De zandman.

Schrijversmelancholie


En weer schrijft
mijn pen
een eenzame dag
weg; in
vastberaden letteromzetting
bloeden gedachtenspinsels
op papier, waar
droefgeestigheid
houvast zoekt aan
geschetste beelden
voller licht en liefde,
daar koester ik
nu bestaande,
geschreven woorden;
want morgen
sterft aan
twijfels voor
het onzekere.

Ongeneselijk ziek


Ik ben ongeneselijk ziek-
schrijfziek.


©Littledolphin

De wereld gaat slapen


De wereld gaat slapen;
sluit moede ogen van
een reeds geleefde dag,
pennen gaan opzij
notaboeken worden
gesloten;
een avond steekt
zijn borst vooruit, waar
het bestaan omheen
verzinkt in
sereen zwijgen, daar
houdt onze schepper nu
stil diens wacht; tot
dageraad alweer
poëtisch
naar ons lacht.

Welterusten, lieve freakjes!

Wij schrijvers zijn net criminelen;
elke dag worden er duizenden
letters verkracht.




©Littledolphin

Liefde dichten


Hoe kan ik jou
nog liefde dichten,
als gevoel niet meer
puur en zuiver stroomt;
elke avond valt in
stilzwijgen, waar
spraakklanken geen leven
meer bloeien, maar
enkel verdriet loopt
door oneindige wandelgangen
der poëzie; die
droevig echo's schrijven
vanuit mijn dichtershart;
daar is lente vergaan, en
sneeuwt een winter in
deze ziel; nu
sterf ik lege woorden
kan geen liefde dichten,
want wat gisteren al
gebroken, kan
vandaag geen letter
meer helen.

Openhartig



Slechts in de poëzie
ben ik vrijelijk uitend,
durf te kijken, naar
wie ik werkelijk ben;
splits mijn kern open,
laat gevoelens stromen
zie mezelf terug-
op blanko stuk papier
verborgen, of noem het
weggedrukte feiten, die
in stellige letterkeer
verhalen pennen;
verlichting door dichtkunst
weergeving, spiegeling;
ik ben ik,
ik ben het
geschreven woord.

Lees mij, en
je weet
wie en wat
ik ben.


Dichtkunst-een reis naar
de innerlijke kern.

Liefde


Liefde is een aandoening,
die je slechts
in bed goed kan
uitzieken.



  ©Littledolphin

1000 littekens


MS laat 1000 littekens
in mijn lichaam achter;
ze doen mij niet meer zeer,
ik heb het aanvaard, maar
dat jij mij hierom achterliet,
heeft een diepe wond geslagen;
en dit litteken doet nog
verrekte pijn.

Ware schoonheid


Wat je van buiten ziet
ben niet ik;
kijk maar goed, want
ondanks alle rare
lichamelijke mankementen
zit mijn ware schoonheid
diep verborgen, in
een innerlijke kern.

Nachtgeluk

Sereen ademt
mijn zijn
naast het jouwne
versmelten wij
geborgen in elkaars
borstgeraamtes,
stevig verankert
in fluwelen doeken
der nacht.

Conclusie


Koude voeten zijn lastig,
vooral als het
de eigen zijn.