Archief

Adem uit


Adem uit
de poëzie, laat
woorden niet
klankloos stikken, maar
maak jouw stil gevoel
het levensbeginsel
van geschreven
scheppen.



Dat noemt men dichtkunst .

     ©Littledolphin

Ochtendlicht

Stil ademt
een avond, waar
donkere doeken
de wereld in
slaap verhullen;
mens en dier
houden nu hun
rust, totdat
parelend ochtendlicht
het leven weer
wakker kust.

Membraanevenwicht


Mijn trommelvlies
schreit woorden
door hersenholtes;
pijnigt herinneringsmembranen
telkens weer, draai mezelf
in waanzin van
vergeten; de balans
tussen onze vloeistoffen
was allang zoek, nu
ben ik onderweg op
struikelpaden vol gemis
en deze kop barst, knalt
uitelkaar;
jouw gezicht hangt
voor mij, als
een steenpuist, die
constant narigheid
afscheidt.

Fuck you


Poëtisch onpoëtisch
geschreven, zoek
ik steeds juiste zinnen
voor deze relatieshit;
wurg woorden in
bedrukkende letters, kan
oplossingen niet vinden
in een cirkel van
prozaïsche wirwar;
tast, voel, proef
slechts bittere smaak,
uitgekotst kwel
ik mezelf op
papier, met bijgebleven
indrukken, maar het
komt slechts op
dit ene neer-

fuck you.

Opgevouwen

Resoluut
vouw ik alle
mooie letters op;
alinea recta-
stop liefde in
de prullenbak,
waar ons metrum
slechts beklemmende
tonen schrijft, daar
komen herinneringen
uit papieren frutsels,
die mijn pen vandaag
niet meer verteren kan;
en ik ben bang voor
het geschreven woord;
wat gisteren was,
kijkt niet naar morgen
is even tevoren in
deze afvalmand
gestorven.

Nachtwoeling


De nacht woelt
op mijn kussen
pint nachtmerries
onder lakens vast;
waar het donker
klauwend naar
mij tast, daar
vang ik vlinders
uit koude luchten
berg ze in dit hart
om angsten
te verbannen-
een laatste grip
naar licht.

De metaforen zwijgen


Mijn nacht schreit
verwijdering,
 van jou, van mezelf;
verloren gevoel, wat
niet meer te lijmen
valt; knoop ik
letters aan elkaar,
wil nieuwe woorden
vormen; en
waanhoop zoekt ons
terug op papier,
maar de metaforen
zwijgen, tasten
geen liefde, slechts
leegte-
deze stilte is
voorgoed

gestorven.




©Littledolphin