Zaterdag 17 maart 2007
Liefde

Ik was ze al de hele winter kwijt.Elke avond als ik met mijn herdershond het laatste rondje maakte zag ik ze lopen.Altijd samen.Door niets of niemand van hun stuk te brengen.Soms probeerde mijn niets-ontziende viervoeter ze uit elkaar te jagen.Glimlachend zag ik ze zich dan enkele meters verderop weer verenigen.Lekker verder kwekkend.Liefde zoals het zou moeten zijn.Waarschijnlijk hadden ze weinig luxe nodig in het leven.Slechts de warmte van elkaar als ik ze weer eens heerlijk tegen elkaar aan zag schurken.Daarom was ik ook zo verbaasd ze niet meer samen tegen te komen.Er zou toch niets gebeurd zijn?Soms had ik het idee 1 van hen te treffen.Maar aangezien ik de individuen slechts als duo kende,wist ik het niet zeker.Het gebeurt me wel vaker.Dat ik me ga hechten aan duo,s.En dat die wreed uit elkaar getrokken worden.Door scheiding,levensgroei of,erger nog,dodelijke ziektes.Het leven zou eigenlijk niet zo mogen zijn.Samen uit,samen thuis.Zoiets als"tot de dood ons samen scheidt".Als ik al die ellende om me heen verneem,schiet het schrikbeeld regelmatig door mijn hoofd.Doodgeschoten worden door een extbs-er,door financiele problemen totaal gedeprimeerd je gezin uitroeien of een dodelijk ongeluk in het verkeer.Afgelopen weken was het weer een en al droefenis.Daarom was ik ook zo blij mijn gelukzalige duo gisteren weer te treffen.Al sjokkend naast mijn hond zag ik ze vanuit mijn ooghoeken weer schuifelen.Twee eendjes die als vanouds door het leven waggelen.Waar waren ze toch gebleven?Om te kunnen genieten van hun geluksbeeld bleef ik even staan.Mevrouw eend had iets in haar bekje.Liefdevol gaf ze het aan meneer eend.Verbeelde ik het me nou,of keken ze me aan?Ik voelde dat mijn verharde aangezichtsspieren een glimlach niet konden onderdrukken.Dit was liefde pur sang.Zoals iedereen ter wereld het eigenlijk zou moeten kunnen beleven.JAN VAN HALST.




