Kiezelsteentjes - gedicht uit eigen werk -

Zittend aan de oever van je levens rivier

sla je onvermoeibaar op het stille water

Je verstopt je gevoelens

daar waar anderen niet bij kunnen komen

Je staat op en duikt weg

achter een rotsblok

van basalt

en met je eigen hersenhamer

sla je onafgebroken

dit betongesteente kapot

Liggend aan de oever van je levensrivier

vormen nu kleine kiezelsteentjes een nieuw decor

en elke dag weer

ontmaskeren zij je verstopte emoties

Je staat op en loopt weg

Je huilt en je lacht

want je hebt

aan je eigen leven

haar echte kleur en inhoud weer

                                                              terug gegeven.