandaag
niets hoeft helemaal klaar

een ochtendstonde
waarin je iedereen wel
zou willen zoenen
helaas ben ik aan
mijn trage opstart gebonden

 

nog steeds
zie ik omhoog,
iedere avond weer

daar
in het oneindige
ligt het antwoord
dat zegt;
alleen ik weet meer

heb mij daar
mee verzoend

het is goed
vaak de vraag te stellen;
wie ben Ik dan

keer op keer

inzicht omvatten
is niet te tellen
zo duidt de atmosfeer

jij bent,
doch als een
voorbijtrekkende
pauwenveer

 

ik zou de kleur
van je stem
willen bewaren

zodat jouw ontloken ziel
in mijn hart
een gelijke weerklank
mag ervaren

je ogen vertoeven
in een lied
terwijl lippen
woorden kussen

ik hoor dan intussen
jouw verlangen
dat geen enkel ander ziet

 

draag mijn handen
onderweg naar daar

ik zie in de verte,
de liefde ligt klaar

schiet op,
aarzel niet

het is een
hemels gebaar

 

hoe ver woont
de mens in buren
ook al voelt men
bij het passeren
elkaars huid schuren

de afstand
wordt groter
als woorden interen
en ogen slechts inblikken

raak mij niet meer
ook in mij
roept een stem
om in te schikken

 

diffuus word ik belicht
deze morgen
de zon wil mij verrijken
vraagt mij
naar buiten te kijken

stof en vette vingers
hinderen het zicht

het is goed zo

om alles zuiver te zien
kan men beter naar binnen
zijn gericht

bovendien verleidt de zon;

aan de andere kant
van mijn venster
toont celcius
een ander land

 

ik ga maar
roept mijn gevoel
nog langer hier
verblijven

gekluisterd aan een
onaantastbaar doel
is teren op
starre beelden,
vastgespijkerd
aan ijle lucht

ze zullen eerder,
wat komt en gaat,
aan stijfheid rijgen

hoe kwetsbaar
is mijn hiel
onder deze
verlopen zucht

 

mijn vingers
die in geuren wenken
strelen heur haren
aanvoelend als van zijde

haar borsten bewegen
in zacht zuchten
die meer dan schoonheid schenken
en niet in afstand vluchten

terwijl de huid als pril gras
schemert in een open weide

ogen als zwarte kralen
bespelen in andante
het ritme van het hart

verborgen achter voile
mij zoekend als vragende verwante
in verdreven schaduwrijke smart

 

de handen reiken niet verder
dan het kloppen van mijn hart
de armen nog verder strekken
verlicht ook niet beklemmende smart;
ooit kon fluisteren warmte opwekken

je aangezicht verstart
verwachting vordert verwarring,
denken raakt overdadig gehard
en wordt hoop
een aftreksel van bedeling

terwijl de lente toch
blauw de aarde bedekt
vogels ons
liefdevol begroeten
en een kinderlach
zo vaak de pijn toedekt

hoe kan ik jouw gestolde tranen
morgen in de zon ontmoeten

 

wat is toekomst
als de avond al valt
kan ik morgen nog zien
als voorstelbaar
zoals ik in mijn jeugd
naar dat wat komt
nog als onbevangen en
eeuwigheid ervaar

mijn vel
rimpelt, verdroogt
doch de ogen
zien de schoonheid
almaar meer
gedragen door wortels van
ervarend verjaren

die het heden
maar ook verleden;
mijn levensweg steeds
beter doen verklaren

minder gebonden
of misleid
door dromerig verlangen
verlost van de drang
die de voortplanting berijdt

de waarde
ligt steeds meer
in het gezicht
van het einde
dwingt zelfs
het huidig ademen
als werkelijkheid te zien

ben zo meer
op diepte,
en echtheid gericht
zelfs als ik de sterfelijkheid
in toenemende mate
met liefde bedien

      15 december 2012

Voordracht: Son en Breugel (besloten)





25 november 2012


Concert met orgel/barokviool/viola d'amore

Plaats : Knoptoren Sint-Oedenrode

Aanvang : 14.00 uur



o.a Axel Wenstedt, orgel /clavecimbel e.a.

Mmv :Julius Dreyfsandt zu Schlamm, dichter


Concept Muziekprgramma :

J.S.Bach (1685-1750) Adagio in b BWV 1019a (viola d’amore + klav.)

Ph. Van Wichel (1610-1675) – vioolsonate I (viola d’amore + klav + cello)

J.S.Bach (1685-1750)

- Andante in f BWV 964 (klavecimbel, naar Andante uit 2e viool-solosonate BWV 1003)

- Andante in f uit 2e viool-solosonate BWV 1003 (vioolsolo)

- Adagio in G, BWV 968 (klavecimbel, naar Preludium uit 3e viool-solosonate BWV 1005)

*pauze

G.F. Handel (1685-1759) – vioolsonate op.1 nr. 10 (viool + klav + cello)

Corelli (1653-1713) – sonates op.5 nr.5 en op.5 nr. 8 (viool + klav + cello)

- sonate op.5 nr.12 “La Follia” (viola d’amore + klav + cello)

T.Albinoni (1671-1751) – vioolsonate VI in B (viool + klav + cello)

J.S.Bach (1685-1750) Adagio in Es, uit: Toccata BWV 916 (klavecimbel)

H.I.F. von Biber (1644-1704) – vioolsonate VI (viool + klav + cello)






5 augustus 2012


Concert te Deventer met orgel/barokviool/viola d' amore

( activiteit tijdens jaarlijkse Boekenmarkt)

Locatie en tijd : In planning

o.a.Organist : Axel Wenstedt uit Sint-Oedenrode

Mmv : Julius Dreyfsandt zu Schlamm, dichter

Concept muziekprogramma :

viola d’amore en orgel Ph. Van Wichel (1610-1675) – vioolsonate I

orgel C.Ph.E.Bach (1714-1788) – variaties op La Folie d’Espagne WQ 118 (1781) orgel

viola d’amore en orgel A. Corelli sonate op.5 nr.12 “La Follia”

J.S.Bach (1685-1750)

orgel - Andante in f BWV 964 (naar Andante uit 2e viool-solosonate BWV 1003)

vioolsolo - Andante in f uit 2e viool-solosonate BWV 1003

orgel - Adagio in Es, uit: Toccata BWV 916

viola d’amore en orgel - Adagio in b BWV 1019a

viool en orgel T.Albinoni (1671-1751) – vioolsonate VI in B

viool en orgel H.I.F. von Biber (1644-1704) – vioolsonate V1







30 juni 2012

1)

Concert voor Orgel, Saxefoon en Poëzie

Orgel: Smitsorgel uit 1839 Sint-Martinuskerk, Sint-Oedenrode

Aanvang: 15.30

o.a.Orgel : Axel Wenstedt uit Sint-Oedenrode
Saxefoon : Jo Hennen


Mmv : Julius Dreyfsandt zu Schlamm, dichter

Concept muziekprgramma :

Orgel solo

J.Cage (1912-1992)-Organ 2 / ASLSP "As slow as possible“ 1’27’’ 05-09-2001 tm 05-07-2012

Froberger Tombeau de Blancheroche

Rameau La Poule

Anoniem (Spanje +-1650)- “Cancion para la Corneta con el Eco”

Schubert : Gloria en Credo uit Deutsche Messe

orgel + saxofoon:

GPCima 1610 sonate voor zink en orgel 

Bach 1e gambasonate

Paule Maurice - Des Alyscamps Láme Soupire uit Tableaux de Provence (saxofoon alt en orgel)
 
Ryo Noda -Improvisation II voor Saxofoon Alt Solo

Misschien voor orgel nog : Fr.Couperin - Les Fastes de la grande et ancienne Mxnxstrxndxsx

(voor dichter en klavecimbel)

2)

Concert voor Orgel en Poëzie

Orgel : Smitsorgel uit 1838 Sint-Willibrorduskerk, Markt, Deurne (Ned)

Aanvang : 20.30 uur

Organist : Piet Groenendijk uit Son en Breugel
Mmv : Julius Dreyfsandt zu Schlamm, dichter

Muziekprogramma:
Koralen van Bach : BWV 654
BWV 655
BWV 658
BWV 663
BWV 666
BWV 667
BWV 668.

 

soms overvalt ons een lawine van pijn
die het uitzicht doet verdwijnen
overmacht schijnt dan heerser te zijn
het doet onze verwachting ondermijnen

niemand ontkomt aan
schaduwen van het bestaan,
hoe edel de mens ook is,
ieder wordt ooit geslagen
met een worstelend gemis

als ze niet meer worden gesproken
ademen woorden slechts in stilte
men sluit elkaar dan in de armen
en tracht te delen in de immense kilte

geen mens ontkomt aan
schaduwen van het bestaan
het nodigt ons ook uit,
elk op eigen wijze,
met de naaste verder
onderweg mee te gaan

 

mijn haar
nog immer lang,
over oren op weg
naar schouder
verdunt in allerijl,

havens komen in zicht,
op het slagveld
ruist het voorlaatste riet
het wordt er kouder

is het vizier
op mijn zwanengezang
gericht

raakt dan ook
de geest gekweld,
wordt mijn kijken
naar nog meer staren overgeheld

dicht ik almaar dichter dan verlicht
en strooi ik verder naar de einder uit
totdat er zes geschaafde vierhoeken
uit een catalogus worden besteld

ja, zo'n winteravond
deelt geen lentegebaren

enfin,

zo overdenk ik het geringste
en tracht de aanval op de uitval
van een pronkjuweel
met ledigheid te verklaren,
tokkelend langs mijn
ijdele citersnaren

dat wel!

 

als een woord
een voor een
zijn letters verliest

blijft leegte achter

het is de stilte
die dan zonder vorm
naamloos bevriest

 

even fijn
aan niets denken
naar buiten wenken

er wordt langzaam
licht geboren;
huizen in ochtendgloren

zo hou ik het vandaag
wil rustig mijn wereld openen

laag voor laag

 

de dag joeg me
vroeg uit de veren

een kus zei doeg

ik hoefde niet
weder te keren

 

ik zeg niet
wat je al weet
pak het ook
niet in

het blijft dan
zichtbaar

het is immers
niet een schaduw
die ik bemin

 

een open blik was gericht
op uiterlijk gewicht
ik verloor tijdelijk zicht
op een innerlijk gedicht

werd in een droom gelicht
waar zwaartekracht om niet is gezwicht
voor pronkend schaduwlicht:
ik raakte gaandeweg ontwricht

*
de dag stuurde een bericht,
“van ijdelheid wordt u beticht,
als verblind door een nakend wicht,
hervat derhalve uw aardse plicht “