Membraanevenwicht.

Fuck you


Poëtisch onpoëtisch
geschreven, zoek
ik steeds juiste zinnen
voor deze relatieshit;
wurg woorden in
bedrukkende letters, kan
oplossingen niet vinden
in een cirkel van
prozaïsche wirwar;
tast, voel, proef
slechts bittere smaak,
uitgekotst kwel
ik mezelf op
papier, met bijgebleven
indrukken, maar het
komt slechts op
dit ene neer-

fuck you.

Opgevouwen

Resoluut
vouw ik alle
mooie letters op;
alinea recta-
stop liefde in
de prullenbak,
waar ons metrum
slechts beklemmende
tonen schrijft, daar
komen herinneringen
uit papieren frutsels,
die mijn pen vandaag
niet meer verteren kan;
en ik ben bang voor
het geschreven woord;
wat gisteren was,
kijkt niet naar morgen
is even tevoren in
deze afvalmand
gestorven.

Nachtwoeling


De nacht woelt
op mijn kussen
pint nachtmerries
onder lakens vast;
waar het donker
klauwend naar
mij tast, daar
vang ik vlinders
uit koude luchten
berg ze in dit hart
om angsten
te verbannen-
een laatste grip
naar licht.

De metaforen zwijgen


Mijn nacht schreit
verwijdering,
 van jou, van mezelf;
verloren gevoel, wat
niet meer te lijmen
valt; knoop ik
letters aan elkaar,
wil nieuwe woorden
vormen; en
waanhoop zoekt ons
terug op papier,
maar de metaforen
zwijgen, tasten
geen liefde, slechts
leegte-
deze stilte is
voorgoed

gestorven.




©Littledolphin

De zandman


Een nacht buigt
haar hoofd
over stad en land,
waar lichten doven
en slechts stilte
heerst, daar
komt de zandman
op zachte zolen,
om mooiste dromen
te schenken; in
het schemerduister
heimelijk verborgen,
zal hij ook
aan onze freakjes
denken.


Slaap lekker iedereen.

Schrijversmelancholie


En weer schrijft
mijn pen
een eenzame dag
weg; in
vastberaden letteromzetting
bloeden gedachtenspinsels
op papier, waar
droefgeestigheid
houvast zoekt aan
geschetste beelden
voller licht en liefde,
daar koester ik
nu bestaande,
geschreven woorden;
want morgen
sterft aan
twijfels voor
het onzekere.

Ongeneselijk ziek


Ik ben ongeneselijk ziek-
schrijfziek.


©Littledolphin

De wereld gaat slapen


De wereld gaat slapen;
sluit moede ogen van
een reeds geleefde dag,
pennen gaan opzij
notaboeken worden
gesloten;
een avond steekt
zijn borst vooruit, waar
het bestaan omheen
verzinkt in
sereen zwijgen, daar
houdt onze schepper nu
stil diens wacht; tot
dageraad alweer
poëtisch
naar ons lacht.

Welterusten, lieve freakjes!

Wij schrijvers zijn net criminelen;
elke dag worden er duizenden
letters verkracht.




©Littledolphin

Liefde dichten


Hoe kan ik jou
nog liefde dichten,
als gevoel niet meer
puur en zuiver stroomt;
elke avond valt in
stilzwijgen, waar
spraakklanken geen leven
meer bloeien, maar
enkel verdriet loopt
door oneindige wandelgangen
der poëzie; die
droevig echo's schrijven
vanuit mijn dichtershart;
daar is lente vergaan, en
sneeuwt een winter in
deze ziel; nu
sterf ik lege woorden
kan geen liefde dichten,
want wat gisteren al
gebroken, kan
vandaag geen letter
meer helen.

Openhartig



Slechts in de poëzie
ben ik vrijelijk uitend,
durf te kijken, naar
wie ik werkelijk ben;
splits mijn kern open,
laat gevoelens stromen
zie mezelf terug-
op blanko stuk papier
verborgen, of noem het
weggedrukte feiten, die
in stellige letterkeer
verhalen pennen;
verlichting door dichtkunst
weergeving, spiegeling;
ik ben ik,
ik ben het
geschreven woord.

Lees mij, en
je weet
wie en wat
ik ben.


Dichtkunst-een reis naar
de innerlijke kern.

Liefde


Liefde is een aandoening,
die je slechts
in bed goed kan
uitzieken.



  ©Littledolphin