Voorjaar - gedicht uit eigen werk-LENTE......
Het is nat en koud
als tussen het kastanjekleurig winterhout
een hertje het levenslicht aanschouwd
En het is al droog en minder koud
als tussen het bruingeelkleurig lentehout
ook moeder natuur het voorjaarslicht vasthoudt.
Stilte - gedicht auteur onbekend -Stilte
De laatste keer-dat ik je zag-
woonde de hemel- al in je ogen.
Je was al half op weg-
Op je laatste reis-
Naar dat verre land- van morgen.
Als een vogel-
Die wegvliegt over het grote water-
Door het glanzende licht-
van de ondergaande zon.
Over de bergen en dalen-
Naar de bron van eeuwig leven.
Ik wens je vrede.
Ik wens je vlinders- bloemen en regenbogen.
Want de laatste keer dat ik je zag-
Was er ondanks je moegestreden lichaam-
Nog altijd-die stille glimlach.
En dat - heeft me diep bewogen
Houd moed - gedicht uit eigen werk -Moed houden, eenvoudig voortgaan als je kunt. De weg gaan die komt, met zijn voor en tegen. Je ogen die een lamp zijn van je ziel en die meer zeggen dan je mond verwerken kan. Doen wat voor de hand ligt : antwoorden geven - als die er zijn - met een lach, maar ernstig gemeend, of praten met je allrliefsten of zwijgen, als het mysterie te groot is. En intussen niet teveel omzien, want de weg van het leven gaat soms dwars door je hart. Moed houden, eenvoudig voortgaan als je kunt. En als je niet kunt : wachten en uitrusten bij wie je zorgen deelt, of bij een vriend of een vriendin - als die ze is - zomaar een gesprek, eerlijk en vertrouwd. En als die er niet is, toch wachten dan maar alleen Wacht tot het weer beter gaat, straks.
Kiezelsteentjes - gedicht uit eigen werk -Zittend aan de oever van je levens rivier
sla je onvermoeibaar op het stille water
Je verstopt je gevoelens
daar waar anderen niet bij kunnen komen
Je staat op en duikt weg
achter een rotsblok
van basalt
en met je eigen hersenhamer
sla je onafgebroken
dit betongesteente kapot
Liggend aan de oever van je levensrivier
vormen nu kleine kiezelsteentjes een nieuw decor
en elke dag weer
ontmaskeren zij je verstopte emoties
Je staat op en loopt weg
Je huilt en je lacht
want je hebt
aan je eigen leven
haar echte kleur en inhoud weer
terug gegeven.
Mensenkabouter - gedicht uit eigen werk -Ik ben maar een hele kleine stoute
op de aarde ruziemakende mensenkabouter
maar toch ben ik soms ook een beetje een wereldmens
met in zijn hart die hele grote wens...
dat alle mensen zonder haat en pijn
voor altijd echte vrienden mogen zijn
