34e Marche du bois du Cazier

Het is nog pikdonker als ik thuis vertrek naar Hoeilaart waar de IJsetrippers uit Overijse hun 27ste Zoniënwoudwandeltochten organiseren. Tijdens de rit regent het nog, maar als ik mijn auto parkeer houd het op en kom ik droog in RSB Het Groene Dal waar de start is. Je hebt hier twee zalen, in de bovenste is nog niemand, buiten de medewerkers natuurlijk, en ook in de onderste waar de inschrijving doorgaat is er nog niet teveel volk te bespeuren. Ik schrijf me in voor de dertig kilometer en om half acht kan ik eraan beginnen, na eerst een lekker broodje met gehakt gegeten te hebben
Vorig jaar had het nog stevig gevrozen en ben ik gevallen na enkele honderden meters, nu is het een heel pak warmer maar ben ik toch wel voorzichtig met de natte bladeren op de grond. De eerste twee kilometer is het regelmatig zoeken naar de pijltjes, niet zo simpel in het donker zonder pillamp, maar na het verlaten van het centrum word het net op tijd klaar genoeg want we trekken het Zoniënwoud in. Dit woud rond het Brusselse heeft iets magisch, je kan er uren in rond lopen en elk seizoen is anders. We krijgen ook al een eerste klimmetje te verwerken over de Dumberg, lastig om boven te raken en zeker even lastig om weer beneden te geraken met de bladeren op de grond, je ziet zo goed als niets van de takken en het water eronder, gelukkig heb ik mijn wandelschoenen bewerkt met een waterdicht middel We gaan onder de R0 door en laten de andere afstanden voor wat ze zijn, even later hebben we een eerste keer controle in een boshut.
Na de controle duiken we verder het woud in. Gelukkig regent het nog steeds niet en kan ik volop genieten van de prachtige omgeving, hier komt een mens echt tot rust. We vervoegen ons terug bij de andere afstanden waardoor het een beetje drukker word, ondertussen zijn er ook al vele joggers en mountain-bikers gearriveerd om ook te komen sporten in dit prachtige decor. Ik kom een jogger tegen met ontbloot bovenlijf, het is nu wel niet echt koud maar dit vind ik er toch wel wat over. Na een uurtje zijn we aan de rand van het woud in Oudergem waar we in een school een tweede keer controle hebben, tijd voor mijn buikje te vullen
Op deze controle maken we een lus van een kleine acht kilometer. We bezoeken het domein van het Rood Klooster, een klooster dat is ontstaan in 1367, en dat de laatste jaren volop gerestaureerd word. Tussen de vijvers door komen we voorbij de oude molenaarswoning, de voormalige priorwoning (de enig overgebleven vleugel van het klooster) en de portierswoning. De restauratiewerken zouden volgend jaar afgewerkt zijn, een reden te meer om volgend jaar zeker terug te komen. Hierna is het tijd om door de verschillende langwerpige parkjes tussen Oudergem en Bosvoorde te wandelen, achtereenvolgens bezoeken we het Bergojepark, het Senypark en het Tenreukenpark. Aan het Axa-hoofdkantoor slaan we linksaf (nu weet ik waar mijn verzekeringsgeld naartoe gaat ) en trekken weer het woud in. De zon is er ondertussen helemaal doorgekomen en geeft me meer het gevoel van een lente- dan van een herfstwandeling. Als ik weer in de controlezaal kom zit het er goed vol, ik zet me met mijn colaatje dan maar in de gang.
Het laatste stuk brengt me onderdoor het Leonardkruispunt, één van de drukste van België, en ik verbaas me erover dat je hier zeer makkelijk te voet op de autosnelweg geraakt. We verlaten definitief het woud en komen nog even over het grondgebied van Overijse onder een stralende zon, voorlopig is er van slecht weer nog geen sprake. Om half één ben ik weer in de startzaal, die nu propvol zit. Ik kijk op het bordje en zie dat er om 12 uur reeds meer dan 1700 deelnemers zijn, ergens anders hangt er een bordje dat de Brusselse parken sluiten om 12 uur omdat er rukwinden op komst zijn, daar heb ik vandaag zeker geen last van gehad. Na het eten van een broodje met een zwarte pens kan ik voldaan naar huis na een zeer mooie en geslaagde tocht!

Samen met Vic en Sonja rijden we met zijn drieën naar de grens met Nederland, meer bepaald naar Putte waar de Wandelende Krabben hun jaarlijkse Sint-Nicolaastocht organiseren. Na een klein ommetje bereiken we goed en wel sporthal De Biezen, binnen is het niet te druk en we drinken er nog een koffietje, broodjes zijn er spijtig genoeg niet We gaan vandaag voor het 18 kilometer-parcours, en even na negen uur zijn we op pad.
Al na enkele meters worden we gescheiden van de andere wandelaars die het bos intrekken, enkel onze afstand gaat rechtdoor. Het weer is prachtig, het zonnetje schijnt volop en vele wandelaars wandelen enkel in t-shirt, een raar zicht voor de tijd van het jaar. We wandelen doorheen het Markiezaat De Brabantse Wal en even later doorheen Grenspark De Zoom, een stuk van de Kalmthoutse Heide. We lopen bijna letterlijk op de grenslijn van België en Nederland, soms weet ik niet eens in welk land ik ben Na twee uurtjes en tien kilometer verder komen we in Ossendrecht waar we in de hoeve Hoeks een eerste keer controle hebben. Even voor de controle staan twee zwarte pieten die ons pepernoten geven, kleine bolletjes die heel erg hard op speculoos lijken. We zetten ons buiten op een bankje en doen ons te goed aan een broodje en een zeer lekkere aspergesoep.
In het tweede gedeelte brengen we een bezoekje aan het natuur- en recreatiedomein Groote Meer, in deze streek ligt het ene natuurgebied naast het andere blijkbaar. Even later is het weer de beurt aan Grenspark De Zoom waar we een lange zandweg dienen te volgen. Dankzij het zeer zonnige weer komt deze mooie streek nog beter tot uiting, diegene die hier niet zijn missen iets. Even voor we terug in Putte zijn passeren we een groot Joods kerkhof, Machsike Hadass, één van de drie Joodse begraafplaatsen in Woensdrecht. Er zouden hier ook veel Belgische Joden liggen, omdat er bij ons niet wordt gegarandeerd dat de begraafplaats eeuwig blijft liggen. Onze tweede controleplaats is in de kantine van De Batters, de softbalclub uit Putte. Ook hier is er binnen geen plaats en zetten we ons buiten op het terras in het zonnetje.
Vanaf hier zou het maar 2,5 kilometer meer mogen zijn, het zouden er uiteindelijk zes worden! In dit laatste gedeelte is het de beurt aan het Moretusbos om een bezoekje te krijgen. Onderweg komen we voorbij de Gloriëtte, een theehuis uit 1768 dat op Nederlands grondgebied staat en  een paar honderd meter verder staan we voor het kasteel Ravenhof, dit staat dan weer op Belgisch grondgebied. Na 21,5 kilometer komen we weer aan de sporthal en zit deze Sint-Nicolaastocht erop.
Deze tocht van de Wandelende Krabben had zowel plus- als minpunten. Minpunten waren vooral het ontbreken aan broodjes in de startzaal en de foutieve kilometers op het einde, pluspunten waren het zeer mooie parcours en de prima bepijling dat samen met het mooie weer ervoor zorgden dat we toch een prima wandeldag achter de rug hebben.

Met hoofdpijn en een zeer droge mond sta ik om acht uur op (zaterdagavonden op Malinwa zijn soms zeer zwaar ) want ik heb om half negen met Rik afgesproken om samen naar Boortmeerbeek te gaan waar Tornado hun Wandel-Mee dag organiseren. Gelukkig is het maar tien minuutjes rijden, na een parkingplekje gevonden te hebben aan het station kunnen we naar de Gildezaal waar het vertrek is. Na een sterke koffie en een broodje ben ik klaar voor een tocht van twintig kilometer, verdeeld in drie stukken.
Na een bezoekje aan het marktplein van Boortmeerbeek verlaten we het centrum en steken de drukke baan Mechelen-Leuven over, vriendelijk geholpen door twee helpers van de club die het verkeer tegenhouden. Even later staan we op de dijk van de Leuvense Vaart die we in de richting van Kampenhout volgen, voorbij Kampenhout-Sas gaat het rechtsaf en trekken we naar Haacht waar we in een schooltje controle hebben. Ik drink er snel twee ice-tea's, niet voor de warmte , binnenin mijn hoofd is het ondertussen ook opgeklaard!
Tijd voor een lus op deze controle, na een ommetje door de wijk staan we aan de ingang van de brouwerij van Haacht waar het bier Primus gebrouwen wordt. Na het oversteken van de spoorweg gaan we de natuur in tot aan de rand van Buken, daarna gaat het weer terug naar het schooltje in Haacht. Binnen zitten Vic en Sonja samen met Suzanne en we zetten ons even bij hen.
Met vier vertrekken we voor het laatste stukje dat vooral langs de straten en tussen de huizen doorgaat. Onderweg zien we nog wel verscheidene paddestoelen, het valt me op dat er dit jaar erg veel zijn. Na een uurtje zijn we weer in het Gildezaaltje waar het bijzonder druk is, blijkbaar wilden veel mensen nog genieten van dit mooie weer vandaag. Achteraan het gebouw is er nog een tweede zaaltje waar het heel wat rustiger is en waar we iets kunnen drinken en een zwarte pens met een broodje eten. Het wandelweekend zit er weeral op, woensdag gaan we naar Bonheiden voor de allerlaatste tocht van wandelgroep Flamingo!

Vanochtend al vroeg uit de veren voor de Duivelskuilwandeling te Kasterlee van de Pompoenstappers. Aan het Sancta Maria instituut staan nog niet te veel wagens, het is nog geen half acht en de weerman heeft zeer slecht weer voorspeld, al is het voorlopig nog droog. Na mijn inschrijving en een koffietje ben ik even voor acht uur klaar om te vertrekken, samen met Jan zullen we het parcours van 25 kilometer volgen.
De pompoenstappers zijn bekend voor hun zeer mooie natuurwandelingen, en ook vandaag krijgen we al direct een mooi stukje natuur onder de voeten, het natuurgebied Hoge Mouw, een prachtig domein van 95 hectare dat gevormd is rond een landduin die vroeger een hoogte had van bijna dertig meter maar ondertussen dankzij de erosie al heel wat minder hoogte heeft. Na een uurtje zijn we reeds op de controle, het ontmoetingscentrum van Lichtaart.
Na een koffietje maken we op deze controle een lus van zes kilometer. Over bos- en veldweggetjes gaat het naar camping Langenberg en weer terug naar Lichtaart. In de zaal zijn de broodjes aangekomen, samen met een soepje goed voor de innerlijke mens te versterken.
Het derde gedeelte brengt ons terug een stukje korter bij Kasterlee, ook nu blijven we door de natuur wandelen, het is hier een prachtige streek! Na een uurtje zitten we aan 't Boslicht, een kampeerterrein met een groot gebouw waar vooral jeugdkampen doorgaan. In gebouw zelf hebben we een derde keer controle, we drinken er snel iets en gaan weer verder voor het laatste gedeelte van deze wandeling.
In dit laatste gedeelte krijgen we nog de Duivelskuil te zien en trekken we over de Kabouterberg waar er veel kinderen aan het spelen zijn, ondanks het sombere weerbericht hebben we nog geen druppel regen gekregen. Stipt twaalf uur staan we terug op de speelplaats van het Instituut, ik neem afscheid van Jan die er nog een extra lusje gaat bij doen, ikzelf ga binnen in de zaal en trakteer mezelf op een lekkere pannenkoek en een warme chocomelk. Buiten begint het ondertussen te regenen, met een beetje geluk af en toe kan het leven toch mooi zijn