't Zijn droeve tijden als de oorlog loeit,

Als mensen men slacht lijk dieren;

Als mensenbloed bij beken vloeit,

Als vrede en liefde liggen geboeid;

Als haat  en kwaad,

Als nood en dood,

Grijnzen en vloeken en tieren.

Waar is nu toch mijn arme man?

' k verga van angst !ik sterf er van!

Ach! wat verschil bij 't voor'ge jaar!

We zaten hier zo blij te ga^ar

Bij 't wiegske van ons jongste kind.

En nu ,zo ver door sneeuw en wind

en vorst..en dan!...Och God! Och God!

Heb meelij met mijn bitter lot!

Ju! roept het jongentje ,paardeken ,ju!

He,moeder,waar is vader nu?

Als vader komt, dan krijg ik een paard,

Een levend paard en een blinkend zwaard,

Een helm met pluim en een grote banier;

Dan gaan we rijden verre van hier;

Dan maken wij oorlog en nog,en meer....

Zeg ,moeder ,wanneer komt vader weer?

Hoor,zegt het dochterke,moeder-lief,

'k heb vader geschreven een schonen brief:

En dat wij bidden op beide knieen

voor hem...en hem zo gaarne zien;

En dat gij toch zo droeve zijt;

En dat ik ook dan dikwijls krijt;

En dat ons broerke vlijtig leert;

En...of hij toch niet wederkeert.

De moeder aanhoort 't eenvoudige schrift,

En keert zich om in koortsige drift,

En grijpt uit de wieg 't onnozele wicht,

En houdt het naar de hemel gericht,

En roept en snikt:O Heer, O Heer!

Geef ons den gade en de vader weer!

Terwijl de moeder aan 't bidden was;

Terwijl het meisje haar briefje las;

Terewijl het jongentje reed en liep,

Terwijl het wicht in zijn wiegske sliep,

Daar verre, in't vreemde verwoeste land,

Verlaten, langs een eenzamen kant,

Met doorboorde borst

en hijgende van dorst,

En de nagels geprent in 't vervrozene veld,

Daar lag de vader,de dappere held

Ik was bang.

Ik was bang om alleen te zijn,

totdat ik leerde om van mijzelf te houden.

Ik was bang om te falen, totdat ik me realiseerde

dat ik alleen maar faal als ik niets probeer.

Ik was bang voor succes, totdat ik me realiseerde

dat ik het gewoon moet proberen om tevreden met mijzelf te zijn.

Ik was bang voor iemands mening, totdat ik leerde dat de mensen

altijd wel een mening over me hebben.

Ik was bang voor afwijzing, totdat ik leerde

om vertrouwen in mijzelf te hebben.

Ik was bang voor pijn, totdat ik leerde

dat dat nodig is om te kunnen groeien.

Ik was bang voor de waarheid, totdat ik de lelijkheid van liegen zag.

Ik was bang voor het leven, totdat ik haar schoonheid ervoer.

Ik was bang voor de dood, totdat ik realiseerde

dat het geen einde is, maar een nieuw begin.

Ik was bang voor mijn lot, totdat ik me realiseerde

dat ik de kracht bezit, om mijn leven te veranderen.

Ik was bang voor haat, totdat ik zag

dat het niets meer is dan onwetendheid.

Ik was bang voor liefde, totdat het mijn hart raakte

en het donker liet verdwijnen in eindeloos zonnige dagen.

Ik was bang voor spot, totdat ik leerde om om mijzelf te lachen.

Ik was bang om ouder te worden, totdat ik me realiseerde

dat ik elke dag meer wijsheid krijg.

Ik was bang voor de toekomst, totdat ik me realiseerde

dat het leven steeds beter wordt.

Ik was bang voor het verleden, totdat ik me realiseerde

dat het mij niet langer pijn kan doen.

Ik was bang voor het donker, totdat ik de schoonheid

van het licht van de sterren zag.

Ik was bang voor het licht, totdat ik leerde

dat de waarheid me kracht geeft.

Ik was bang voor verandering, totdat ik zag

dat zelfs een beeldschone vlinder

een metamorfose moet ondergaan

voordat ze kan vliegen.

Tante Francine

De kinderen van een lagere school krijgen les over moraal.

Ze krijgen als opdracht thuis aan hun ouders te vragen

een verhaal te vertellen waaraan een moraal hangt.

Wanneer ze terug in de klas komen,

mogen ze vertellen wat ze gehoord hebben.

Mieke vertelt : "Mijn ouders zijn kippenboeren,

ze hebben een legbatterij.

Op een dag hadden ze in de auto een mand eieren staan.

Ze reden over een grote bobbel in de weg,

waardoor de eieren braken" de moraal luidt:

"Wees zeer voorzichtig met fragiele voorwerpen".

Elsje vertelt : "Mijn ouders hebben ook een kippenboerderij,

maar zij kweken kuikentjes.

Op een dag hadden ze wel twintig eitjes.

Ze verwachtten dus ook twintig kuikentjes.

Ze verzorgden de eitjes heel goed,

maar er zijn er maar vijftien van uitgekomen".

De moraal luidt : "Tel je kuikentjes pas als ze uitkomen".

Dan vraagt de juf aan Anneke :

"En hebben je ouders ook een verhaal verteld?"

"Ja", antwoordt Anneke,

"Mijn papa heeft verteld over zijn zus, tante Francine".

Ons tante Francine woont in Amerika

en is daar bij het leger.

ze is piloot bij de luchtmacht en

heeft meegevochten in Desert Storm.

Op een dag werd haar vliegtuig geraakt en moest ze springen.

Het enige dat ze bij had was een fles whisky,

een machinegeweer en een zakmes.

Terwijl ze aan haar parachute bengelde,

dronk ze de fles whisky leeg,

dan was ze die al kwijt.

Toen ze beneden kwam,

werd ze omsingeld door wel zeventig Irakezen.

Ze pakte haar machinegeweer en schoot er vijftig van neer.

Toen waren haar kogels op.

Met haar zakmes kon ze er nog vijftien doden,

toen brak het mes af.

De vijf laatste heeft ze met haar blote handen gedood.

De juf kijkt Anneke ontdaan aan

en vraagt na enige stilte

"En heeft papa u ook een moraal bij dat verhaal verteld ?

Anneke antwoordt: " jazeker,

je blijft best uit de buurt van tante Francine als ze gezopen heeft."

 het zijn de kleine dingen

 
een briefje of een krabbel

bij ’t openslaan van een boek

een foto die me aanstaart

terwijl ik nét iets anders zoek

een herinnering of een droom

zelfs midden op de dag

als ik eigenlijk op dat moment

helemaal niet dromen mag

het zijn de kleine dingen

die mijn hart even warmt

juist dat moment voelt dan

alsof jij me even omarmt

(ééntje uit de oude doos,
Suske & Wiske in Fantasialand
bij de cow-boys)

De dood is niets!

Ik ben maar aan de andere kant ,ik ben mezelf

jij bent jezelf
Wat we waren voor elkaar, zijn we nog altijd!

Noem me zoals je me steeds genoemd hebt

Spreek tegen mij zoals weleer

Op dezelfde toon, niet plechtig, niet triest.

Lach, om wat ons samen heeft doen lachen!

Bid, glimlach, denk om mij

Spreek mijn naam uit thuis

Zoals je altijd gedaan hebt.

Zonder te benadrukken.

Zonder zweem van droefheid

Het leven is wat het altijd geweest is,
de draad is niet gebroken.

Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
 Omdat je me niet meer ziet?

Nee, ik ben niet ver, juist aan de andere kant van de weg!

Zie je, alles is goed,

Je zult mijn hart opnieuw ontdekken

en er de tederheid in terug vinden.

Zuiverden dan ooit, dus droog je tranen

En ween niet als je van me houdt!
(onbekend)

Aan het strand stil en verlaten

Aan het strand stil en verlaten
Bij het klimmen van de maan
Ziet men daar een aardig paartje
Zeer van weemoed aangedaan
Liefste ‘k moet je gaan verlaten
Morgen ga ik weer naar zee
En dan trouw ik als ik thuiskom
Hier op Hollands stille ree
Maar zij sprak, ach liefste mijne
Spreek zo ver niet in’t verschiet
Want de zee is vol met mijnen
En die dingen zie je niet.
 
Dobb’rend op de woeste baren
Zeilde ’t scheepje eenzaam voort
Maar opeens wat er gebeurde
Een ontploffing werd gehoord
't Schip verging al in de diepte
Angstig keek hij om zich heen
Nergens kon hij redding vinden
Grote god waar moet dat heen.
Wijl hij worstelt met de baren
en de dood voor ogen ziet
Smeekt hij, God heb toch erbarmen
'k Heb haar lief vergeet dat niet
 
Aan het strand stil en verlaten
Ziet men daar een meisje staan
Die al turend en al smachtend
Wacht de komst van haren man
Hij zou immers wederkeren
Hij beloofde mij toch trouw
En dan krijgt ze zo’n verlangen
Wordt ik toch zijn lieve vrouw
Maar hij keerde nimmer weder
Want de dood waart om ons heen
En zij keerde telkens weder
Aan het strand stil en alleen