Schrijversmelancholie.

Ongeneselijk ziek


Ik ben ongeneselijk ziek-
schrijfziek.


©Littledolphin

De wereld gaat slapen


De wereld gaat slapen;
sluit moede ogen van
een reeds geleefde dag,
pennen gaan opzij
notaboeken worden
gesloten;
een avond steekt
zijn borst vooruit, waar
het bestaan omheen
verzinkt in
sereen zwijgen, daar
houdt onze schepper nu
stil diens wacht; tot
dageraad alweer
poëtisch
naar ons lacht.

Welterusten, lieve freakjes!

Wij schrijvers zijn net criminelen;
elke dag worden er duizenden
letters verkracht.




©Littledolphin

Liefde dichten


Hoe kan ik jou
nog liefde dichten,
als gevoel niet meer
puur en zuiver stroomt;
elke avond valt in
stilzwijgen, waar
spraakklanken geen leven
meer bloeien, maar
enkel verdriet loopt
door oneindige wandelgangen
der poëzie; die
droevig echo's schrijven
vanuit mijn dichtershart;
daar is lente vergaan, en
sneeuwt een winter in
deze ziel; nu
sterf ik lege woorden
kan geen liefde dichten,
want wat gisteren al
gebroken, kan
vandaag geen letter
meer helen.

Openhartig



Slechts in de poëzie
ben ik vrijelijk uitend,
durf te kijken, naar
wie ik werkelijk ben;
splits mijn kern open,
laat gevoelens stromen
zie mezelf terug-
op blanko stuk papier
verborgen, of noem het
weggedrukte feiten, die
in stellige letterkeer
verhalen pennen;
verlichting door dichtkunst
weergeving, spiegeling;
ik ben ik,
ik ben het
geschreven woord.

Lees mij, en
je weet
wie en wat
ik ben.


Dichtkunst-een reis naar
de innerlijke kern.

Liefde


Liefde is een aandoening,
die je slechts
in bed goed kan
uitzieken.



  ©Littledolphin

1000 littekens


MS laat 1000 littekens
in mijn lichaam achter;
ze doen mij niet meer zeer,
ik heb het aanvaard, maar
dat jij mij hierom achterliet,
heeft een diepe wond geslagen;
en dit litteken doet nog
verrekte pijn.

Ware schoonheid


Wat je van buiten ziet
ben niet ik;
kijk maar goed, want
ondanks alle rare
lichamelijke mankementen
zit mijn ware schoonheid
diep verborgen, in
een innerlijke kern.

Nachtgeluk

Sereen ademt
mijn zijn
naast het jouwne
versmelten wij
geborgen in elkaars
borstgeraamtes,
stevig verankert
in fluwelen doeken
der nacht.

Conclusie


Koude voeten zijn lastig,
vooral als het
de eigen zijn.

Het is over


Mijn hart hangt
niet meer
in plooien uit
deze borstkast
jouw zwaard valt
er niet meer in
zoals de laatste
keer, want
verliezen kan ik
niets meer, slechts
nog winnen, waar
ik dacht, dat
dit leven sterft
daar is
zelfvertrouwen
wedergeboren, in
een bestaan
zonder jou.


Ga nou maar,
het is echt wel

over.

Ik schrijf jou liefde


Geef mij een beetje
liefde, en
ik schrijf mijn mooiste
woorden erdoorheen
verweef letters met
gevoel; kleur dromen
op papier, als
een regenboog zo bont
leg hart en ziel erin
om hartstocht te laten
klinken, als meest
schitterende melodie.



©Littledolphin