Diana......
Een wijs mens....
Als iemand een wijs man ontmoet die zijn gebreken opspoort en zijn afkeuring hierover te kennen geeft, dan is dit iemand die een verborgen schat openbaart; met zulk een wijze moet iemand omgaan. In zo'n gezelschap wordt iemand verrijkt en gaat er nooit op achteruit.
PasenHet was in mijn diensttijd dat op tweede paasdag, mijn commandant, -een kapitein- , mij naar een onbekende plek bracht.
Naar een privé-kliniek ver buiten de bewoonde wereld en omdat Pasen nogal vroeg viel, beschermd weggestopt in een deken van sneeuw
Op weg daar naar toe, weigerde hij mij iets te vertellen over het doel van dit geheime bezoek.
Ook niet over wat ik hier zou aantreffen
Na een lange wandeling door de kliniek stopten we voor de ingang van een eenvoudige ziekenkamer.
Eenmaal binnengekomen werd ik direkt geconfronteerd met een jonge kleurloze vrouw.
Liggend op en gebonden aan een steriel wit ziekenhuis bed.
Even, heel even, stonden we stil en was het de kapitein die zich naar haar bed begaf en daar ging zitten.
En.. daar zweeg.
Ook de jonge vrouw, gekluisterd aan dit witte bed, en met haar ogen gesloten en haar handen gevouwen in de vorm van een wit leeg kruis, zweeg.
En in die alles overheersende stilte speelden schemerachtige silhouetten hun eigen schimmenspel.
Waarin de woorden dood en leven werden nagebootst.
En dat alles op een macabere achtergond bestaande uit inktzwarte kleuren, beangstigende stilten, en onverwerkt verdrietsexplosies.
Zelf was ik ook stil en vergeleek haar met een kasplantje dat zonder enig doel, kleur en inhoud, kunstmatig levend werd gehouden
Maar plotseling kwam aan de steeds voortdurende stilte een even onverwachts einde..
Een nieuwe figurant verscheen nu op het toneel en gaf aan dit schimmelspel een andere alles overheersende nieuwe dimensie.
Het was een warm en betoverend zonnestraaltje dat zich naar het steriele bed van de jonge vrouw begaf, daar haar gesloten ogen kustte, vervolgens haar, in de vorm van een kruis, gevouwen handen aanraakte.
Nu werd het een boeiend samenspel tussen sneeuwwit, kastanje rood en inktzwart, die haar gezicht en haar handen in vuur en vlam zette.
En het waren haar handen die weer tot leven kwamen en haar zeeblauwe ogen die zich weer openden.
En.... diezelfde warme handen die op zoek gingen naar mijn koude handen én haar pratende ogen die mijn zwijgende ogen weer.. . open deed..
Op de terugweg sprak de kapitein voor het eerst tegen mij. En nadat hij mij vertelde dat deze jonge vrouw zijn dochter was, zei hij:
"Richard, God zij dank kan zij nu weer aan haar leven een doel, een kleur, én inhoud geven." .
Vlindertje....
Voor Diana
|
Vlindertje, wat ben je keurig
Vlindertje, wat ben je keurig,
Nee, ik zal je heus niet vangen, Vlieg maar rond, naar alle kanten Zie je wel die mooie bloempjes? En gebruik eens goed je neusje: Jij mag blij zijn, jij moet vrij zijn, Vlindertjes en mooie bloempjes met je vlerkjes blauw en rood. want dan ga je immers dood! in de mooie zonneschijn. óók niet graag gevangen zijn! En wat zeg je van hun kleur? ruik je wel die lekk're geur? zoek de mooiste bloempjes maar: horen immers bij elkaar? |
||
Palmzondag
Liefde
STORM
Een nieuwe dag.....een nieuw begin !
Oefening baart kunstDe troubadourHet is stil in het bos
de avond valt...
de dag is voorbij,
en als de zon al lang is onder
dan gebeurt er een wonder....
want in het maanlicht verschijnt
een krekel
met een dansende viool
in vol ornaat
die speelt,
en een nachtegaal
met een opwindende stem
samen musiceren zij als
een troubadour.die speelt en zingt..
Dagdelen - gedicht uit eigen werk -Ochtend, Middag, Avond, Nacht
4 kleine dagdeeltjes
Die aten allemaal chinese mie
Eentje viel van overvloed om
Toen waren het er nog maar 3
3 kleine dagdeeltjes
Die aten toen nog rustig door
Eentje moest plots naar de wc
Toen waren er nog 2
2 kleine dagdeeltjes
Die waren zo alleen
Eentje ging van heimwee dood
Toen was het er nog maar 1
1 klein nachtdeeltje
Die speelde met het licht
En dat gaf zo veel plezier
Toen waren er weer vier.
Voorjaar - gedicht uit eigen werk-LENTE......
Het is nat en koud
als tussen het kastanjekleurig winterhout
een hertje het levenslicht aanschouwd
En het is al droog en minder koud
als tussen het bruingeelkleurig lentehout
ook moeder natuur het voorjaarslicht vasthoudt.
Stilte - gedicht auteur onbekend -Stilte
De laatste keer-dat ik je zag-
woonde de hemel- al in je ogen.
Je was al half op weg-
Op je laatste reis-
Naar dat verre land- van morgen.
Als een vogel-
Die wegvliegt over het grote water-
Door het glanzende licht-
van de ondergaande zon.
Over de bergen en dalen-
Naar de bron van eeuwig leven.
Ik wens je vrede.
Ik wens je vlinders- bloemen en regenbogen.
Want de laatste keer dat ik je zag-
Was er ondanks je moegestreden lichaam-
Nog altijd-die stille glimlach.
En dat - heeft me diep bewogen
Houd moed - gedicht uit eigen werk -Moed houden, eenvoudig voortgaan als je kunt. De weg gaan die komt, met zijn voor en tegen. Je ogen die een lamp zijn van je ziel en die meer zeggen dan je mond verwerken kan. Doen wat voor de hand ligt : antwoorden geven - als die er zijn - met een lach, maar ernstig gemeend, of praten met je allrliefsten of zwijgen, als het mysterie te groot is. En intussen niet teveel omzien, want de weg van het leven gaat soms dwars door je hart. Moed houden, eenvoudig voortgaan als je kunt. En als je niet kunt : wachten en uitrusten bij wie je zorgen deelt, of bij een vriend of een vriendin - als die ze is - zomaar een gesprek, eerlijk en vertrouwd. En als die er niet is, toch wachten dan maar alleen Wacht tot het weer beter gaat, straks.
Kiezelsteentjes - gedicht uit eigen werk -Zittend aan de oever van je levens rivier
sla je onvermoeibaar op het stille water
Je verstopt je gevoelens
daar waar anderen niet bij kunnen komen
Je staat op en duikt weg
achter een rotsblok
van basalt
en met je eigen hersenhamer
sla je onafgebroken
dit betongesteente kapot
Liggend aan de oever van je levensrivier
vormen nu kleine kiezelsteentjes een nieuw decor
en elke dag weer
ontmaskeren zij je verstopte emoties
Je staat op en loopt weg
Je huilt en je lacht
want je hebt
aan je eigen leven
haar echte kleur en inhoud weer
terug gegeven.
Mensenkabouter - gedicht uit eigen werk -Ik ben maar een hele kleine stoute
op de aarde ruziemakende mensenkabouter
maar toch ben ik soms ook een beetje een wereldmens
met in zijn hart die hele grote wens...
dat alle mensen zonder haat en pijn
voor altijd echte vrienden mogen zijn
